Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Ο,τι σκοτωνεις ειναι δικο σου για παντα

Ουφ, δεν ξερω πως να ξεκινησω αυτο το ποστ, δυσκολευομαι παρα πολυ.

Ισως επειδη δεν προκειται να γραψω ως Gogoth, αλλα ως Εγω. Και η αληθεια ειναι οτι δυσκολευομαι αρκετα τον τελευταιο καιρο να γραφω ως Gogoth. Περι αυτου προκειται λοιπον.

Αγαπητα μου παιδια, αυτο το ποστ ειναι εδω για να σας ανακοινωσει την παυση αυτου του μπλογκ. Λεω παυση και οχι τελος, κυριως γιατι μου κανει πολυ βαρυ να πω τελος, σας το’πα απ’την αρχη αλλωστε οτι εγω δεν τα παω καθολου καλα μ’αυτη τη λεξη.

Το εχετε καταλαβει πιστευω οτι οσο περναει ο καιρος τα ποστ εχουν αλλαξει σταδιακα υφος, και κακα τα ψεμματα, φαινεται και στα κομεντς οτι μ’εχει κουρασει να φοραω την περσονα. Οταν πρωτοεφτιαξα αυτο το μπλογκ ημουν σε μια συγκεκριμενη φαση και ψυχολογια στη ζωη μου. Ενιωθα καπως παντοδυναμη, ειχα αφησει πολλα πραγματα πισω μου, κι ειχα πολυ ελευθερο χρονο μπροστα μου. Ολα αυτα ειναι ψιλοαπαραιτητα οταν γραφεις στο σαρκαστικο χιουμοριστικο κραχτικο ego trippin’ υφος που εχει αυτο το μπλογκ, μονο που ολα αυτα δεν ισχυουν απολυτως πλεον.

Το εχω ξαναπει νομιζω, αυτο το μπλογκ ξεκινησε ως ενα πειραμα. Και παρ’οτι τα αποτελεσματα του ηταν απροσδοκητα, το θεωρω πολυ επιτυχημενο πειραμα. Ειχα παντα το ψωνιο μου με το γραψιμο, αλλα ποτε δεν ειχα δοκιμασει να γραψω σε τετοιο στυλ, και στα πλαισια μιας υπερτονισμενης περσονας που βασιζεται σε συγκεκριμενα στοιχεια του χαρακτηρα μου. Ηθελα να δω αν μπορω να το κανω, αν το εχω, αν θα το φερω εις περας και τι ανταποκριση θα ειχε. Και το εκανα, και το ειχα, και ειχε πολλες ανταποκρισεις. Αλλα σε περιπτωση που μερικοι απο σας δεν το εχετε καταλαβει, δεν ειμαι ουτε ξερολας, ουτε ψωναρα, ουτε σουπερ σνομπ γκομεναρα, ουτε μισανθρωπος, ουτε ιδιοφυια. Ειμαι ενας κανονικος αληθινος ανθρωπος με ανασφαλειες, κρισεις αισιοδοξιας και απαισιοδιοξιας, ψυχολογικα, θεωριες, απλα ψιλο-υποψιασμενη και ετοιμολογη στον γραπτο λογο. Και τελικα στη φαση που ειμαι αυτη τη στιγμη, δεν το’χω πια να γραφω ετσι για σας. Νομιζω οτι εκανε τον κυκλο του και ηταν ωραιο οσο κρατησε, αλλα δεν εχω κατι αλλο να δωσω και να πω σε αυτο το πλαισιο.

Αλλα δεν ειναι μονο αυτος ο λογος.

Η παυση του μπλογκ εντασσεται σε μια γενικοτερη συγχρονισμενη προσπαθεια να αποστασιοποιηθω λιγο απο το ιντερνετ. Πριν ξεκινησει αυτο το μπλογκ και διαφορες αλλες διαδικτυακες δραστηριοτητες, εγω το ιντερνετ το ειχα μονο για να ψαχνω μουσικες, να βλεπω ταινιες, να χαζευω και αντε να παιζω κανα παιχνιδι. Μια σειρα συγκυριων τις οποιες ευνοησε ο ελευθερος χρονος που λεγαμε πριν, σταθηκανε αρκετες για να χωθω πιο βαθια απ’οτι προλαβα να καταλαβω κι εγω. Αλλα ξερετε εγω, αντιθετα απο αρκετους απο σας, λογω ηλικιας, περασα μεγαλο μερος της ενηλικης ζωης μου χωρις την υπαρξη του ιντερνετ. Γκανταμιτ, εχω ζησει μεγαλο μερος της ζωης μου χωρις καν να υπαρχουν κινητα. Θυμαμαι τη ζωη χωρις αυτα τα πραματα. Κι οταν πιο συγκεκριμενα ανακαλυψα την επικοινωνια αγνωστων ανθρωπων μεσα στο ιντερνετ, εμαθα πολλα πραματα που δεν τα ηξερα.

Εμαθα ας πουμε οτι υπαρχουν ανθρωποι που κρυβονται μεσα στο ιντερνετ. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που καθονται και ασχολουνται με το τι θα πει ο καθε ξεκαρφωτος αγνωστος μεσα στο ιντερνετ και το παιρνουν προσωπικα. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν εχουν την αντιληψη ή την παραδοχη να καταλαβουν οτι αυτο εδω δεν ειναι κανονικος κοινωνικος χωρος, αλλα μια εικονικη πραγματικοτητα. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που διασκεδαζουν με το να βριζονται με αλλους στα ψεμματα. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που φτανουν ασυλληπτα μακρια για ν’αποδειξουν σ’ενα φτιαχτο περιβαλλον οτι μετρανε. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που απειλουν αλλους ανθρωπους επειδη προσβληθηκαν απο ενα ματσο γραμματα. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που βγαζουν τα ψυχολογικα τους στη φορα δημοσια για να παρουν παρηγορια απο αλλους ανθρωπους αντι να πανε να τα πουνε στους φιλους τους ή να τα πιουνε μονοι τους σε κανα μπαρ. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι των οποιων η βλακεια εξεπληξε ακομα κι εμενα που εχω γνωρισει ηλιθιους και πανηλιθιους. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που φτιαχνουνε περσονες και χανονται μεσα τους. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που ταϊζουν αλλους ανθρωπους με λεξεις για να παρουν μια σταλια τεχνητη επιβεβαιωση. Εμαθα οτι υπαρχουν ανθρωποι που φλερταρουν στο ιντερνετ, ερωτευονται στο ιντερνετ, διατηρουν σχεσεις στο ιντερνετ, και γελανε και κλαινε μπροστα σε μια οθονη. Και για οποιον σηκωνει το φρυδι του αυτη τη στιγμη, εμαθα οτι τα περισσοτερα απ’αυτα μπορω να τα κανω κι εγω τελικα. Τα περισσοτερα απ’αυτα τα κανουν ολοι μα ολοι οσοι ασχολουνται με το ιντερνετ παραπανω απο μια ωρα την ημερα.

Εγω ολα αυτα δεν τα ηξερα. Και τωρα θα μου πειτε, εμαθες δηλαδη οτι το ιντερνετ ειναι ακριβως οπως η πραγματικη ζωη. Ναι, το εμαθα κι αυτο. Μονο που τελικα δεν ειναι, και το ξερετε, και μονο να προσπαθησω να επιχειρηματολογησω περι αυτου, θα χαθει ολο το ποιντ. Θα μπορουσα να συνεχισω να γραφω με ζορι για να παιρνω μια επικοινωνια και μια επιβεβαιωση, αλλα ειμαι καλυτερη απ’αυτο, και ειστε καλυτεροι απ’αυτο.

Ελα μου ομως που ολη αυτη η εμπειρια με το μπλογκινγκ δεν ηταν μονο ολα αυτα. Η αληθεια ειναι πως αυτη η εμπειρια μου εδωσε παρα πολλα. Μου δωσατε παρα πολλα, πιο πολλα απ’οσα μπορειτε να φανταστειτε. Εκανα εξαιτιας σας τεραστια βηματα στο φοβο που ειχα με την εκθεση. Περασα απιστευτα καλα, γελασα παρα πολυ, εμεινα εκπληκτη με την ευστροφια πολλων απο σας, μου κινησατε το ενδιαφερον, μερικοι με ενθουσιασατε, με συναρπασατε, με κανατε πολυ χαρουμενη, και στο τελος τελος, και μονο αυτη η αισθηση, οτι καποιος σε πιανει, οτι καποιος καταλαβαινει, οτι (οσο cheesy κι αν ακουστει, χεστηκα) we’re all together in this shithole, οτι υπαρχουν ανθρωποι εκει εξω που μας μοιαζουν και διαφερουν απο μας με μικρους διακριτικους τροπους, με γεφυρες ή τοιχους, με ενα ματσο γραμματα ή γουατεβερ, να ξερεις οτι καπου καποιον διασκεδαζεις, ψυχαγωγεις, συγκινεις, παρακινεις, αυτο μαν ειναι ανεκτιμητο. Ειναι υπεροχο και σας ευχαριστω γι’αυτο. Σας ευγνωμονω, μου δωσατε παρα πολλα και συγκινουμαι.

Οσοι ηρθατε και με βρηκατε στην πραγματικη ζωη, Παυλε, Φιλε του Παυλου, Gandalf, Παρη, ειστε γλυκυτατα κι ακομπλεξαριστα ατομα και χαρηκα πολυ που σας γνωρισα και ξερω οτι θα σας ξαναδω. Και Φλονς, ειδικα εσυ, εσυ ησουν η καλυτερη προσθηκη του ιντερνετ στο ρηαλ λαιφ μου. Εισαι η ζωντανη αποδειξη του ποσο διαφερει αυτο το ψεμματακι απο το ρηαλ θινγκ. Εισαι χωρις να το θελεις, το μεγαλυτερο μου μαθημα. Κι εμεις θα τα λεμε για πολυ καιρο ακομα απο κοντα, επομενως δεν χρειαζεται να σου πω τιποτα παραπανω απο δω.

Εσεις οι υπολοιποι, ειστε ολοι ενας κι ενας και να ξερετε οτι το απηλαυσα πολυ αυτο το ρολερκοστερ. Ειδικα για μερικους συγκεκριμενους που ηταν εδω απ’την αρχη, θελω να πω: Σπουκι, να ξερεις οτι ησουν παντα η αγαπημενη μου αναγνωστρια. Με πιανεις πιο πολυ απ’ολους, ειμαι σιγουρη γι’αυτο. Κυριε Νιχιλιε συνεχιστε να γραφετε. Να τον διαβαζετε τον κυριο Νιχιλιο, κανει αξιολογη δουλεια. Manos ελπιζω να συνεχιστει για καιρο η απολαυστικη ιστορια του Jester κι εγω θα τη διαβαζω πισω απ’τις κουρτινες. Elias γραφετε υπεροχα χαοτικα και εχετε καταπληκτικο χιουμορ. Τοσο δα, α παενε απο δω, εισαι αξιολατρευτος. James ησουν απ’αυτους που με ειχαν πεισει τοτε στην αρχη να μην το κλεισω και χαιρομαι που εμεινες μεχρι τωρα. Οσοι ηρθατε αργοτερα, με τιμησατε, να’στε καλα, ησασταν υπεροχες προσθηκες. Εσεις που διαβαζετε χωρις να μιλατε, να’στε ακομα πιο καλα. Παντως ειδους ανωνυμοι, καλα γαμησια.
Και Μαστροτζη, οπως και να’χει τελοσπαντων, σ’ευχαριστω παρα πολυ για ολα.

Α στα διαλα συγκινηθηκα.


Δεν θα σβησω το μπλογκ ουτε θα δηλωσω οτι το κλεινω δια παντως. Πολυ πιθανο καποια στιγμη να μπω παλι στη φαση και να επιστρεψω. Μπορει να’ναι και σε κανα δυο μηνες, μπορει να’ναι και σε κανα χρονο, μπορει ομως και ποτε. Δεν θα εξαφανιστω, θα συνεχισω να σας διαβαζω. Αλλωστε το αλλο μου μπλογκ θα παραμεινει ανοιχτο και ενεργο, κι αυτο γιατι εκει γραφω απ’την ψυχη μου οπως γραφω και σπιτι μου στα τετραδια μου ΝΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΕΙΧΑ ΠΕΙ ΑΠ’ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΜΑΙ ΚΛΑΨΟΜΟΥΝΑ! Θα αφησω τα κομεντς εδω να τρεξουνε για μερικες μερες να πουμε τα αντιο μας, και μετα... ε και μετα τα λεμε.

Καπου στα κομεντς προσφατου ποστ υπαρχει το μεηλ μου. Κι εδω που τα λεμε δεν ειναι και τοσο δυσκολο δα να με ανακαλυψετε στον κανονικο κοσμο αμα σας λειψω. Δεν ξερω πως να το κλεισω αυτο το ποστ, γι’αυτο ας πουμε ως κατακλειδα γενικα για ολη τη φαση οτι παταω το pause και παω ν’απλωσω τη μπουγαδα.

It’s been a blast you guys! Cheers! Thou shall be cool!

Photobucket