Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Arseholes grow on trees (but i'm here to trim the leaves)

(Προσοχη, ακολουθει ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ κειμενο)

Που λετε καθομουν μια φθινοπωρινη νυχτα περσι στο μπαρ ενος εξαρχειακου ροκαδικακιου με τη φιλη μου τη Merrick κι επινα κατι σκουροχρωμο κοιτωντας τη δουλεια μου και χωρις να ενοχλω κανεναν, ωσπου ερχεται και μπαστακωνεται μαζι μας μια παρεα με δυο τρεις φιλους που ο ενας φιλος ξερει τη φιλη μου, ο αλλος φιλος στην αναμνηση μου εχει μονο κεφαλι χωρις προσωπο γιατι μου περασε αδιαφορος, και ο τριτος φιλος ειναι ενας που τον ξερω φατσικα γιατι τον πετυχαινω χρονια στα ροκαδικαδικα και η υποψια οτι με κοιταει παντα καπως γλαρωμενα επιβεβαιωνεται απ’το γεγονος οτι στρογγυλοκαθεται διπλα μου κι ευθυς αμεσως μου πιανει κουβεντα.

Εγω κομματι βαριεμαι και το πρωι εχω κατι σε γυρισμα να κανω και επισης εχω κοψει το τετοιου τυπου φλερτ εδω και χρονια και ειμαι λιγο σαν απλωμενος τραχανας αρχικα, αλλα η ευγενεια που με διεπει με οδηγει να πιασω σμολ τοκ μαζι του ρουφωντας το καλαμακι μου. Τωρα θα νομιζετε οτι ειμαι σαν αυτες τις ξινες γκομενες που παει ο αλλος κι αναμαζευει ολο του το κουραγιο να τους τη μπεσει κι αυτες κανουνε λες και τους μυριζει πριτς και μπερκ, αλλα οχι, εγω δεν ειμαι ετσι. Εγω ειμαι ανθρωπος της χημειας αγαπητοι μου, και σαν κλασσικη γκομενα μεσα σε 10 λεπτα σμολ τοκ εχω ηδη αποφασισει αν ολο αυτο θα καταληξει καπου καπως καποτε σε σαικς ή αν θα σε παραπεμψω σε καποια πιο ορεξατη φιλη μου. Και στη συγκεκριμενη περιπτωση ο δεικτης του ατραξιονμητερ μου λικνιζοτανε εκει καπου στη μεση, και κατι αλλο που πρεπει να ξερετε για μενα ειναι οτι ο συγκεκριμενος μετρητης πρεπει να χτυπησει κοκκινα για να ξεμπουκωσει το καρμπυρατερ μου. Καπως ετσι λοιπον αρχιζω να λεω σιγα σιγα οτι εχω δουλεια το πρωι και σε λιγο θα φυγω και νιαρ νιαρ νιαρ, ενω ο τυπος επιμενει με μια ακλονητη αυτοπεποιθηση οτι θα μεινω να τα πουμε κι αλλο γιατι τωρα που με βρηκε δε μ’αφηνει. Εγω την αυτοπεποιθηση, εστω και τη φαινομενικη, την εκτιμαω πολυ στους ανδρες, κι αυτη του η σταση με επεισε να μεινω. Αυτη και οι ενσωματωμενες στο κρανιο μου φωνες των φιλων μου που επιθυμουν να με αποκαταστησουν. Φανταστειτε εναν ηχο σαν το ουρλιαχτο του Μαμρα στ’αυτια σου να επαναλαμβανει επιβλητικα «LOWER YOUR STANDARDS YOU WILL DIE ALONE LOWER YOUR STANDARDS YOU WILL DIE ALONE». Αυτη ειναι η φωνη των φιλων μου, αλλα ας μην ξεφευγω.

Αποφασιζω λοιπον να μεινω, δεν ειναι και ασχημος ο τυπος και καπως ξερει να τα λεει στο περιπου σχεδον αν εξαιρεσεις τα σπεσιαλ εφε (εγω που λες εχω μπαντα κι εχω βγαλει και δισκο στην αμερικη) και τις κλισε κινηματογραφικες ατακες (εχω κουραστει ν’ασχολουμαι με κοριτσακια, θελω μια γυναικα). Ας του δωσουμε μια ευκαιρια, ας κανουμε μια προσπαθεια, ας προσφερουμε τις υπηρεσιες μας προ μπονους για το καλο της ανθρωποτητας. Καθομαι λοιπον, παιρνω και δευτερο ποτο, μου παιρνει κι ενα τριτο, κατι τα ποτα, κατι η αυτοπεποιθηση που σου τη μπεφτει καποιος με τετοια επιμονη, κατι η νυχτα και η μυρωδια του πρωτοβροχιου, ψηνομαι ν’αρχισω να επεξεργαζομαι το ενδεχομενο του να σκεφτω υπευθυνα το να αναλυσω το πιθανολογικο ποσοστο του να τον παρω σοβαρα, κι εχω σχεδον πειστει. Φευγουν οι φιλοι του, φευγουν οι φιλοι μου, εχουμε μεινει οι δυο μας και μιλαμε, αν μη τι αλλο τουλαχιστον ευχαριστα, εχει περασει κι η ωρα, μου προτεινει να με παει σπιτι, δισταζω αρχικα γιατι δεν ξερω πως οδηγας φιλαρακι και ποιος μου λεει οτι δεν εχεις τιποτα δερματινα και καμια γυαλα με ψαρια στο αμαξι σου, υποκυπτω τελικα γιατι τα ταξι εχουνε ακριβυνει πολυ, ελα νταξει ξεκολλατε, χιουμορ κανω, δεν ειμαι τετοια, τελοσπαντων ξεκιναμε για το σπιτι.

Σ’αυτο το σημειο να σας διευκρινησω ποσες φορες καθ’ολη τη βραδια ο τυπος τονιζε το γεγονος οτι εχει ενθουσιαστει μαζι μου, οτι το χιουμορ μου ειναι καταπληχτικο, οτι ειμαι αληθινη γυναικα και ντομπρα να πουμε και ποσο γουσταρει που δεν ειμαι τυπος που παιζει παιχνιδια γιατι δεν του αρεσουνε καθολου αυτα τα απεχθανεται τα σιχαινεται κανει εμετουλη. Ναι, ηταν περιπου διακοσιες χιλιαδες φανταστικομυριες φορες. Και ανταπεδιδα, οσο μου επετρεπε η ειλικρινια μου.

Ελπιζω να κανατε υπομονη γιατι εδω ερχεται το καλο της ιστοριας. Φτανουμε στο σπιτι, να καπου εδω ειμαι, του λεω, κανει στην ακρη το αμαξι, παιρνει μια ανασα, γυριζει και με κοιταζει μ’αυτο το βλεμμα του ερωτυλου που σιχαινομαι οταν παιρνετε εσεις τ’αγορια αλλα σας το συγχωρω γιατι ξερω οτι δεν εχετε αισθηση του ποσο αστειοι φαινεστε, τον κοιταζω κι εγω μ’αυτο το πολυ εκπαιδευμενο βλεμμα μου που μεταφραζεται σε «ειμαι το πλεημποη μπανι της επαυλης του διαολεα αλλα ταυτοχρονα και πιο γλυκια απο καραμελωμενο ηλιοβασιλεμα», κοιτιομαστε, ξανακοιτιομαστε, και τι γυριζει και μου λεει ο τυπος;

Οχι τι γυριζει και μου λεει;

«Αντε, τα λεμε...»

Σ’αυτο το σημειο ακριβως ακουγεται ενα εικονικο ΖΟΝΓΚ στο κεφαλι μου και αυτοματως ολα τα πιθανολογικα ποσοστα σμπαραλιαζονται και ξερω μετα βεβαιοτητος οτι αυτος ο τυπος δεν εχει καμια ελπιδα να μπει στο βρακι μου ποτε εις τον αιωνα τον απαντα αμην. Χωρις κανενα απολυτως κινητρο να μεινω σ’αυτο το οχημα παραπανω και με παντελη αδιαφορια να με διακατεχει, του χαμογελαω ειλικρινεστατα, ανοιγω την πορτα του αυτοκινητου και του απαντω «Οκ, τα λεμε, θενκς που με εφερες, καλη σου νυχτα» και ονειρευομαι ηδη το τρυφερο μου κρεβατι. Αλλα οχι. Δεν θα τελειωνε τοσο ανωδυνα. Ο τυπος ξαφνικα βγαινει απ’το lover mode και καπως πανικοβλητα και απορημενα με ρωταει:

«Ε... μα... που πας;»

Εδω ηταν που ενιωσα μια παραξενη ενοχληση σα να εχεις συγκαει και να μην μπορεις να κατσεις καλα, το οποιο αργοτερα καταλαβα οτι ηταν θυμος στο πρωταρχικο του αναβραζον σταδιο.

«Εε.. σπιτι μου;;;» τον ρωταω κι εγω αντιλαμβανομενη ταυτοχρονα τη γελοιοτητα της στιχομυθιας μας.

«Μα τι, ετσι φευγεις;» απανταει εκεινος ξαναμπαινοντας στο lover mode τοσο γρηγορα που για μια στιγμη η φατσα του εγινε καπως σαν περιπου οπως θα’ταν ο Τομ Κρουζ σε ανιμε.

Για μια στιγμη νιωθω κατι που εχω να νιωσω απο τοτε που ημουνα πεντε κι ο κολλητος μου ηθελε να μου δειξει τι εχουν τα αγορακια μες στο παντελονι τους. Δεν καταλαβαινα. Κι εγω σπανια δεν καταλαβαινω γιατι ειμαι πιο εξυπνη απο ολους σας. Τι εννοουσε το παλληκαρι; Τι ακριβως συνεβαινε εδω; Μηπως αποκοιμηθηκα σε καποιο σημειο κι εχασα ενα κομματι της συζητησης; Μηπως τωρα οπου να’ναι ο εγκεφαλος θα μου ξηγηθει ντεζαβου που θα σημαινει οτι καποιο γραναζι κολλησε; Τι εννοει;

«Τι εννοεις;» τον ρωταω.

«Τι, ετσι απλα φευγεις;» συνεχιζει ακαθεκτος την ακαταλαβιστικη φεγγαρογλωσσα του.

Αποπειραττομαι να λυσω το μυστηριο. Ανατρεχω λιγα δευτερολεπτα πριν. Παρκαραμε, δεν εσβησες τη μηχανη, μου’πες τα λεμε, σου’πα τα λεμε, ανοιξα την πορτα... ναι τα εχω κανει ολα σωστα, δεν εχω ξεχασει κατι.

«Μα...» συνεχιζει ο δικος σου, «πρεπει να δωσεις ενα πρασινο φως για να σου πω κατι παραπανω».

Εχω μπερδευτει πραγματικα πολυ. «Ηθελες να μου πεις κατι και σ’εκοψα;» ρωταω.

«Δεν ξερω...» μου απανταει. «Μπορει και να θελω. Εσυ θες;».

Αρχιζω και υποψιαζομαι οτι ολα αυτα εντασσονται στον κωδικα επικοινωνιας αυτων που συνηθιζουν να επιδιδονται στο φλερτ σε μορφη σπορ. Αρχιζω να καταλαβαινω, το μεγαλο μυστικο μου αποκαλυπτεται, εχω να κανω με καποιον που συνηθιζει να βγαινει με 15χρονες στις οποιες η ατακα «τα λεμε» λειτουργει με καποιο τροπο διεγερτικα γιατι οι 15χρονες εχουνε γεννηθει μετα το 90 κι οποιος εχει γεννηθει μετα το 90 δεν εχει ψυχη οπως ολοι ξερουμε γι’αυτο και μοιαζουν ολες λες κι εχουν μπει στο πλυσιμο αλλα ας μη ξεφευγω, σε καποιο αλλο συμπαν μακρια απ’το δικο μου, σ’αυτον το νεο κοσμο στον οποιο η υπεργαλαξιακη λογικη μου δεν εχει θεση, το «τα λεμε» ειναι καποιου ειδους ατυπη προσκληση, ειναι στρατηγικη κινηση δηθεν απαθειας σ’ενα παιχνιδι ρισκου και αγωνιας, ω θεοι, ο τυπος αυτη τη στιγμη με φλερταρει! Μου κανει ματακια! Μου το παιζει δυσκολη! Ω Τζεχοβα που παει αυτος ο κοσμος;;; Ποσο εχουμε χασει τους ρολους;;; Θυμος, μισος, μενος ξεχειλιζουν απο μεσα μου. Πρεπει να αντεπιτεθω. Πρεπει να σταματησει αυτη η γελοιοτητα επιτελους, οι αντρες δεν πρεπει να τη βγαζουν καθαρη με τετοιες αναξιες τσαχπινιες. Θολωσε το ματι μου. Δεν υπηρχε γυρισμος πια. Επρεπε να το κανω.

«Να σε ρωτησω κατι;» του ψιθιριζω συνομωτικα. Γερνει προς το μερος μου ακομα με αυτη τη φατσα, αυτη τη γελοια φατσα την οποια ειμαι σιγουρη πως θα παιρνει ακομα και κατα τη διαρκεια του σεξ, γιατι αυτοι οι τυποι δεν ξερουν να χρησιμοποιουν το αουτ οφ καρακτερ γιατι τους επεσε και χαλασε οταν ητανε μικροι.

«Ναι, οτι θες» μου απανταει.

«Μηπως εισαι αδερφη;»

Ο τυπος παγωνει. Μια υποψια χαμογελου παει να κρεμαστει απ’τη μια γωνια των χειλιων του κι αμεσως ξαναμαζευεται πισω σε μορφασμο. Τωρα ειναι αυτος που δεν καταλαβαινει, νομιζει οτι του εχω κανει καποιο καλαμπουρι που δεν εχει πιασει ακομα, ξαναπαει να χαμογελασει, «Ε; Τι; Τι εν...»

«Λεω, μηπως εισαι αδερφη. Ξερεις... πουστης. Γκεη.»

«Μα... εγω... δεν...» ψελλιζει ανημπορος ν’αντιληφθει τι συμβαινει.  Περναει κατευθειαν στην αμυνα. «Μα... εγω... δεν ηξερα αν επρεπε να πω κατι παραπανω... θελω να πω... δεν μου εχεις δωσει το πρασινο φως...»

«Ποιο πρασινο φως ρε φιλαρακι;;» απανταω καπως υψηλοφωνα, «Δεν εχεις ξαναφλερταρει γυναικα στη ζωη σου; Καθομαι ολο το βραδυ μαζι σου και λεω παπαριες, ακομα και αφοτου φυγουν οι φιλοι μου, σ’αφηνω να με φερεις στο σπιτι μου, τι αλλο πρασινο φως θες δηλαδη για να πεις κατι παραπανω απο ‘τα λεμε’;; Εκτος κι αν δεν εχεις ξαναβγαλει ποτε γκομενα στη ζωη σου. Εκτος αν εισαι αδερφη να πουμε. Τι σκατα, δεν ξερεις να φερθεις;» Ολοι οι κανονες καλης συμπεριφορας την εχουν κανει απ’την καμιναδα, ειμαι τοσο θυμωμενη, οχι μ’αυτον, μ’ολη αυτη την αηδια, τα παιχνιδακια, τους ατυπους κωδικες του φλερτ που μας επιβαλλουν οι ηλιθιες ρομαντικες κομεντι, που εχει καταντησει μια κακογραμμενη αφανταστη παρωδια αντι για ενα ειλικρινες ομορφο διαχυτο κι αυθορμητο ιντεραξιον μεταξυ ανθρωπων που ελκονται. Κανεις δεν μπορει να με σταματησει τωρα, ολο αυτο θα καταληξει σε ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ! «Δηλαδη το ‘τα λεμε’ ειναι για να μη μας κακοφορμισει το στατους ρε φιλαρακι; Φυγε, οχι κατσε περιμενε, αχ δεν ξερω, πες εσυ, οχι θα σου πω εγω, δεν ξερω ναι οχι ισως μπορει; Δεν ξερεις να φερθεις ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ;;»

Και τοτε ο τυπος παιρνει ενα αποφασιστικο βλεμμα και κανει την απολυτη κινηση ερωτικης κομεντι. Πανω στο παθος του καταιγισμου των προσβολων μου, που στη δικη του γλωσσα σημαινει εκρηξη της λιμπιντο μου προς το μερος του και σαφη επιθυμια μου να με αποστομωσει με το βαρος της στοιβαροτητας του ανδρισμου του, με αρπαζει απ’το σβερκο και παει να με φιλησει χολιγουντιανα.


Και τρωει μια σπρωξια που παραλιγο να του κοπανησει το κεφαλι στο τζαμι. «Τωρα τι νομιζεις οτι κανεις;» τον ρωταω.

Με ξαναματακοιταει με αγωνια κι απορια. «Μα... νομιζα πως αυτο ηθελες...»

Σ’αυτο το σημειο τον λυπαμαι λιγο. Ο τυπος ειναι χοπλες. Δεν θα καταλαβει ποτε, γιατι αυτο το κολπο επιανε παντα μεχρι τωρα, δεν θα μπορεσει να κατανοησει ποτε πως και γιατι απετυχε παταγωδως σε μενα.

«Υπαρχουν πολλα πραματα που μπορεις να πεις και να κανεις αναμεσα στο πρασινο και στο κοκκινο φως ρε φιλε,» του απανταω σοβαρα «κι ειναι ωραια πραματα κι ειναι κριμα που δεν τα ξερεις. Για να σου φερω ενα παραδειγμα,» συνεχιζω και παιρνω στα χερια μου το κινητο του απο το ταμπλο του αυτοκινητου, «χαρηκα πολυ που τα ειπαμε, η γνωριμια ηταν ενδιαφερουσα και αν θελησεις να με ξαναδεις, αυτο ειναι το τηλεφωνο μου (πληκτρολογωντας τον αριθμο μου), αυτο ειναι γυναικα με αρχιδια (δειχνοντας εμενα), κι αυτο ειναι ενας πουστησγκεη (δειχνοντας αυτον). Καλη σου νυχτα!»

Και βγηκα απο τ’αμαξι παιρνοντας το δρομο για το σπιτι μου.

Τωρα θα μου πειτε ολοι οτι ημουν φριχτη και σκληρη μαζι του, και εγω αυτο ελεγα στον εαυτο μου την επομενη μερα κι ενιωθα αλυπητες ενοχες γιατι δεν εχω ξαναφερθει ποτε ετσι σε αντρα, οσο μαλακας και να ητανε, εκεινο ηταν ενα παρορμητικο ξεσπασμα αγανακτισης, δεν ημουν στ’αληθεια θυμωμενη μαζι του αλλα ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ και την πληρωσε αυτος ο καημενος κι ητανε κριμα γιατι ητανε ενας κι ημουν παντοδυναμη. Αλλα, οι τυψεις μου εμελλαν να διαλυθουν συντομα και η συνειδηση μου να λαμψει πεντακαθαρη σαν το πανι που σκουπισε τον ιδρωτα του Χριστουλη. Γιατι ξερετε τι εκανε ο τυπος την αλλη μερα;;;

Μου εστειλε μηνυμα!! Ω ναι. Μου εστειλε ενα ρομαντικιζον καλημερισμα με το οποιο μου ανελυε ποσο ωραια περασε χθες μαζι μου και οτι κι αν ειπαμε μια κουβεντα παραπανω ηταν παρεξηγηση και το ποτο κι η περασμενη ωρα και οτι πολυ θα ηθελε να το επαναλαβουμε. ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ. Και γιατι ολοι θελετε μια καριολιτσα να σας ευνουχισει για να μην χρειαζεται ν’αναλαμβανετε ευθυνες. Γιατι τοσα χρονια φερομαι ευγενικα κι ειλικρινα και παιρνω τ’αρχιδια μου, και μια φορα που φερθηκα σαν αυτο το μπερδεμενο ανδρεικελο με τις φονικες ψυχασθενεις ορμονες που θεωρειτε ολοι ως «γυναικα» στη σημερινη εποχη, πηρα σεβασμο δεος και καψουρομηνυμα! Γιατι τετοιοι ειστε!

Γιατι τετοιοι ειστε, κι εγω ως γνωστον σας υπερασπιζομαι παντα γιατι εμεις ειμαστε χειροτερες, και θα συνεχισω να σας υπερασπιζομαι εφοσον συνεχισετε κι εσεις να φερεστε σαν αντρες και οχι σαν εμας, γιατι τη μερα που θα χαλασετε ολοι θ’ανεβω σ’ενα βουνο και θα κατακεραυνωσω την ανθρωποτητα.

Διοτι εγω πιστευω στην ανισοτητα των φυλλων και στην φυσικη υπεροχη σας, και πανω σ’αυτο μπορω ανετα να επιχειρηματολογησω με πρωτο και καλυτερο επιχειρημα το οτι ειμαστε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ κι αμα ο θεουλης ηθελε να μπορουμε να κανουμε ο,τι κι εσεις δε θα εφτιαχνε τον εγκεφαλο μας σαν λαβυρινθο πακμαν οπου ολα συνδεονται χαοτικα. Το ξερετε οτι ο αντρικος εγκεφαλος ειναι μια καλοταξινομημενη αρχειοθετημενη αποθηκη με πολλα αδεια κουτια μαλιστα, ενω ο γυναικειος ειναι σαν εκρηκτικος μηχανισμος με χιλιαδες καλωδια που συνδεουν τα παντα μεταξυ τους και τροφοδοτουνται απο μια αστειρευτη οικολογικη πηγη ενεργειας που λεγεται ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ και σουλατσαρει απο το δεξι στο αριστερο ημισφαιριο σαν χαμενος τουριστας στο νησι του Πασχα; Το ξερετε οτι οι γυναικες εχουμε μεγαλυτερο και πιο βαθυ μεταιχμιακο στεφανιαιο συστημα φτιαγμενο για να μπορουμε να ξεφουρνιζουμε ολη την ωρα πως αισθανομαστε για το καθε τι, απο το οτι κοιταξες τον κωλο της διπλα μεχρι το πως νιωθουμε για την οδοντοβουρτσα μας, και αυτο ευθυνεται για ολες τις ορμονικες διαταραχες μας και μας κανει να θελουμε ν’αυτοκτονησουμε 3 φορες συχνοτερα απο σας; Και τελικα το ξερετε οτι εσεις καταληγετε να πεθαινετε απο αυτοκτονια 3 φορες πιο συχνα απο μας; Και ξερετε γιατι; Γιατι ακομα και σ’αυτο ειμαστε αχρηστες! Αλλα εμας μας φταιει το μπρεην φανξιον μας, εσας ποια ειναι η δικαιολογια σας; Γιατι εχετε γινει σα κοριτσακια;

Μου τσαμπουνατε ολοι συνεχεια οτι οι γυναικες εχουνε χαλασει και η θεση της γυνης ειναι στην κουζινα υπακουη αλλα που να βρεις τετοια σωστα θυληκα τη σημερον ημερα που εχει γεμισει η γης πουτανες; Και γω θα σας πω, δεν εχω κανενα προβλημα φιλε μου να καθομαι ολη μερα να μαγειρευω ωραια φαγια και να ομορφαινω το σπιτακι μου να λαμποκοπαει και να σου’χω τις παντοφλες ετοιμες καθως αραζω στον καναπε μου βλεποντας σαουθπαρκ, ενω εσυ θα εισαι ολη μερα σ’ενα γραφειο/γιαπι/φορτηγο μ’ενα μαλακα πανω απ’το κεφαλι σου να σε διαταζει και να σου σπαει τ’αρχιδια, αλλα θα σ’αρεσει αυτο; Ή θα μου ζητησεις να σηκωθω να πιασω δουλεια να συνεισφερω; Οταν γυρνας θα μου καρφωνεις τα ραφια και θα μου φορμαρεις τον υπολογιστη και θα μου φτιαχνεις το αυτοκινητο; Θα ξερεις να φερεσαι σαν αντρας, ωστε να παρω κι εγω το ρολο μου σοβαρα και να’μαι δουλα στην κουζινα και πουτανα στο κρεβατι;

Εγω φιλε μου πιστευω στην ανισοτητα ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. Γιατι σ’εσενα ο καλος δημιουργος εδωσε μουσκουλα και περιφερικη οραση πως σκατα τη λενε και πρακτικο μυαλο για να βγαινεις να κυνηγας ολη μερα σα μαλακας βουβαλους να μου τους φερνεις να τρωω και να φτιαχνω φορεματα. Εμενα μου εδωσε οσφρηση για να αναγνωριζω ποια παιδια ειναι τα δικα μου και ποια μπασταρδακια των αλλωνε που χεστηκαμε γι’αυτα, και για να ξεχωριζω τα σωστα χορταρια να ριξω στη χυτρα να νοστιμισει ο βουβαλος. Κι εγω ακομα και στη σημερινη εποχη ειμαι ικανη να κανω τη δουλεια μου, εσυ εισαι ικανος να κανεις τη δικη σου;

Ή εχεις καταντησει να μενεις με τη μανα σου μεχρι τα 30 και να χρειαζεται να πας στρατο για να μαθεις να στρωνεις ενα κρεβατι; Που ειναι η ανεξαρτησια σας, που ειναι ο αντρισμος σας; Και μη μου πειτε οτι ειναι που αγαπατε πολυ τη μαμα σας και δεν θελετε να την αποχωριστειτε, γιατι αμα την αγαπουσατε θα την αφηνατε ησυχη να ζησει ξεκουραστα το υπολοιπο της ζωης της γιατι εχει σιχαθει να σας πλενει τα σωβρακα κι ας μη σας το λεει.

(ανεκδοτο: πως ξερουμε οτι ο Χριστος ηταν σιγουρα ελληνας; εμενε με τους γονεις του μεχρι τα 30, εκανε τη δουλεια του πατερα του, η μανα του νομιζε πως ο γιος της ειναι θεος, αυτος νομιζε πως η μανα του ειναι παρθενα, και πηγε κι ερωτευτηκε μια πορνη)

Την αρρενωποτητα σας τη θυμαστε μονο κατι ασχετες στιγμες που συνηθως εχουν να κανουν κατι με τα οπισθια σας και τα δαχτυλα μας. Οταν ερχεται το ξεκωλλο στο μπαρ και σας ξερογλειφεται σαν Βαβυλωνια Πορνη, δαγκωνετε το καλαμακι σας και της κανετε τσαχπινιες, αντι να φτυσετε μες στο στομα της και να πατε σαν αντρες να την πεσετε σε καμια αληθινη γυναικα μπας και νιωσετε μια φορα κυριαρχος και νικητης χωρις να κραυγαζετε σαν γοριλλες μπροστα σε μια τηλεοραση γιατι νικησε μια ομαδα αγνωστων σ’ενα ηλιθιο αθλημα, ή να σκοτωνετε στρατιωτες και ξωτικακια μπροστα σε μια οθονη για να νιωσετε οτι η υπαρξη σας δεν εχει ευτελιστει εντελως.

Γιατι, θα το ξαναπω, ο αντρας ειναι ο αντρας κι ο αντρας ειναι ο κυνηγος. Και ξερω οτι και γι’αυτο εμεις φταιμε γιατι εχει γεμισει ο κοσμος πουτανες, αλλα παρτε τα πραματα στα χερια σας! δεν ειναι η δικη μου η θεση να παλεψω στηθος με στηθος με ολες τις πατοζες που κυκλοφορανε για να προλαβω να καβατζωσω πρωτη τον αντρα τον καλο. Αυτο ειναι ανωμαλο, αντιφυσικο και ακομα χειροτερα, ειναι ανοητο. Ειναι η δικη σας θεση ως αρσενικα να ξεχωρισετε απ'ολο το συφερτο της αγελης το θυληκο που επιθυμειτε και θεωρειτε οτι εχει τα γονιμοτερα καπουλια και να το απομονωσετε ετσι ωστε να το αποπλανησετε με οποιοδηποτε τροπο θεωρειτε εσεις «κυνηγι». Δεν ειπα να της βαρεσετε το ροπαλο στο κεφαλι να μεινει ξερη. Το κυνηγι στη σημερινη εποχη μεταφραζεται στη λεξη «πρωτοβουλια». Παρτε πρωτοβουλιες. Διεκδικηστε. Μυαλογαμηστε. Καντε το παγωνι, ανοιξτε τα φτερα σας κι εντυπωσιαστε μας. Και κυριως, αν και οταν το κανετε, finish the fucking job!

Μη γινεστε δουλοπρεπεις καρικατουρες που αρκουνται στο παιχνιδι για χαρη του παιχνιδιου και στην αεναη προσμονη και αποφευγουν τους μπελαδες της ιδιας της εκπληρωσης! Φανταστειτε ενα λιονταρι να τρεχει πανω κατω σ’ολη τη ζουγκλα να πιασει τη γαζελα, κι εκει που την εχει γονατισμενη και μισοξεψυχισμενη κατω απ’την πατουσα του να βαριανασαινει και να το παρακαλαει με τα μπαμπι ματια της να την αποτελειωσει, να γυρισει το λιονταρι και να πει «μπα... βαριεμαι... που να μπλεκουμε τωρα, πονανε και τα ουλα μου... δεν πειναω και πολυ...» και να κανει μεταβολη να φυγει. ΠΟΣΟ ΓΚΕΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ;;;

Γιατι αυτα κανετε! Ξεκωλονεστε στο εφε κι οταν ερχεται η στιγμη της αληθειας αρχιζετε τα αχ βαχ ειμαι πληγωμενος δεν ξερω σιγουρα ισως ναι θελω αλλα δεν ειναι η καταλληλη στιγμη οχι ισως κατσε το παιρνω πισω δεν ηθελα να πω αυτο δεν ξερω ασε με. Αυτα κυριοι μου ειναι δικες μας δουλειες! Θελετε να μας φατε το βιος;;; Θελετε να καταντησουμε να σας πηδαμε εμεις αντι να μας πηδατε εσεις;; Αυτο που κανετε θα σας γυρισει μπουμερανγκ, εγω σας το λεω.

Και για να κλεισω (επιτελους), μερικες φορες βλεπω κατι αντρες που ειναι αντρες και τιμανε τα παντελονια που φορανε και ξερουνε να φερονται και τους καμαρωνω και νιωθω πολυ βαρυ ενοχικο που ειμαι γκομενα, αλλα αυτοι οι αντρες συνηθως δεν ειναι γκομενοι μου κι αυτο ειναι το προβλημα. Καταλαβατε;!

Αλλα ολοι εσεις που ντροπιαζετε τον εναρετο ανδρισμο σας κι εχετε αποκυρηξει τα συρρικνωμενα αγουρα δαμασκηνακια που εχετε γι’αρχιδια μες στο παντελονι σας, σταματηστε να μου προτασσετε το θεληματικο σας πηγουνι γιατι ενα λακκακι δεν σας κανει αντρα, ασε που με κανει να θελω να του φορεσω πανα γιατι μοιαζει με μικροσκοπικο κωλο.

Του κωλου!!


(Ποσα ορθογραφικα εκανα μεσα στο παραληρημα μου ενας κωλος ξερει μονο)

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Σπρεντ δε γουισντομ

Λοιπον αυτο ειναι το δωρο επανενωσης που σας υποσχεθηκα. Δηλαδη εχω κι ενα αλλο αλλα κωλυσιεργω στα διαδικαστικα, τελοσπαντων μη σας ανοιγω την ορεξη. Με προκαλεσε ψες ο παυλος στο μπλογκ του να γραψω λεει 10 πραματα που αγαπω αλλα σιγα μη κανω εγω τετχιο ΓΚΕΗ πραμα παυλε! Αντι αυτου ετοιμαζω καιρο κατι καλυτερο. Θα γραψω τα 10 καλυτερα πραματα που ειδα, ακουσα και ανακαλυψα τον τελευταιο χρονο στο ιντερνετς κι εκτος.

Πρωτιστως θα ηθελα να διευκρινησω οτι σ’αυτο το ποστ ΔΕΝ κανω κριτικη. Εχω μια πολυ συγκεκριμενη αποψη οσο αφορα την κριτικη στην τεχνη, η οποια ειναι οτι δεν υπαρχει κριτικη στην τεχνη, δεν δεχομαι τους κριτικους και να πα να ψοφησουνε ολοι. Οι κριτικοι εχουν εφευρει οι ιδιοι το επαγγελμα τους σε μια προσπαθεια ν’αναπληρωσουν την αποτυχια τους να ειναι δημιουργοι, τα ξερετε αυτα, τα λεει πολυς κοσμακης, παμ παρακατω. Εγω δεχομαι την «κριτικη» μονο ως προταση, ως παρουσιαση, διευκρινιστικα παντα καθοριζομενη απ’τον παραγοντα «προσωπικο γουστο», κι αυτο θα κανω εδω, θα προτεινω. I’ll spread the wisdom. I’ll share the knowledge. I’ll pass on the force. Αν εμπιστευεστε το γουστο μου, βουαλα.

  1. Λοιπον, η καλυτερη σειρα που ειδα φετος, ιτ’ς κολντ Flight of the Conchords, και ειναι ο,τι πιο αστειο εχω δει εδω και χρονια. Οι δημιουργοι και πρωταγωνιστες ειναι δυο σκηνοθετες/μουσικοι/στανταπ κομηντιανς με το πιο βαρεμενο χιουμορ που εχω συναντησει στην τιβι, και στη σειρα σατυριζουν μουσικα ειδη (rnb, rock, pop, reggae και δε συμαζευεται), στυλ και τεχνοτροπιες βιντεο κλιπ, και γενικα ολη τη μουσικη βιομηχανια και σοουμπιζ, καθως και μικρα καθημερινα θεματα που απασχολουν ολους μας, οπως το πως θα γαμηκουνε. Ενδεικτικα θα σας πω οτι πιανουν στο στομα τους David Bowie, Daft Punk, Lord of the Rings κι ενα σωρο αλλα και το κανουν θαυμασια. Η σειρα εχει δυο σεζον μονο –δυστυχως- και ειδικα οι μουσικοφιλοι θα παθετε ερωτα. Και ενταξει δεν ειναι φετινη αλλα εγω τωρα την ανακαλυψα.

  1.  Το καλυτερο σαητ, ευχαριστουμε την κολλητη μας, ειναι το funnyordie.com. Ειναι λιγο αχταρμας στην ταξινομηση αλλα αμα του παρεις τον αερα και μαθεις να περιφερεσαι στα στενακια του, περιεχει σχεδον οποιο αστειο βιντεο εχει βγει στο ιντερνετς, στανταπ κομεντις, γουεμπ βιντεος, σκηνες απο σιτκομς κτλ κτλ. Εγγυωμαστε ωρες γελωτος.
  1. Σ’αυτο το σημειο πρεπει να βαλω και το καλυτερο βιντεακι που εχω δει στο ιντερνετς τελευταια, αλλα εχω ενα προβλημα που δε μπορω ν’αποφασισω, γι’αυτο θα βαλω τα δυο που ισοβαθμισανε στην κορυφη. Παρτε δεστε κοσμε. Οχι δεν εχω κοντρολαρει ακομα το κολπο του νιχιλιο με το χοτλινκινπωςτολενε.

  1. Και τωρα θα σας πω την καλυτερη ταινια που ειδα φετος. Και θα εχω μια σειρα σχολιων τυπου «ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ» αλλα θα επιχειρηματολογησω! Λοιπον η καλυτερη ταινια που ειδα εφετο ηταν το νεο Καρατε Κιντ. Ναι αυτο. Αυτο που παιζει ο γιος του Γουιλ Σμιθ κι ο Τσακι Τσαν. Αυτο ναι. Πριν απ’ολα θελω να ξερετε οτι τα οριτζιναλ Καρατε Κιντ ειναι απ’τις αγαπημενοτερες μου ταινιες εβερ εντ εβερ, κι αυτο φυσικα σημαινει οτι μια ακομα εκδοση ηταν κατακριτεα για μενα εξ’αρχης γιατι σιγα μην ειναι δυνατον να ξαναγινει captured αυτο το κλιμα των 80’s και αυτη η αγνοτητα του οριτζιναλ. Αλλα επεσα εξω και το παραδεχομαι. Το νεο Καρατε Κιντ τα σπαει μ’ενα δικο του τροπο. Καταρχην δεν ειναι τυπου συνεχεια, οπως εκεινη η  βλακεια το Καρατε Γκερλ, ειναι ριμεηκ. Αυτο θα μπορουσε να δουλεψει εναντιον του αλλα δουλεψε υπερ του. Η ταινια δεν εχει πεσει καθολου στα συνηθη χολιγουντιανα teen-movie κολπα, και δινει τοση βαση στο ψυχολογικο ζουμι που μπορει να θεωρηθει εως και βαρετη σε σημεια, και ξερετε, βαρετη=καλλιτεχνικη αξια για μας τους κουλτουριαρηδες. Ενταξει αστεϊζομαι λιγο, η ταινια μετραει γιατι εχει παρει τα στοιχεια του οριτζιναλ και τα’χει τιμησει αλλα και διαφοροποιησει ταυτοχρονα με τροπο που αναμενεις με μια εντερτεηνινγκ ανυπομονησια ακομα κι αν ξερεις ακριβως τι θα γινει στο τελος της καθε σκηνης. Εχει υπεροχη φωτογραφια, εχει μια χαρα δεμενο σεναριο, κι εχει και τον Τσακι Τσαν, ο οποιος περα που γαμει γενικοτερα, στη συγκεκριμενη ταινια κανει κατι που δεν εχει κανει ποτε ξανα. Παιζει. Και ποιος το περιμενε - παιζει καλα. Ανελπιστα καλα θα ελεγα. Κι ο μικρος ειναι γλυκουλης, τονεθες για γιο σε φαση.
  1. Τωρα ειναι το μεγαλο διλλημα που πρεπει να πω το καλυτερο cd που ακουσα τελευταια, αλλα ξερετε, αυτο δε γινεται. Μου ειναι πολυ δυσκολο να διαλεξω οταν προκειται για μουσικη, γι’αυτο θα βγω απ’τη δυσκολη θεση και θα κανω κατι που δεν εχω κανει ποτε, θα ευλογησω τα γενια μου. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ! Λοιπον το συγκροτημα λεγεται Electree και ειναι η μπαντα της μικρης μου αδελφουλας και βγαλανε σιδι. Electro-goth-pop ειναι το ειδος και αμα σας αρεσει η συγκεκριμενη φαση παρτε ακουστε. Τους εχω γραψει και κατι στιχους, κι οταν  λεω τους εχω γραψει στιχους εννοω τους εδωσα κατι στιχακια που εγραφα στο γυμνασιο γιατι μετα το γυμνασιο απαγορευονται αυτα τα πραματα.

  1. Και φτανω στο αγαπημενο μου σημειο, αυτοσκοπος και ολου του ποστ. Η καλυτερη συναυλια που ειδα φετος. FAITH NO MORE ΡΕ ΜΟΥΝΙΑΑΑ! Οποιος ητανε εκει ξερει οτι οι φνμ γαμηκανε, πειτε παυλε και σπουκι, πειτε για να μη με λενε γκρουπι. Περα που ουρλιαζα σαν την παλαβη ολη την ωρα και εκατσα και στο καγκελο που δεν το εχω κανει ποτε σ’ολη μου τη ζωη σε λαιβ και εκανα κατι μελανιες πολυ περιτεχνες που αν τις εβαζες ολες μαζι φτιαχναν το χαρτη των βαλκανιων και δεν ειχα φωνη δυο μερες, η συναυλια ηταν Εμπειρια. Ηταν ανω των προσδοκιων μου, και μπηλιβ μη ειχα αστρονομικες προσδοκιες. Και επιασα και μπλουζα. Αμε. Μου την εριξε ο ιδιος ο Παττονας με τα χερακια του και ξερετε τα δαχτυλα οπου ακουμπανε αφηνουν κυτταρικους καλυκες και εχω καταστρωσει ενα διαβολικο σχεδιο συμφωνα με το οποιο το dna του θα μπερδευτει με το δικο μου ετσι ωστε ν'απορροφησουν οι ποροι μου τα κυτταρικα του καταλοιπα και ν'αλλοιωθει το υλικο των μεγαλομοριακων ενωσεων μου με υπερτατο σκοπο τη μεταλλαξη της γενετικης ποικιλοτητας μου σε παττονικα ριβοσωματα ετσι ωστε οταν αναπαραχθω ο σπορος μου να κατακτησει το κεντρο της μαζας του γαλαξια. Θα καταλαβετε ολοι οτι εχω πετυχει στο σχεδιο μου οταν μια μερα δειτε στον ουρανο το τεραστιο κεφαλι του μπεημπι-παττονα μου να κρυβει το φως του ηλιου και να ψιθυριζει στην ανθρωποτητα "I'm your neighborhood spaceman and your breath is moving through me".  Επισης στη συναυλια μου’τυχε κι αλλο first, εδειρα μια γκομενα, πραμα το οποιο ητανε πολυ κουλ να πουμε. Τρου στορι. Να, δειτε εδω τι χασατε.

  1. Το καλυτερο παιχνιδακι με το οποιο μαλακιστηκα στο ιντερνετ ειναι το παρακατω. Μερικοι μπορει να το ξερετε, οσοι δεν το ξερετε δε θα σας πω τιποτα περα απ’το οτι σας εγγυωμαι οτι θα κολλησετε για κανα διωρο ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΒΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ’ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΕΙ αλλα μη σκιαχτειτε, στηριζεται στις απλες βασεις της δια της ατοπου επαγωγης μεθοδου. Κι επισης πολυς σας ειναι ο κοπος που εκανα να θυμηθω πως σκατα το λενε, γιατι νταξει, μετα το διωρο το βαριεσαι. Ή τσαντιζεσαι. Και γιατι για καποιο περιεργο λογο που μαλλον με καθιστα πιο γκηκ απ'οτι ειμαι, νομιζα οτι το λενε Anakinator :)
en.akinator.com

κι αν δε σας το βγαζει γιατι τρωει κατι φρικες με τα cookies, εδω:

us.akinator.com

  1. Το καλυτερο ιντερνετικο ραδιοφωνο, το οποιο ενταξει, το ανακαλυψα περισυ αλλα πρεπει να το μοιραστω με την ανθρωποτητα. Ελληνικος web σταθμος που οχι δεν rawkαρει βαρια αλλα παιζει πολυ ωραια και ψαγμενα πραματα απο παμπολλα ειδη μουσικης και γενικα ειναι χρυσωρυχειο για οσους ψαχνονται και μπραβο στα παιδια που τον δουλευουνε χωρις φραγκα.

  1. Το καλυτερο tribute που ειδα φετος. Για να’μαστε ξηγημενοι το βαζω μονο και μονο γιατι δε μπορουσα ν’αφησω απ’εξω τον  καινουριο μου ερωτα. Ναι αυτος ειναι ο καινουριος μου ερωτας οπως ελεγα και στα κομεντς. Τον ποθω απεγνωσμενα και θελω να του κανω το σαικς – οποιος πει μαλακια τον γαμησα. Λοιπον που λετε ο ερωτας λεγεται Adam Sevani, ειναι χορευτης, και εχει κανει ρημεϊκ το thriller του Μαϊκολ. Κι εμενα δε μ’αρεσουν καθολου τα tributes και οι απομιμησεις, και ειδικα του ΕμΤζεη, αλλα ο μικρος ειναι ο μοναδικος τυπος που εχω συναντησει στο διαβα μου με το ιδιο quality of akwardness/awsomeness που ειχε κι ο σχωρεμενος. Να τωρα το’ψαξα να σας δωσω λινκ και το’δα 5 φορες. Γιατι τον αγαπω, γι’αυτο.


  1. Το τελευταιο ητανε να’ναι κατι αλλο αλλα δε το βρισκω τωρα και μου πηρε και τα μυαλα ο ερωτας κι ειναι και αργα, κι ετσι σκεφτηκα να βαλω κατι καλυτερο για το τελος. Αυτο εχω καναδυο χρονια που το’χω ανακαλυψει μπατ χου κερς. Δε θα σας πω τιποτα γι’αυτο. Απλα αν ειστε κατω απο 25 μαλλον δεν εχει νοημα να το δειτε. Αν ειστε πανω απο 25 μουαχαχαχαχα εχει να πεσει κλαμα.

Part1
Part2
Part3


Και τωρα μοιραστειτε κι εσεις λιγη σοφια και πειτε μας τιποτα καλο ν’ασχοληθουμε εδω στο ιντερνετς. Κανα βιντεακι, κανα σαιτ... και καμια σειρα κατα προτιμηση γιατι θελω κατι να με κοιμιζει οταν γερνω το ταλαιπωρημενο-αλλα-ακομα-σφριγηλο κορμι μου στο κρεβατι.

 I’ve shown you mine. Now show me yours!

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

Mic check

Ενα δυο

Ενα δυο

Ακουγομαι;

Γεια σας τι κανετε καλα ευχαριστω που λετε μπορειτε να σταματησετε να κλαιτε, ειπα να το ξανανοιξω το μαγαζακι. Αυτο ωφειλεται κυριως σε 3 λογους: Πρωτον νομιζω οτι προχτες που εψαχνα στο συρταρι με τα ντεπον ξαναβρηκα εντελως τυχαια το μοτζο μου. Δευτερον γιατι δε μου λειτουργουν καλα τα παιχνιδια στο πισι καθοτι του την εχει πεσει ενας Τρωας και παρακαλω τους Ολυμπιους Θεους να μη μ’αναγκασουν να το ξαναφορμαρω. Και τριτον γιατι τα ποστ για τουτο το μπλογκ τα σκεφτομουν παντα ενοσω δουλευα, και τελευταια βαριεμαι αφορητα στη δουλεια.

Περα απο αυτα, πριν λιγο καιρο μου συνεβη ενα γεγονος που μου αλλαξε ριζικα τον τροπο με τον οποιο εβλεπα το μπλογκινγκ. Ανακαλυψα οτι γνωριζα προσωπικα χωρις να το ξερω εναν αμφιλεγομενο συγγραφεα της μπλογκοσφαιρας του οποιου το μαγαζακι εχει γινει ουκ ολιγες φορες πεδιο μαχης και τον οποιο εχω ουκ ολιγες φορες υπερασπιστει δημοσια. Για ευνοητους λογους δεν θα τον κατονομασω αλλα προς αποφυγην παρεξηγησεων τονιζω οτι μιλαμε για ενα ενεργο μπλογκ.

Ημουνα που λετε μ’ενα συναδελφο μια μερα και κατι μου ελεγε οτι καπου πηγε και κατι εκανε κι ουτε που θυμαμαι γιατι δε μ’ενοιαζε και σε μια φαση οπως μιλαει μου λεει «και ημουνα που λες με τον (ονομα μπλογκερ), ξερεις, αυτον που δουλευαμε μαζι παλια». Ποιον (ονομα μπλογκερ) που δουλευαμε μαζι παλια ρε μαλακα, ρωταω εγω. «τον (ονομα μπλογκερ) ρε που δουλευε στο μαγαζι τοτε, τον (νικνεημ μπλογκερ) που εχει το (ονομα μπλογκ)». Κατσε κατσε ενα λεπτο, του λεω καθως μου ερχεται ενας νταμπλας, εννοεις οτι ο (ονομα μπλογκερ) που δουλευε τοτε στο μαγαζι μαζι μας, ειναι ο (νικνεημ μπλογκερ);; Ο ιδιος ο (νικνεημ μπλογκερ) που εχει το (ονομα μπλογκ);; Μου κανεις πλακα;

Γιατι αγαπητοι μου αναγνωστες, εγω τον (νικνεημ μπλογκερ) που εχει το (ονομα μπλογκ) στην κανονικη ζωη τον αντιπαθω παρα πολυ. Οχι οτι τον εχω κανει και παρεα δηλαδη, λιγο τον ξερω, αλλα ειναι μεγαλος μαλακακος να πουμε κατα την ταπεινη μου γνωμη και οποτε τον εβλεπω μπροστα μου ξενερωνω τα τετοια μου τ’ανυπαρκτα που καμπανιζουν. Και καθομουνα εδω χαμω και τον υπερασπιζομουνα, καταλαβες; Και για να εξηγουμαι, σαφως αυτο το γεγονος δεν αλλαζει τη γνωμη μου οτι το μπλογκ του ειναι πολυ καλο για το ειδος του, ουτε αναιρει τη λογικη με την οποια εκραζα ολα τα καθυστερημενα που του’χουνε κανει το μαγαζι οικοπεδο. Αυτα ισχυουν ολα και δεν παιρνω τιποτα πισω. Αλλα οπως και να’χει εγω καθομουνα και μιλουσα με καλα λογια για ενα μαλακηδα που αντιπαθω σφοδρα! Δηλαδη καταλαβαινετε, ειναι μια ηττα. Σε κανει να βλεπεις τα πραματα διαφορετικα. Δεν μπορουσα και να συνεχισω να τον διαβαζω μετα απ’αυτο, εβλεπα ο,τι εγραφε με αλλο ματι. Οχι οτι διαβαζω τετοιων ειδων μπλογκ βεβαια.

Για να εξηγουμαι, εμενα αυτου του ειδους τα μπλογκ, τα χιουμοριστικα, τα ego trippin’, τα μπλογκ σαν αυτο εδω το δικο μου δηλαδη, δε μ’αρεσουνε καθολου. Γιατι εγω ειμαι παρα πολυ δυσκολη στο χιουμορ και για να διαβασω καποιον, το λεξιλογιο του πρεπει να ειναι ισαξιο του Παττακη, το συντακτικο του πρεπει να ειναι ανωτερο εκθεσεως λυκειου και η γραπτη του «φωνη» να μου θυμιζει αυτη του τυπου που κανει την περιγραφη στο καλλιτεχνικο πατιναζ πωστονλενεδεθυμαμαι κι οσοι εχετε τετοια μπλογκς σχωρνατε με αλλα σπανιως θ’ασχοληθω, κι αυτο μονο αμα ειστε μες στην παρεα και για το μιρι μιρι το χαβαλε. Εμενα μονο το δικο μου μπλογκ μ’αρεσει. Κι ενα αλλο παλια θεος σχωρεστο. Αντε να διαβαζω και τον Καθυστερα που και που γιατι ειναι καλο παλληκαρακι και γουσταρω να τονε διαφημιζω. Διοτι εγω η Γωγω αγαπητοι μου οταν χαλαρωνω σπιτι μου και θελω να διαβασω μπλογκς χτυπαω καμια ποιηση ή κανενα μουσικοσινεφιλιστικο. Τωρα η Gogoth απο την αλλη μερια, ειναι μια αλλη ιστορια. Αλλα και δεν ειναι.

Και φτανω στο ζουμι. Κοιτατε, η Gogoth δεν ειναι ενας πλασματικος χαρακτηρας. Η Gogoth ειναι μια πλευρα του χαρακτηρα μου. Και ειναι πολυ γαμω τα ατομα να πουμε. Ο κυριοτερος λογος λοιπον που αποφασισα ετσι ξαφνικα - σας διαβεβαιω εντελως ξαφνικα κι αυθορμητα - να ξανανοιξω αυτο εδω το μερος, ειναι γιατι πριν μια βδομαδα μου σκασε κι εκατσα και διαβασα ολο το thyshallnotsuck, το οποιο ουτε που ειχα πλησιασει, ουτε για ενα λεπτο, απο τοτε που το’κλεισα, πριν 4-5 μηνες ορ σαμθινγκ. Και το πρωτο πραγμα που σκεφτηκα μετα την αναγνωση ηταν, «Πω ρε μανα μου, πολυ την παω αυτη τη γκομενα». Ξερετε, ειναι λιγο σχιζοφρενικο να εισαι σε τετοια αποσταση απο ενα κομματι του εαυτου σου που να σου σκανε τετοιες σκεψεις. Κι αυτο το κομματι του εαυτου μου εγω εδω το ταϊζα για να μεγαλωσει να γινει γερο παιδι, οπως ελεγα και στον Elias προχτες στο διπλα δωματιο, γιατι το γουσταρω πολυ. Αλλα καποια στιγμη κουραστηκα, γιατι δεν μπορεις να διατηρεις μια περσονα που ειναι καπως ετσι, οταν στο ρηαλ λαιφ περνας ζορια κι εισαι καπως αλλιως. Κι οταν προσθεσεις σ’αυτη την εξισωση και τους ανεγκεφαλους, το τρολαρισμα, τις απειλες, τα βρισιδια εκει που γυρνας σπιτι σου και πας να αραξεις σαν ανθρωπος, ε καποια στιγμη βαρας διαλυση και λες τερμα, δε θελω ν’ασχοληθω με τιποτα τετοιο ποτε ξανα. Κανεις κι αποτοξινωση απ’το γαμωιντερνετ για κατι μηνες και βρισκεις παλι στο ζεν σου και εισαι ευτυχης.

Αλλα αυτο το κλιμα που επικρατουσε εδω μεσα, αυτος ο διαλογος, αυτο το παρεϊστικο, αυτο που ηταν μπλογκ αλλα ηταν και σαν φορουμ καπως, αυτα μου ελειψαν. Και ειμαι περηφανη γι’αυτα, τα θεωρω κατορθωμα, δεδομενου του ποσοι ανιωθοι κυκλοφορουν τριγυρω μας, δεδομενου του πως ξεκινησε αυτο το μπλογκ, δεδομενου του τοπου απ’οπου προηλθε μεγαλο μερος του αναγνωστικου μου κοινου – χωρις να εννοω κατι προσβλητικο αλλα ξερετε, εκει συχναζανε πολλοι κομπλεξαρες. Αλλα στο τελος της ημερας εμεις εδω χαμω περναγαμε καλα. Και στο τελος της ημερας η Gogoth ειμαι εγω κι εγω παραειμαι καλη σ’αυτο για να μην το κανω. Κι απαξ κι αποφασισε η Gogoth να επιστρεψει, να ειστε σιγουροι οτι θα επιστρεψει χειροτερη και πιο διογκωμενη απο ποτε! Με τη μονη διαφορα, οτι θα ειμαι εγω. Δεν θα υπαρχει πια σχισμα περσονας και ανθρωπου. Στην πραγματικοτητα, δεν υπηρχε και ποτε, κι αν υπηρχε δε το’λεγες και σχισμα, ενα μικρο χαντακι το’λεγες, αλλα τωρα δεν θα υπαρχει ουτε στους τυπους. Ουτε στο μυαλο μου.

Κι ερχομαστε στις νεες οδηγιες περι ασφαλους πλοηγησης στα ταραχωδη νερα του νεου thyshallnotsuck. Πρωτα απ’ολα, κι ακουστε με καλα, θελω να βγαλω το εξης επισημο παραρτημα: Η Αρχοντισσα και Βασιλισσα σας, δηλαδη εγω, δεν επιθυμει πλεον αυτο το μπλογκ να συσχετιζεται, να συγκρινεται ή να συνυφαινεται, θετικα ή αρνητικα, με κανενα αλλο ενδοξο μπλογκ απο κανενα γειτονικο ή μη Βασιλειο. Αυτα κομμενα. Το μπλογκ αυτο τις καλες του μερες εφτανε τα 400 κομεντς μεσα σε λιγες μερες, και το γεγονος αυτο το χρωσταω σ’εμενα και του αναγνωστες μου και σε κανενος τις πλατες. Την ευγνωμοσυνη μου για ο,τι διαφημιση μου εχει γινει, την εχω δειξει περιτρανα και οι αποδεκτες της ξερουν οτι θα την εχουν δια παντος μαζι με το σεβασμο μου, αλλα γιοκ, φτανει πλεον, αυτο το πραμα τελειωνει εδω και τωρα. Οποιος απο οσους διαβαζετε, εχει κανα απωθυμενο, καμια βεντετα ή καμια καψουρα με κανεναν αλλο μπλογκερ εκτος απο εμενα, (με μενα επιτρεπεται να εχετε ο,τι ποθειτε) και θελει ιντερνετικα γαμησια, ιντερνετικες επιδειξεις αντριλας, ή απλα να του δωσει καποιος σημασια, ή εστω να με δουλεψει λιγο ορμωμενος απο πραγματα που ετυχε να κανω το λαθος να του επιτρεψω να συμπερανει για τα προσωπικα μου, dudes, beat it, just beat it. Right now ομως. Μπορει να εχω μεγαλη ευθυνη για ολο αυτο, και εχω, αλλα δηλωνω με σωας τας φρενας και πληρη επιγνωση οτι δεν ειμαι πια ουτε υπερμαχος, ουτε πολεμιος, ουτε λατρης, ουτε εχθρος, ουτε γκρουπι, ουτε τιποτα, κανενος.

Η εκθεση εχει παντα λογικες και αναποφευκτες συνεπειες αγαπες μου κι εγω ειμαι μεγαλο κοριτσι, αλλα να’στε σιγουροι οτι αμα με τσιγκλισεις μπορω να γινω πιο διαβολικη κι απ’τα πλεημποη μπανις του αντιχριστου. Γι’αυτο απο δω και περα, πλεη ναης, ολ οβ γιου.

Και για να σας το κανω και πιο λιανα, να σας ενημερωσω οτι ο φιλος μας ο e-blogger εκανε προσφατως μια τρελη μαγκια, συμφωνα με την οποια εγω ο μπλογκερ, μπορω να χρισω ανα πασα στιγμη τον οποιονδηποτε απο σας «ανεπιθυμητο» σε αυτο το μπλογκ. Δηλαδη με λιγα λογια, για εσας που μπαινετε ολημερις στο μσν, δε χρειαζεται πια να σας κανω καν μοντερεησιον γιατι μπορω να σας κανω block και να μη μου ερχεται τιποτα ποτε ξανα απο σας. Ακομα και αν ειστε ανωνυμος! Ή τουλαχιστον ετσι εχω καταλαβει, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΜΕ, ΝΟ;;

Και στο σημειο αυτο εχω μια παρακληση. Οποιος εδω μεσα γουσταρει να σχολιαζει τακτικα και δεν εχει λογαριασμο στον e-blogger, η Βασιλισσα θα το εκτιμουσε δεοντως αν εβαζε τουλαχιστον ενα ψευδωνυμακι στα κομεντς του, μπορεις να το κανεις αυτο και χωρις να’χεις λογαριασμο. Αυτο δεν ειναι κανονας ουτε θα πεσουν ποινες αν δεν τηρηθει, ειναι απλα μια προταση. Και ο λογος γι’αυτο ειναι πολυ απλος.

Εμεις

Εδω μεσα

Ειμαστε μια παρεα

Και πολλες φορες εχει τοσο φαση που ξεχναμε κι οτι τα λεμε δημοσια. Και στον ιντερνετικο κοσμο οπου δεν υπαρχουν προσωπα, το νικνεημ σου ειναι κατι σαν τη φατσα σου. Για φανταστειτε λοιπον να’μαστε μια παρεα σε μια καφετερια και να’χουμε πιασει μια γαματη συζητηση και να μπαινουν και νεα ατομα στο κολπο και να γινεται μπατιρντι και σε μια φαση να σκασει ενας τυπας με μια μαυρη κουκουλα και να πει «Εγω παιδες συμφωνω με το ταδε αλλα διαφωνω με το δεινα». Καταλαβατε; Και περα απο αυτο δεν εχω καμια διαθεση ουτε να αποκρυπτογραφω γραφες αλλα ουτε και να ριξω κανα μπλοκ σε κανεναν αθωο ανθρωπο. Τελοσπαντων εγω ειπα και ελαλησα, κι ευθυνη δε φερω.

Και για το τελος, θα ηθελα να πω ενα πραμα, μια και μοναδικη τελευταια φορα. Κατσε να το πω πολυ καθαρα να το καταλαβουν ολα τα μογγολακια.

Λο + Λα = Λολα - να ενα μηλο
Του + Το = Τουτο - το μπλογκ εχει καθαρα χιουμοριστικο χαρακτηρα.



Και τωρα για να’χουμε καλο ερωτημα, και με την ελπιδα οτι δε με ξεχασατε για παντα και τα λεω μονη μου, ποσοι απο σας ειστε ακομα εδω; Παρακαλω δωστε παρουσια.

ΜΠΗ ΦΙΡΣ ΕΝΤ ΦΑΜΠΙΟΥΛΟΥΣ που λεει κι η Ταϊρα.



Αντε κι αμα εχουμε παλι ζητηση θα δωσουμε και δωρο στο πρωτο ποστ. Οχι μπριτζολες.