Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Τρύπα

Απο τότε που ήμουνα τόση δα μικρούλα, με απασχολούσε ιδιαίτερα η έννοια της «μοίρας». Πιο συγκεκριμένα, με απασχολούσε έντονα αυτό το «τι θα γινόταν αν».

Για να εξηγούμαι, εγώ που λετε από παιδί, δεν πίστευα ούτε κατα διάνοια στη μοίρα. Δεν πιστεύω στο πεπρωμένο, στα γραμμένα, δεν πιστεύω οτι όλα γίνονται για ένα λόγο κι οτι όλα είναι δρόμος κι ότι βρίσκεις εκεί που δεν ψάχνεις κι οτι οταν θες κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις κι όλες αυτές τις αηδίες που όλοι εσείς που τις πιστεύετε είστε εντελώς ηλίθιοι και μη κάνετε καμιά πλάκα να μου τις αναπαράγετε ποτέ γιατί θα σας πάρει και θα σας σηκώσει το μένος του κάτω κόσμου μαλακισμένα παραπλανημένα πρόβατα.

Εγώ που λέτε πιστεύω, όπως κάθε ελάχιστα νοήμων άνθρωπος θα’πρεπε να πιστεύει, ότι όλα είναι χάος, όλα είναι τυχαία και φτερά στον άνεμο. Αλλά μερικές φορές, τυχαίνει μερικά πράματα, κι έρχονται και κουμπώνουνε μεταξύ τους και απ’το κούμπωμα αυτό γίνονται άλλα πράματα. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι η τύχη, μοίρα, όπως θέλετε πέστε την, είναι σαν ένας λαβύρινθος. Κάπως όπως οι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας. Έχει λεωφόρους, στενάκια, μποτιλιαρίσματα, μονόδρομους, αδιέξοδα. Εξαρτάται απ’το που θα επιλέξεις να στρίψεις. Επιλέξεις, που λέει ο λόγος, πως είναι επιλογή όταν δεν ξέρεις μεταξύ τι επιλέγεις.... αλλά για να μη σας το φιλοσοφήσω πολύ, μερικές φορές πας εκεί που κοιτάς, μερικές φορές βγαίνεις σ’αδιέξοδα, και μερικές φορές δύο διαφορετικοί δρόμοι μπορεί να καταλήγουν στον ίδιο προορισμό, άρα η επιλογή σου ήταν τσάμπα και βερεσέ. Και κάποιες άλλες φορές, όλα έρχονται και κουμπώνουν.

Γι’αυτό και μ’έχει προβληματίσει τόσο έντονα η ιδέα του, τι θα γινόταν αν, έμπαινα σ’αυτό το μαγαζί πέντε λεπτά αργότερα, αν δεν σκουντουφλούσα σ’εκείνο το σκαλί και δεν με σήκωνε εκείνος ο τύπος που κατέληξε να είναι ο άντρας της ζωής μου, αν δεν έκανα εκείνη τη συζήτηση εκείνη τη μέρα που οδήγησε σ’εκείνο το άσχετο γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία αυτού του μπλογκ, και ούτω καθεξής....

Αυτή λοιπόν είναι μια ιστορία του πως ένα τσούρμο άσχετα μεταξύ τους σκηνικά, οδήγησαν στο να γίνω dj. Πιο πολύ απ’αυτό όμως, είναι ένα... ας το πω tribute, ας το πω μια μικρή ευχαριστία, στο μαγαζί που δουλεύω τα τελευταία οχτώ περίπου χρόνια.

Πότε περάσανε τόσα ρε πούστη, ευτυχώς που μικροδείχνω και που τα βυζιά μου κοιτάνε ακόμα τα ουράνια!

(Για ευνόητους λόγους, δεν έχω κατονομάσει ποτέ εδώ το μαγαζί που δουλεύω, και για ευνόητους λόγους θα συνεχίσω έτσι. Για τους σκοπούς του ποστ ετούτου όμως, ας ονομάσουμε το μαγαζί αυτό, «Τρύπα». Ο λόγος είναι άσχετος με το συγκρότημα παρόλο που το ακούτε τώρα στο πλεηλιστ. Η Τρύπα είναι ένα δικό μου μικρό πέρσοναλ τζόουκ που μόνο η Φλονσούλα θα καταλάβει. )

Λοιπόν, σκηνικό νο1:
Είμαι περίπου δεκάξι χρονώ μπουμπούκι. Είμαι καλό κορίτσι, κι όπως έχω πολλάκις προπεί, δεν ακούω ροκ και μέταλ και τέτοια πράματα του διαβόλου γιατί είμαι αθώα σαν αγνό παρθένο μαλλί. Τα’χω μ’ένα γκόμενο, αυτός ήταν σκυλάς, αλλά ένα βράδυ έχει τη φαεινή άσχετη ιδέα να βγούμε με κάτι φίλους του σ’ένα μαγαζί σχετικά κοντά στα σπίτια μας που ήτανε λέει ροκομεταλλάδικο... ξέρετε, για να γελάσωμε, για την εμπειρία. Εγώ συμφώνησα να πάω γιατί δεν ήξερα. Κατεβαίνω που λέτε τα σκαλιά ενός σκοτεινού υπογείου, εκείνη τη ζοφερή νύχτα, και παίρνω την πρώτη μου γεύση απ’το τι σημαίνει RAWK. Ξέρετε τώρα, μεθυσμένοι ιδρωμένοι μαλλιάδες να κάνουν headbanging ουρλιάζοντας σα δαιμονισμένοι. Μικρή κοπέλα ήμουν, σκιάχτηκα. Άρχισα να ουρλιάζω στον άλλονε «ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΚΑΜΜΕΝΟ ΚΑΤΑΓΩΓΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ Μ’ΕΦΕΡΕΣ» και τέτοια γλυκούτσικα. Καθήσαμε μισή ώρα με το ρολόι, ήπια το χυμό μου, και βιάστηκα να ανηφορίσω τις σκάλες, ορκιζόμενη στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναπατήσω ποτέ εκεί μέσα.

Χα, θέλω να βάλω τα γέλια. Η ζωή, βρε πως τα φέρνει η άτιμη.... Κάποτε ήμουνα πουλί και μ’αγαπούσανε πολλοί και τέτχια....

Σκηνικό νο2 που λέτε:
Πάμε φαστ φόργουορντ δυο-τρία χρόνια μετά. Εγώ και οι παιδικές μου κολλητές φίλες, μετά απο μία υπερβολικά καθυστερημένη και πολυαναμενόμενη εφηβική επανάσταση, έχουμε πέσει στη λαγουδότρυπα του RAWK όπως έχω πει και σε προηγούμενο ποστ και να μην τα ξαναλέμε κουλουπου... και θεωρούμε τους εαυτούς μας τρου μέταλα. Είμαστε αρκετά μεγάλες λοιπόν για να βγούμε μόνες μας, κι αναρωτιόμαστε που να πάμε να εκφράσουμε τη μεταλοσύνη μας, αλλά καθότι μικρές κι αθώες, δεν έχουμε ιδέα απο που να ξεκινήσουμε την γαμιστερονοσυνάτη καριέρα μας. Καθώς περιπλανιόμαστε λοιπόν, μου έρχεται στο μυαλό η μακρινή εκείνη ανάμνηση αυτού του ξεχασμένου μπουντρουμίου που μ’είχε πάει τότενες ο γκόμενός μου. «Ξέρω που θα πάμε!» αναφωνώ ξαναμμένη, και τις οδηγώ στα βάθη της Τρύπας. Μπήκαμε που λέτε στο μαγαζί, κοριτσάκια πράμα με τα μίνια μας, ήτανε και καψιμί πουτσαρία η φάση εκείνο το βράδυ, όσο να’ναι κάναμε μια αίσθηση. Νιώσαμε αποδεκτές και μυημένες στο τρου μιέτολ. Πιάσαμε συζήτηση και με τον dj, τ’αφεντικό μας κέρασε σφηνάκια, γνωρίσαμε τη μπαργούμαν... Γίναμε του μαγαζιού, δεν θέλουνε πολύ αυτά τα πράματα, να’ναι καλά το αλκοόλ. Για τα επόμενα πολλά χρόνια, η Τρύπα έγινε το στέκι μας.

Φτάνουμε στο σκηνικό νο3:
Προχωράμε κανά δυο χρόνια μετά. Εκείνη την εποχή δουλεύω γραμματέας σε μια εταιρία hardware/software, ναι μη γελάτε, γραμματέας, γιατί όταν τελείωσα το σχολείο είχα τη φαεινή ιδέα να μην σπουδάσω και να πάω να δουλέψω ν’αναρριχηθώ σε κάποια ισχυρή θέση να βγάζω λεφτά και να είμαι ανεξάρτητη ή καποια τέτοια μαλακία που μου είχε μπει στο κεφάλι. Με λίγα λόγια, κάνω μια δουλειά που σιχαίνομαι, σ’ένα περιβάλλον που σιχαίνομαι, μαζί μ’ανθρώπους που σιχαίνομαι, κι έχω πιστέψει πως αυτό είναι το as good as it gets when it comes to jobs. Εκείνη την μοιραία μέρα λοιπόν, κάποια πρωκτοαγάμητη πατόζα απ’αυτές που δουλεύω μαζί, μ’έχει στείλει στην αποθήκη να κάνω κάποια δουλειά που κανονικά θα έπρεπε να κάνει εκείνη αντι να βάφει τα νύχια της. Είμαι λοιπόν στην αποθήκη και προσπαθώ να κάνω μια απογραφή, καθώς ο αποθηκάριος (ο οποίος είναι μια μεγάλη ξεκαρδιστική ιστορία που θα σας διηγηθώ μια άλλη φορά) το βρίσκει χαριτωμένη ιδέα να μου πετάει κούτες ενώ προσπαθώ να δουλέψω. Έτσι για να γελάσωμε κι αυτός. Μπαίνει λοιπόν ο προϊστάμενος στην αποθήκη την ώρα που μια κούτα προσγειώνεται στο κεφάλι μου, κι αρχίζει να μας κατσαδιάζει που χαριεντιζόμαστο εν ώρα εργασίας. Εγώ προσπαθώ ν’απολογηθώ εξηγόντας ότι δεν φταίω για τη συμπεριφορά του αλλουνού, και τότε ο προϊστάμενος, για να γελάσωμε κι αυτός, μου λέει την γλυκύτατη ατάκα: «Ναι, άλλο που δεν τα θέλει ο κώλος σου κι εσένα. Σ’έχουμε καταλάβει τι είσαι».

Θέλω να συνειδητοποιήσετε, οτι ήμουν νέα κοπέλα κι έβραζε το αίμα μου,  κι αντί να εκτονώνω τις κάβλες μου, καθόμουνα και δούλευα σαν τη σκλάβα σε μια εταιρία όπου δεν είχα πολλά πολλά με κανέναν, κι όπου δεν είχα δώσει ποτέ το παραμικρό δικαίωμα να χρησιμοποιηθεί οτιδήποτε εναντίον μου, κι ότι όσο να’ναι αυτό μου’ρθε κάπως. Θέλω επίσης να συνειδητοποιήσετε, ότι μιλάμε πάντα για μένα. Μικρή και αθώα μεν, Gogoth σε πρώιμο στάδιο δε. Μετά την ατάκα εκείνη και καθώς ο προϊστάμενός μου επέστρεψε στο γραφείο του, είχα μια αποκάλυψη. Μια φώτιση. Ξαφνικά ήταν όλα ξεκάθαρα. Εγώ δεν ανήκα εκεί μέσα. Εγώ δεν ήμουν αυτό που φαινόμουν να είμαι κι εγώ ήμουν γι’άλλα πράματα. Τα είχα σκεφτεί όλα λάθος. Τίποτα δεν ήταν όπως έπρεπε.

Μπήκα στο γραφείο του προϊστάμενού μου χωρίς να χτυπήσω. Με κοίταξε παραξενεμένος, με ρώτησε τι ήθελα. Εγώ ήξερα, ήμουν πεφωτισμένη, είχα δει το Χριστό φαντάρο. Ήμουν ο Μπρέηβχαρτ, ήμουν η Ζαν Ντ’Αρκ, ήμουν η Μπρίτζετ Τζόουνς. Άνοιξα το στόμα μου και βγήκανε λέξεις. «Κοιτάξτε να δείτε κύριε Τέτοιε μου», ξεκίνησα να του λέω, «εμένα δεν μου μιλάει έτσι ούτε ο πατέρας μου, δεν θα μου μιλάτε έτσι εσείς. (μέχρι εδώ καλά). Εγώ ήρθα εδώ για να δουλέψω, και όχι για να κάθομαι όλη μέρα στο γραφείο μου να βλέπω τσόντες με κλειδωμένη την πόρτα όπως κάνετε εσείς. (ωπα ωπα κοπελιά τι σκατά). Γι’αυτό άμα μου ξαναμιλήσετε έτσι θα σας φορέσω το καλαθάκι των αχρήστων παπιγιόν. (οκει, λουτρό αίματος). Και τώρα, επειδή με συγχύσατε, παίρνω την υπόλοιπη μέρα ρεπό. Αντίο σας.»

Τρου στόρι μαδερφάκερς. Μάζεψα τα πράματά μου κι έφυγα χαμογελαστή. Την επόμενη μέρα φυσικά με απέλυσαν. Ήταν το καλύτερο πράμα που μου συνέβη ποτέ. Μπήκα στο ταμείο ανεργίας, έτρωγα ένα χρόνο απ’τα έτοιμα, έκανα τα χαρτιά μου για να περάσω Τουριστικά, πέρασα, είχα τα ωραιότερα φοιτητικά χρόνια και όλα ήταν όπως έπρεπε. Σοου λονγκ σακερς!

Σκηνικό νο4:
Κανά χρόνο μετά, είμαι στη συναυλία Puressence-Suede-Pulp στο θέατρο βράχων. Έχουν μόλις βγει οι πρώτοι κι αράζω σε μια κερκίδα μ’ένα κολλητό. Ξαφνικά περνάει μπροστά μου μια γνωστή, μπαργούμαν στην Τρύπα. Με βλέπει και με πλησιάζει. Με την κοπέλα δεν έχω πολλά πάρε δώσε μέχρι τότε, πέρα απ’το γεια τι λέει θέλω μια μπύρα, δεν έχουμε πει κουβέντα. Γι’αυτο όταν με χαιρετάει κι αρχίζει να μου λέει έτσι στο ξεκάρφωτο τον πόνο της, παραξενεύομαι. Παραληρεί εκεί χάμω οτι τα’χει φτιάξει μ’ένα γκόμενο πρόσφατα και πως τον αγαπάει αλλά σταμάτησε λέει να δουλεύει στην Τρύπα γιατί αυτός δεν την αφήνει να δουλεύει νύχτα αλλά τον αγαπάει αλλά τώρα όλοι στο μαγαζί τη βρίζουνε γιατί τους άφησε ξεκρέμαστους και δεν υπάρχει κανείς να την αναπληρώσει αλλά τον γκόμενο τον αγαπάει και τρία πουλάκια κάθονται. Εγώ νεύω καταφατικά κι εύχομαι να ξεκουμπιστεί να φύγει να δω τη συναυλία με την ησυχία μου. «ναι ναι...» μουρμουράω, «έχεις κι εσύ τα δίκια σου, ναι μωρέ, όπως τα λες, καλά έκανες, όλο και κάποιος θα βρεθεί να δουλέψει στη θέση σου, ναι ναι...». Ξάφνου το μάτι της γυαλίζει. «Εσύ;» μου τσιρίζει «εσύ, μήπως ψάχνεις για δουλειά;;». Εγώ εκείνη την εποχή πάνω που έχω τελειώσει το ταμείο και ψάχνομαι να βρω καμιά ημιαπασχόληση να βγάζω τα μικροέξοδα των σπουδών. Ξέρω γω, της λέω, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ να δουλέψω στην Τρύπα, γιατί ως γνωστών, we never mix business with pleasure. Αυτή με ευχαριστεί περιχαρής και χοροπηδά μακριά. Δυό μέρες μετά, ενώ λικνίζω το κορμί μου στην Τρύπα, το αφεντικό με πλησιάζει με δυό σφηνάκια στο χέρι. «Έμαθα οτι ψάχνεις για δουλειά» μου δηλώνει κινηματογραφικά.

Τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε. Έπιασα δουλεια μπαργούμαν στην Τρύπα. Τσάμπα ποτά και το μαγαζί που γούσταρα. Καλά ήτανε. Όσοι απο σας τυχόν σύχναζαν εκείνη την εποχή στην Τρύπα... σίγουρα με θυμάστε. Όχι να περιαυτολογήσω αλλά ήμασταν κάπως show τότενες στο μπαρ. Ωραία χρόνια.

Σκηνικό νο 5:
Πάμε ένα μικρό ρηγουάηντ κάνα χρόνο πριν. Τα’χα που λέτε ένα φεγγάρι μ’ένανε που ήτανε dj. Κι όταν λέω ένα φεγγάρι εννοώ, ούτε ένα γιόμισμα ολάκερο. Επιπόλαιη σχέση. Στο μαγαζί που δούλευε αυτός λοιπόν, είχαν ένα έθιμο κατά το οποίο, μια φορά τη βδομάδα, κάποιος επιλεγμένος πελάτης γινόταν dj για ένα βράδυ. Ο τότε γκόμενός μου λοιπόν, καθότι ήξερε την ψυχωτική ασχολία μου με τη μουσική, με παρακάλαγε να συμμετάσχω ένα βράδυ στο έθιμο. Εγώ όμως αρνιόμουν πεισματικά. Ήμουνα μικρή βλέπετε και για να το πω λιανά, κόλωνα. Ίσως την άλλη βδομάδα, έλεγα, κι όταν ερχόταν η άλλη βδομάδα, καλύτερα τη μεθεπόμενη και πάει λέγοντας, ώσπου σύντομα χώρισα με τον τύπο και η μεθεπόμενη δεν ήρθε ποτέ, και μου’μεινε το απωθυμένο.

Σκηνικό νο6:
Πάμε πάλι κάποια χρόνια μπροστά. Είμαι στην Τρύπα, δουλεύω ήδη δυο και βάλε χρόνια μπαρ, οι σπουδές τελειώνουν, σκέφτομαι τι θα κάνω με τη ζωή μου κι άλλα τέτοια μοιρολατρικά. Έχω πάει για δουλειά εκείνο το βράδυ, ανοίγουμε νωρίς και δεν έχει κόσμο, κι έχουμε κάτσει με το αφεντικό και την άλλη μπαργούμαν και πίνουμε καφέ. Πιάνουμε μια άσχετη συζήτηση για την πέραση που έχουν οι dj στις γκόμενες, και πάνω στη συζήτηση λέω οτι τα είχα κι εγώ μ’έναν τέτοιονε. Κάπως το φέρνει η κουβέντα και λέω όλη τη φάση με το έθιμο στο μαγαζί που δούλευε και με το απωθημένο που μου’μεινε να παίξω μια φορά μουσική, έτσι για την εμπειρία και μόνο. Μου απαντάει λοιπόν το αφεντικό μου, «Ε, τι σκας, αύριο που θα δουλεύεις, να πούμε του dj ν’ανέβεις να σου δείξει να παίξεις μια ωρίτσα να σου φύγει ο νταλκάς». Γαμώ. Κωλοχάρηκα με την ιδέα, έτσι για ένα βράδυ, δεν το είδα ποτέ πιο σοβαρά απ’αυτό. Άλλωστε, να σημειώσω, το μαγαζί δεν είχε κανένα κενό στο πρόγραμμα για καινούριο dj.

Ανέβηκα λοιπόν το επόμενο βράδυ, μου έδειξε δυο πράματα το παλληκάρι που δούλευε, αυτό είναι το μάστερ, αυτό είναι το κιου, μ’αυτό πιτσάρεις, εδώ είναι η ένταση. Έφερα και μια δεκαριά σιντι απ’το σπίτι μου, κι έκανα το χαβά μου για ένα δίωρο. Έτυχε εκείνο το βράδυ να γεμίσει και το μαγαζί απο νωρίς, κι ο κόσμος γούσταρε. Ήτανε ωραία, παρόλο που απ’την νοητική κόπωση και το άγχος μ’έπιασε ο χειρότερος πονοκέφαλος όλης της ζωής μου μέχρι και σήμερα... Κατέβηκα κατά τις 1 απ’τα decks, μπήκα στο μπαρ, κι άρχισα να βάζω ποτά για το υπόλοιπο της βάρδιάς μου, κι αυτό ήτανε. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Λίγο πριν κλείσουμε, το αφεντικό με φώναξε να πάω δίπλα του. Είχε πάλι δυο σφηνάκια στο χέρι. Ξέρουμε όλοι τι σήμαινε αυτό, έτσι;

Τους άρεσα λοιπόν, τους άρεσα τόσο που μου δώσανε προαγωγή. Κι έτσι έγινα dj. Είναι η καλύτερη και ταυτόχρονα η χειρότερη δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου, αλλά την αγαπάω την πουτάνα όσο δεν μπορώ να σας πω με λέξεις, γι’αυτό έχω μείνει στη νύχτα τόσα χρόνια. Έχω περάσει απο πολλά μαγαζιά, απο πολλά είδη μουσικής και ντιτζεηλικίου, αλλά πάντα δούλευα resident στην Τρύπα. Κάποια στιγμή μεταφέρθηκα απ’το μπουντρούμι στα μπαλκόνια, όσοι ξέρετε για ποια Τρύπα μιλάμε καταλαβαίνετε τι εννοώ. Έχω φάει πολλά σκατά κι έχω δει πολλά ευτράπελα, αλλά είναι και λίγο σπίτι μου αυτό το γαμωμάγαζο. Εκεί μέσα γνώρισα μερικούς απ’τους καλύτερούς μου φίλους όλα αυτά τα χρόνια. Γνώρισα τη δεσποινίδα Merrick εκεί μέσα. Η αδερφή μου γνώρισε το σύζυγό της εκεί μέσα, ένα βράδυ που είχε έρθει να μου κάνει παρέα όσο δούλευα. Η κολλητή μου γνώρισε τον επί εφτά χρόνια γκόμενό της εκεί μέσα. Μερικούς απ’τους πιο σημαντικούς άντρες της ζωής μου, τους γνώρισα εκεί μέσα, αλλά όλοι ξέρουμε πως κατέληξε αυτό. Νομίζω πως έχω κάνει τα πάντα μέσα σ’αυτό το μαγαζί, ο,τι δεν φαντάζεστε. Εκτός απο σεξ.
Πως μου έχει ξεφύγει αυτό;

Πάντως, όπως με όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι, τι θα γινόταν αν... Αν δεν τύχαινε ο γκόμενός μου τότε να με πάει εκεί, αν δεν μου πέταγε τις κούτες εκείνος ο αποθηκάριος στη δουλειά, αν δεν έπεφτα πάνω στην μπαργούμαν σ’εκείνη τη συναυλία, αν δεν τα’χα μ’εκείνο το dj κι αν εκείνο το βράδυ είχε κόσμο απο νωρίς και δεν καθόμασταν να συζητάμε με το αφεντικό... Ώρες ώρες το σκέφτομαι και τρομάζω. Δεν έχω ιδέα πως θα ήταν η ζωή μου τώρα.

Τώρα βέβαια, οι πιθανότητες δείχνουν οτι κάποια στιγμή που δεν αργεί να έρθει, θα σταματήσω να δουλεύω στην Τρύπα, γιατί αγαπητοί μου η νύχτα δεν πληρώνει πια όπως πλήρωνε αλλά κουράζει όπως κούραζε, και γιατί πόσα χρόνια μπορείς να ζεις τη ζωή σου χωρίς συμβιβασμούς πριν γευτείς τις σκληρές επιπτώσεις; Ε και γιατί πρέπει να γίνω άνθρωπος κι εγώ κάποια στιγμή, αλλά όπως και να’χει, το σημαντικό σ’όλα αυτά είναι ότι σήμερα ήρθε μια κοπελιά και μου ζήτησε ένα τραγούδι. Κι ήταν το ίδιο τραγούδι που είχα ήδη ετοιμάσει να παίξει. Δε μου συνέβη για πρώτη φορά αυτό, αλλά κάβλωσα όπως την πρώτη φορά, γιατί αυτό το συναίσθημα, του να κάνεις αυτό που αγαπάς κι ο κόσμος να γουστάρει και να τον πιάνεις και να σε πιάνει κι αυτός ταυτόχρονα, αυτό το συναίσθημα δεν έχω το ταλέντο να το περιγράψω.

Κι επειδή το έκανα πολύ μελό και για να σταθώ άξια της ξαφνικής ροματζοδραματοσύνης μου πρέπει να το τραβήξω απ’το μαλλί και να το σύρω στα πατώματα, κοιτάτε να δείτε παιδιά μου. Η στιγμή αυτή που διαβάζετε αυτό τώρα, γκες γουατ, μόλις πέρασε. Και δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Όταν το καταλάβετε αυτό βαθιά στο πετσί σας, θα τα δείτε όλα αλλιώς. Μάθετε τι είναι αυτό που γουστάρετε και κάντε το, χωρίς συμβιβασμούς, για όσο σας πέρνει.

Αυτό είναι πραγματικά το πιο μελό ποστ που έχω γράψει μα την Μπαναγιά τη Μπαρόβια γαμώτο, αλλά, Τρύπα ρε μουνιά.

Σας αφήνω να ακούσετε το τραγούδι του πλεηλιστ που τα λέει καλύτερα ναούμε.

51 σχόλια:

  1. Ναι γαμώτο!

    Ώπα, σόρι. Είναι η πρώτη φορά που σου αφήνω comment και στις 2 πρώτες λέξεις η μία είναι βρισιά. Αλλά θα το ξαναπώ. Ναι γαμώτο!

    Είπες μεγάλη κουβέντα!

    "Μάθετε τι είναι αυτό που γουστάρετε και κάντε το, χωρίς συμβιβασμούς, για όσο σας πέρνει."

    Η οποία με πετυχαίνει σε μια φάση της ζωής μου που νιώθω ακριβώς έτσι.

    Οπότε ακόμα κι αν δεν το ήξερες, ακόμα κι αν δεν στο ζήτησα όπως η κοπέλα το τραγούδι, ακόμα κι αν δεν έχεις ιδέα ποιός είμαι και τι κάνω και το ανάποδο, με πιάνεις και σε πιάνω! Και τουλάχιστον ξέρω ότι δεν έιμαι μόνο εγώ αλλά υπάρχουν κι άλλοι...

    Γι' άυτό θα το πώ άλλη μια τελευταία φορά.

    Ναί γαμώτο!!!

    Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.

    Να 'σαι καλά. Keep doin' what you do

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κούτες,ε; Βρε λες;
    - Ρε νίκο πέτα μου λίγο άδειες κούτες στο κεφάλι και μην ρωτάς γιατί.
    ...
    ...
    Μπα δεν πιάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τρυποκάρυδε (λατρευω αυτο το νικνεημ) αν ετοιμαζεστε να μην κανετε συμβιβασμους για πρωτη φορα στη ζωη σας, τοτε σας ευχομαι ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ. να ξερετε οτι την αγαπη σας θα την πληρωσετε πολυ ακριβα, αλλα μη μασησετε. ναι γαμωτο. για οσο σας παιρνει.

    ελπιζω η θεα μοιρα ή οι δυναμεις τις ασχετοσυνης και του χαους να με βοηθησουν κι εμενα να με παρει κι αλλο.

    καθυστερα, θες ν'απολυθεις; τωρα εδω που τα λεμε, οχι να το παιξω μαγκας αλλα αμα θες πραγματικα δεν ειναι και πολυ δυσκολο. θες να σου δωσω ιδεες;
    μια που μου'ρθε ετσι αυθορμητα ειναι να κανεις ανηθικες προτασεις στο νικο και μετα αυτος να παει τοιχο τοιχο να κανει παραπονα στ'αφεντικο. αλλα μπορει να σου χαλασει το ιματζ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κώλος. Αρα κΩλώνω, Αρα κΩλωνα.

    Ρε φίλε, απωθΥμένο; Με ύψιλον;

    Ελεος.

    Το ήξερες ότι θα σε ξωφτίλιζα για μια φορά ακόμα και κατά βάθος το επιζητούσες.

    Εχω φάει τα λυσσακά μου να βρω ποιο στον μπούτσο μαγαζί είναι η Τρύπα.

    Μήπως είναι το MO Better;

    Μπααα... Με τόσα σφηνάκια από αυτά που έχουν εκεί θα ήσασταν ήδη λεπροί και εσύ και το αφεντικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. λοιπον ρε φιλε εχει παραγινει αυτο το κακο σου με τα ορθογραφικα. βρε πουλακι μου, δεν το ξερεις οτι δεν ειναι καλο να παιρνεις τη δουλεια σπιτι;; θα βαλω διορθωτη στο word ρε παναθεμα σε! μα τη μπαναγια παω να ψαξω να κατεβασω τωρα! να δω τι θα'χεις να λες μετα!

    θελω να σε πληροφορησω οτι προχτες πηγα σε μια συνεντευξη για μια δουλεια και με δοκιμασανε στο τυφλο συστημα υπαγορευοντας μου δυο παραγραφους ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ παρακαλω και εκανα μονο δυο ορθογραφικα, τα οποια και βρηκα και διορθωσα αμεσως μονη μου. φαντασου οτι με το που τελειωσα σκεφτηκα "ο Διπροσωπος θα ηταν πολυ περηφανος!"

    οχι δεν ειναι το μο, και δεν ειναι στα εξαρχεια, αλλα ειναι πιο παλιο και εξισου γνωστο. σιγουρα εχεις βρεθει εκει μεσα. ολοι εχουμε βρεθει εκει μεσα σε καποια φαση της ζωης μας. ελα, εχω δωσει πολλα χιντς ανα καιρους εδω μεσα. καμποσος κοσμος το'χει καταλαβει απο μονος του κι εχει ερθει και μ'εχει βρει κιολας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μπα δεν με βολεύει επειδή το αφεντικό είναι ο πατέρας μου και ήδη έχω κάνει ανήθικες προτάσεις στον νίκο και που ευτυχώς τις παίρνει στην πλάκα. Απλά ήλπιζα σε μία δραστική αλλαγή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ε τωρα με δουλευεις;;;;;
    εχεις αφεντικο τον πατερα σου και θες ν'απολυθεις;;;;

    α παενε απο δω χαμω καθομαι και σου μιλαω κιολα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. μιλαμε δεν εχω ιδεα τι εννοεις τωρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν είναι η πρώτη φορά που δεν θα κάνω συμβιβασμούς στη ζωή μου αλλά είναι η πρώτη φορά που δεν θα κάνω συμβιβασμούς τόσο μεγάλους. Δεν ξέρω αν με εννοείτε γιατί με το “δεν” η αλήθεια είναι ότι κι εγώ μπερδεύτηκα λιγάκι…

    Αυτό που θέλω μάλλον να πω είναι ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου νομίζω ότι ξέρω τι θέλω να κάνω. Μπορεί ακόμα να μην ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω (κι άλλο…) αν κι έχω μια περίεργη υποψία ότι αυτό δεν θα το μάθω ποτέ, αλλά ξέρω ότι αυτό που κάνω τώρα μάλλον δεν είναι για μένα. Έτσι, έχω θέσει ένα στόχο και θα κάνω τα πάντα για να τον πετύχω. Χωρίς συμβιβασμούς. Για όσο με παίρνει…Και μετά; Ε, μετά…βλέπουμε.

    Ναι, τρυποκάρυδος λατρευτός και λατρεμένος. Όπως και ο “μπαμπάς” του ο Τομ.

    Εγώ νομίζω πως έχω βρει ποιο μαγαζί είναι η τρύπα. Τώρα που θα κατέβω στα πατρώα εδάφη για τις διακοπές των χριστουγέννων λέτε να περάσω να με κεράσετε ένα τραγουδάκι;

    (Από τα πόσα κόμεντ και έπειτα μπορούμε να μιλάμε στον ενικό;)

    YG (Gia kapoio logo pou den gnorizo o Firefox apofasise na min anagnorizei ta ellinika etsi ksafnika. Opote an to parapano keimeno den einai anagnosimo enimeroste na to steilo ksana se greeklish)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ααααχ κανένας δεν καταλαβαίνει τι τραβάω. Θα βάλω μαύρα και θα πάω στην τατιάνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ααα τωρα καταλαβα τη φαση σας τρυποκαρυδε. εμενα αυτο μου συνεβη στα 27... αρα καταλαβαινετε, δε μ'επαιρνε και πολυ. αλλα το εκανα ετσι κι αλλιως. να το κανετε κι εσεις. και ναι ευχαριστως να ερθετε, αν δουλευω ακομα εκει μεχρι τοτε. θα σας μιλησω στον ενικο. θα σας πω και "ρε".

    καθυστερα δουλευες ενω το εγραφες αυτο ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. οκ, γαμιέται η μάνα του μπλόγκερ. έγραφα μια ώρα για να μου βγάλει έρορ.

    τι να πω τώρα; όχι τι να πω.

    τέλος πάντων, ναι ξέρω τι σημαίνει το inside joke! χεχε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Χα χα! Εγώ τώρα είμαι 27! Και δεν με παίρνει ούτε εμένα και πολύ. Αλλά -ναι γαμώτο!- θα το κάνω! Κι ας μου βγει και σε κακό. Που δεν νομίζω δηλαδή. You always win some and lose some…that’s the way it is.

    Την καημένη την μάνα μου να δω ποιός την ακούει…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. σαν ασχετος, δεν πηγαινα σε τετοια μπαρ, για ενα πολυ βασικο λογω ... τις γκομενες.

    οταν ειμασταν πιτσιρικια, κυνηγαγαμε το ποδογυρο, μικρα γαρ και ανωριμα! οποτε οπου εσκαγε μουνοθυελλα εκει και εμεις.

    Εμενα που με διαβαζεις τωρα δεν ξερεις ποσες φορες εχω τραγουδησει το τιμημενο, ζητω η ελλαδα ζητω η θρησκεια ζητω νεα δημοκρατια, μπας και πηδηξω καμια δαπιτισσα!!!


    ο ΑΣΧΕΤΟΣ ετσι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Να σου πω, μη μου τα γυρίζεις, γιατί εσύ είπες ότι θέλεις να σε διορθώνω και όταν σου έστειλα λινκ με λεξικό είπες "ΟΧΙ, εγώ θέλω να με διορθώνεις ΕΣΥ". Οπότε αποφάσισε αν συνεχίζεις να θες ή έληξε η σύμβασίς μας, γιατί εγώ να 'ούμε είμαι παλιακός, από αυτούς που κρατάνε τον λόγο τους, ροκάς, αλλά κατά βάθος λαϊκό παιδί στη συμπεριφορά.

    Οσο για το αν παίρνω τη δουλειά σπίτι, δεν την παίρνω μόνο σπίτι, αλλά ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΓΑΜΗΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ. Χωρίς να το θέλω, βλέπω παντού λάθη, Ο,τι κι αν δω αυτόματα στο μυαλό μου το διορθώνω. Κουβαλάω σταυρό σου λέω.

    Και δεν μπορώ να καταλάβω πού είναι η τρύπα με την καμία λέμε. Αν θες, στείλ' το στο paragas_vales@yahoo.com.
    Αν δεν θες, εγώ θα συνεχίσω να σε εκτιμώ όσο και τώρα, δηλαδής... αρκετά έως πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Κάτι ξέρεις από DJλίκι γιατί έχεις βάλει τρία γαμηστερά κομμάτια σερί στο μπλογκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. flons κι εγω πριν προσπαθουσα επι δυο ωρες ν'απαντησω στα κομεντ σας και δεν μπορουσα. δεν μπορουσα ν'αφησω κομεντ στο ιδιο μου το μπλογκ, καταλαβες;;; μου θυμησε μια φορα που παιζοτανε μια ταινια μου σ'ενα φεστιβαλ κι ειχα αργησει δυομιση λεπτα και στην αιθουσα ειχαν το policy να μην αφηνουνε κανεναν να περασει μετα το κλεισιμο της πορτας κι εγω καθομουν και ουρλιαζα στην ταμια ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ;;; Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ Η ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ!!! ΕΙΜΑΙ Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΕΓΩ!!

    οκ ηταν πιο αστειο να το βλεπεις παρα να το περιγραφω.

    Τρυποκαρυδε να σας ομολογησω πως κι εγω ειμαι σε μια παρομοια φαση στη ζωη μου. εχω το μεγαλο διλλημα, αγαπη ή λεφτα; ξερετε εγω ημουν παντα υπερ της αγαπης αλλα μου εχουνε λειψει καπως τα λεφτα...
    παντως οσο αφορα τους γονεις, εγω για χρονια ειχα τη δικαιολογια "δε φταιω εγω μπαμπα, ειμαι καλλιτεχνης"
    μετα βρηκα μια καλυτερη "δε φταιω εγω μπαμπα, ειμαι συναισθητικια"
    μπορειτε να τις δοκιμασετε, μερικες φορες πιανουν. κι αμα σκεφτειτε και καμια καινουρια πειτε μου κι εμενα γιατι εχω ξεμεινει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. κυριε ασχετε, να σας κανω δυο ερωτησεις. πρωτον, τα λετε αληθεια αυτα τωρα, και δευτερον, αμα σας τρολλαρω λιγο ετσι δια να γελασωμε, θα με παρεξηγησετε; :)

    διπροσωπε, αχ διπροσωπε. σε συμπονω πραγματικα. σε φανταζομαι να καθεσαι στο πισι σου μετα το τελος μιας μεγαλης κουραστικης μερας, ν'αναβεις ενα τσιγαρακι, να μπαινεις να διαβαζεις καποιο ενδιαφερον μπλογκ, και πανω που εχεις χαλαρωσει και ετοιμαζεσαι να γελασεις ηχηρα με μια γλαφυρη ατακα του μπλογκερ, σκαει το ω με ο αντι για ω και σου γαμιεται η ζωη. σε φανταζομαι να κοιτας με απογνωση εξω απ'το παραθυρι και να μονολογεις "γιατι ρε πουστη; γιατι; τα'λεγε τοσο ωραια... γιατι με ο ρε πουστη, γιατιιιιιιιιιιι"

    ελα μη παρεξηγηθεις, επρεπε καποια στιγμη να σε δουλεψω λιγο, θα γινοταν αργα ή γρηγορα! να για να σου αποδειξω ποσο σε συμπαθω παρα ταυτα θα σου στειλω τωρα να σου πω ποια ειναι η τρυπα. αν δε σου'ρθει πεστο μου, κατι θα εχω κανει λαθος, συμβαινει συχνα :)

    νιχιλιε μπορω και καλυτερα αλλα τα δυνατα χαρτια τα κραταω ακομα κρυμμενα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. μικρο παιδι ημουνα, πανω στην αναπτυξη!!!
    δεν φταιω εγω η ατιμη η κενωνια φταιει για το καταντημα μου!

    αλλα αληθεια οταν ημουνα πιτσιρικος, γιατι πλεον γερασαμε, τα καλυτερα μερη για να βρεις γκομενα ητανε τα παρτυ των νεολαιων. Της ΔΑΠ δε βολευανε γιατι κανανε τουλαχιστον 2 τη βδομαδα! και δεν σου ζηταγανε να γραφτεις στη κλαδικη οπως γινοτανε στη ΠΑΣΠ. Στη δε ΠΣΚ, πιγαιναμε για τσαμπα συναυλια, και στα ΕΑΑΚ για τσαμπα σουβλακι. Γενικως και ειδικως ειμαι ο βασιλιας του τσαμπα, οτι ζητας θα το βρω τσαμπα, for sure!

    επιπλεον επειδη ημουνα καρντασι, μερη σαν το Λουκυ Λουκ και Μπερλιν, ουτε στα ονειρα σας δεν προκειτε να τα ονειρευτειτε εσεις οι χαμουρτζηδες και ΠΑΟΚ γιατι ειναι αλλιως να γουσταρεις ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΑ ρε!

    οσο για την δευτερη ερωτηση, τρολλ τρολλαρω? ε? ειμαι και μεγαλος ανθρωπος, ειναι κατι κακο ή θα γελασουμε αρκετα?

    ο Ασχετος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ηρθε. Μπορεί να περάσω κι εγώ να κεράσω σφηνάκι.

    Και είναι η σκηνοθέτΙς γαμώ την πουτάνα μου. Το αρσενικό είναι σκηνοθέτης. Οπως και το καλλιτέχνης, που...

    Ε, άει στο διάολο πια, με σιχάθηκα μέχρι κι εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Α, σου έκανα και φρεντ ρικουέστ στο ΦέιΜπού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. ασχετε, τι ειναι μπερλιν, χαμουρτζηδες και παοκ; χρησιμοποιειτε ξενικες λεξεις, γιορ τραηιν του κονφιουζ...
    ελα οχι ενταξει δεν σας τρολαρω, ετσι το'πα να δω πως θ'αντιδρασετε. εχω και τις μαυρες μου σημερα...

    εσεις η δευτερη... ευχαριστω αλλα μετασυγχωρησεως τι ονομα ειναι αυτο; γιατι δεν καταλαβαινω τιποτα σημερα;

    εσυ ο τελευταιος, τωρα εσκαψες το λακκο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Θα υποθέσω πως όταν λέτε αγάπη εννοείτε αυτό που αγαπάτε να κάνετε κι όχι κάποιο έτερον ήμισυ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εκτός αν αυτό που αγαπάτε να κάνετε...είναι το έτερον σας ήμισυ οπότε πάω πάσο.

    Όπως και να έχει στην περιπτωσή μου έχει να κάνει με κάτι που θέλω να κάνω (μια φορά) κι όχι με κάτι που αγαπάω να κάνω (κατ' επανάληψη). Για να το κάνω πιο κατανοητό, θέλω να κάνω το γύρω του κόσμου. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει οτί θα παρατήσω το διδακτορικό μου και μια ενδεχόμενη καριέρα μετά από αυτό.

    Συνεχίζετε ακόμα να με συμμερίζεστε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Αν και εχω γυρισει ολα τα αντιστοιχα μαγαζια της Αθηνας στην συγκεκριμενη Τρυπα δεν εχει τυχει να ερθω, μονο στην αλλη.
    ουτε εγω πιστευω στα γραμμενα και αλλες τετοιες μπουρδες, αλλα πιστευω στο οτι ολα ειναι επιλογες και καθε επιλογη οδηγει σε μια αλλη, με αποτελεσμα αυτο τον λαβυρινθο που ανεφερες.

    ο διπροσωπος με εχει αγχωσει λιγο με τα ορθοπγραφικα ρε γαμωτο αλλα δεν θα υποκυψω στον ψυχολογικο πολεμο.
    ζητω τα ορθογραφικα λαθη!

    α! και κατι αλλο, μπορείς να ζεις τη ζωή σου χωρίς συμβιβασμούς για παντα και χεστηκες για τις επιπτώσεις.
    και οι αλλοι που συμβιβαζονται εχουν επιπτωσεις απο τον συμβιβασμο τους.
    δεν ξερω αν εννοεις κοινωνικους συμβιβασμους αλλα εγω λεω να αναφερθω σε αυτους γιατι αυτοι μου την δινουν πανω απο ολα.
    αντιπαθω τους κοινωνικους συμβιβασμους και τις ηλιθιες επιπτωσεις τους και την κοινωνια στο συνολο που ειναι αρρωστη και πρεπει να αρρωστησει και οποιον ειναι αλλιως και εχει ξεφυγει απο την κοπαδοποιηση.
    και σταματαω εδω γιατι παλι γραφω χωρις να σκεφτομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Τη δεύτερη παράγραφο την κορνιζάρω και την κρεμάω στον τοίχο. Αμέτρητες είναι οι φορές που μία συζήτηση καταλήγει σε "σύμπαντα που συνωμοτούν" και "υπάρχει κάτι πέρα απο μας" κλπ. Είναι απόψεις που τις υιοθετεί ΠΑΡΑ πολύς κόσμος, τόσος που έχω πραγματικά μείνει άναυδος.

    Μου κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν μπορούν με κανένα τρόπο να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω και ούτε κανένας συγκεκριμένος "σκοπός". Λες και ο άνρωπος δε μπορεί να ορίσει ο ίδιος τη ζωή του και δε μπορεί να θέσει ένα σκοπό που να έχει τον ίδιο και μόνο τον ίδιο ως πηγή. Όχι, πρέπει να υπάρχει κάτι "εκεί έξω", μόνοι μας δε μπορούμε βλέπετε...

    Κατα τα άλλα, χαίρομαι πολύ που αντιδράσατε τοιοτοτρόπως και στείλατε εις τον δγιαολέα αφεντικό και συνεργάτας. Περισσότερο όμως σας θαυμάζω διότι εγώ δεν ξέρω αν θα το είχα κάνει στη θέση σας. Το tradeoff μεταξύ συνεπειας στην ηθική στάση και της κοιλιάς που απαιτεί τακτικό γέμισμα είναι δύσκολο πρόβλημα για να λύσει κανείς.

    Επίσης νομίζω πως έχω μαντέψει την ταυτότητα της Τρύπας, πρόκειται άραγε για κτίριο που έχει αυλή, δύο ορόφους πάνω απο τη γη και έναν χθόνιο όροφο στον οποίο συχνά παίζει χέβι μέτα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. τρυποκαρυδε, ναι αυτο που αγαπω να κανω εννοω, κι επισης, ειδικα τωρα που εμαθα τι θελετε να κανετε σας συμμεριζομαι ακομα περισσοτερο. ειχα ενα συναδελφο καποτε που το ελεγε χρονια αυτο. τελικα μια μερα, απλα το εκανε. τον πετυχα κανα δυο χρονια μετα που ειχε γυρισει και μου'λεγε οτι ηταν η καλυτερη αποφαση που πηρε ποτε, και ηδη δουλευε για να μαζεψει λεφτα να ξαναφυγει και για δευτερη γυρα. θελει μεγαλα κοτσια αυτο, πολυ μεγαλα. οποιος το επιχειρει εχει το θαυμασμο μου.

    σπουκι συμφωνω απολυτα σ'αυτο που λες οτι κι ο συμβιβασμος εχει τις επιπτωσεις του. το λεω συχνα αυτο, τελικα μη νομιζετε, μια η αλλη ερχεται. ειναι απλα θεμα ιεραρχιας προτεραιοτητων. αλλα και σ'αυτη την ιεραρχια οι θεσεις αλλαζουν κατα καιρους, επομενως αν συμβιβαστεις δεν ειναι καθολου κακο, αρκει να το κανεις για τους σωστους λογους. οσο για τους ευρυτερους κοινωνικους συμβιβασμους... οου γουελ τι να πω εγω γι'αυτους... that ship has sailed....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. deacon, αυτη τη συζητηση για τους σκοπους και τα γραμμενα την ειχαμε κανει με αναγνωστες στα κομεντς ενος παλιοτερου ποστ κι ειχα φρικαρει. ειναι απιστευτο πραγματικα το πως ο κοσμος, ακομα κι οταν δεν πιστευει σε μια συμβατικη ανωτερη δυναμη, εχει αναγκη να αυτοπαραμυθιαζεται με τετοια φτηνα κοελικα φουμαρα. ο κοσμος εχει αναγκη το safety net του. σου λεει υπομονη, ερχονται καλυτερα... σοβαρα φιλαρακι ε; κι αν δεν εχει καλυτερα; αν αυτο ηταν ολο;
    πρεπει να εισαι αρκετα ανοητος για να εισαι ειτε αισιοδοξος ειτε απαισιοδοξος στον στροβιλο πιθανοτητων αυτου του κοσμου.

    τωρα οσο για το αν αξιζω θαυμασμο για εκεινο μου το ξεσπασμα... οχι μωρε, και δεν το λεω και καλα τωρα αυτο. δεν ηταν μια συνειδητη ζυγιασμενη αποφαση, ηταν ενας παροξυσμος που ετυχε να βγει σε καλο. ενα μινι εγκεφαλικουλι.

    μαλλον εχετε μαντεψει σωστα την ταυτοτητα της τρυπας. δεν το'χω συγκαλυψει και πολυ τελικα... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. "2030 έχεις οικογένεια παιδιά ένα σύζυγο λεφτά και τυχαία περνάς από το συγκεκριμένο καρτοτηλέφωνο και σκέφτεσαι ότι εκείνος ο άντρας που του είπες όχι ίσως να ήταν ο άντρας της ζωής σου, άσε με να αποδείξω ότι δεν είμαι ο άντρας της ζωής σου".

    Μ'αυτό θέλω μόνο να πω ότι οι αποφάσεις που παίρνουμε είναι πάντα οι μόνες που μπορούμε να ξέρουμε τι έγινε στο τέλος, άρα είναι πάντα οι σωστές.

    Και όσο για τον κύριο που θέλει να κάνει τον γύρο του κόσμου, κάντε το ταξίδι σας κύριε, αξίζει τον κόπο, κι όταν γυρίσετε σε 2-3 χρόνια θα τα βρείτε όλα σχεδόν όπως τα αφήσατε. Κι όταν πάτε στο Μάτσου Πίτσου, στείλτε μου μια φωτογραφία.

    Τλευταία κουβέντα για τί το παράκανα, αλλά τι να κάνω, μ' αρεσε η παρέα σας...
    Επειδή όλη αυτή η ανάρτηση έχει και κάτι από "ευχαριστώ", ένα βιντεάκι
    http://www.youtube.com/watch?v=Wk14ZOG49zo
    για ένα κύριο που του οφείλουμε πολλά όμορφα πράγματα.

    Ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. zoi μολις ειπατε μια απ'τις αγαπημενες μου ατακες σε ταινια. αν οχι την αγαπημενη μου.

    γαμωτο, πολυ τους παω τους αναγνωστες μου ρε πουστη...

    μονο αυτο εχω να πω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Θα αναφερθω μονο στην κουβεντα περι συμπαντων και αποφασεων και λοιπον αμπελοφιλοσοφικων αηδιων, και οχι στο συνολο του ποστ, απλα γιατι βαριεμαι προς το παρον.
    Κατ αρχας κι εγω ειμαι καταπατητης της ιδεας του "σκεπτομενου και συνομοτικου συμπαντος". Κι εγω εχω διαβασει τον αλχημιστη, αλλα οκ, ηταν καλοκαιρι, δεν ειχα τι να κανω, και το δανειστηκα απο ενα φιλο. Ομορφο παραμυθακι, αλλα οχι να το παρει κανεις στα σοβαρα. Τελος παντων.

    Απλα θελω να πω οτι ναι μεν δε μπορουμε να ξερουμε το αποτελεσμα μιας αποφασης που δεν παρθηκε ποτε, αλλα δε θα πρεπε να απαξιωνουμε τελειως την δυναμη που δινει το ερωτημα "what if...?" αν με καταλαβαινετε. Χαρη σ αυτη τη δυναμη, η ανθρωποτητα παει μπροστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. τωρα, επειδη με μπερδεψες, λεμε το ιδιο πραμα ή το αντιθετο; γιατι νομιζω πως λεμε το ιδιο αλλα το'γραψες σα να λεμε το αντιθετο.

    δε ξερω μπερδευτηκα. εφαγα πολλα μακαρονια νομιζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Κι εγω ειχα φαει πολυ, εξ ου και η ασαφεια.
    Για παραδειγμα: εχεις να επιλεξεις μεταξυ Α και Β και επιλεγεις Α. Φαινομενικα, δεν προκειται να σε οδηγησει πουθενα το να σκεφτεσαι "τι θα γινοταν αν ειχα επιλεξει Β?". Στην ουσια ομως αυτη ειναι η διαφορα του ανθρωπου απο τα υπολοιπα ζωα, οτι εχουν στοχαστικο εγκεφαλο (αυτο και οι αντιχειρες). Ολες οι μεγαλες ανακαλυψεις για τον κοσμο αρχισαν απο μια τετοιου ειδους αμφισβητηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Ok, το συμπαν αδιαφορει πληρως για το τι θα κανουμε και το τι θελουμε. Ισως αντιδρασει μονο αφου το κανουμε, ξερεις, οι αναταραχες στην επιφανεια της λιμνης κι ετσι. Αλλα οσον αφορα το ολα ειναι δρομος, ε, ειναι λιγο. Δηλαδη ειναι ο δρομος που ανοιγεις και τον βλεπεις μονο αν κοιταξεις πισω σου. Κωνοι φωτος, χωροειδεις καμπυλες και αλλα τετοια ψαρωτικα. :P

    Αλλο αυτο ομως και αλλο το να εισαι αισιοδοξος ρε! Στο κατω κατω, οκ, shit happens, τι να κανουμε τωρα? Αμα γινει θα το αντιμετωπισεις και θα πας παρακατω, τοσο απλα.
    Ημουν σαφης, ελπιζω. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. παυλε, δηλαδη λες οτι η αμφισβητηση αυτη ειναι ενδειξη στοχαστικου εγκεφαλου. που σημαινει οτι αυτοι που αναρωτιουνται τελικα οδηγουνται καπου. που σημαινει οτι εγω που το παθαινω αυτο απο μικρο παιδι ειμαι μια θεση πιο πανω στην κλιμακα της εξελιξης και ενα βημα πριν μια σημαντικη ανακαλυψη. που σημαινει οτι ειμαι μια μικρη ιδιοφυια. αυτο ειπες, το καταλαβα συνειρμικα γιατι εχω στοχαστικο εγκεφαλο εγω.

    επισης βλεπεις πολυ ted. αλλα βλεπω κι εγω πολυ ted που ειμαι μια ιδιοφυια επομενως εισαι σε καλο δρομο.

    αυτα ειναι τα παραγωγα της χωνεψης με λιγα λογια :)

    παρη, ρε τωρα σε ποιονανε τα λες αυτα τα ψαρωτικα να ουμε μη σε παρει και σε σηκωσει; σε ενα κοσμο οπου μας διεπει το χαος και η ποικιλοτητα των πιθανοτητων, το να εισαι ειτε αισιοδοξος ειτε απαισιοδοξος, δεν ειναι ως σταση ζωης συνωνυμο με το να πιστευεις σ'ενα γερακο με γενιαδα που σ'ακουει καθε φορα που του ζητας κατι πριν πεσεις για υπνο;...

    ημουν σαφης, πιστευω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Φυσικα και οχι. Ναι, πιθανοτητες και χαος και δεν εχεις και μεγαλο ελεγχο πανω στο τι θα συμβει, οποτε αφου δεν μπορεις να το ελεγξεις, you might as well make the best of it. Δηλαδη, αν δεν εχει καμια σημασια το αν εισαι αισιοδοξος η οχι, αλλα το να εισαι αισιοδοξος σε κανει χαρουμενο, σε βοηθα εν γενει να την παλεψεις καλυτερα, που ειναι το προβλημα? Τουλαχιστον γλυτωνεις τη μιζερια. Το θεμα δεν ειναι τι θα συμβει, αλλα πως θα το αντιμετωπισεις οταν ερθει και το τι θα κανεις μεχρι να συμβει.
    Αυτα. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. η αισιοδοξια βασιζεται στην ελπιδα κι η ελπιδα ειναι μεγαλη πουτανα. η ελπιδα υπαρχει μονο για να ταϊζει ανεκπληρωτα παθη και εξωπραγματικες προσδοκιες, και να διατηρει αρρωστημενες καταστασεις και διαδικασιες τις οποιες η φτηνη ανθρωπινη φυση μας εχει αναγκη για να συνεχισει την αλλοπαρμενη πορεια της χωνευοντας το παραγινωμενο μαστουρικο παραμυθι οτι "ολα θα πανε καλα αη γκες".

    λαϊκιστι, απ'το να περιμενεις το καλυτερο και να καταληξεις απογοητευμενος, καλυτερα να μην περιμενεις τιποτα.

    εσυ το'χεις δεσει κομπο οτι "οχι αισιοδοξος" σημαινει "απαισιοδοξος". υπαρχει και το γκρι παρη. υπαρχει κι αυτος που απλα δεν τον νοιαζει ουτε το ετσι ουτε το αλλιως.

    αυτο ειναι το ΖΕΝ.
    αλλα αυτα ειναι προχωρημενα κολπα για σας του νεους :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. ρε αντε και που θα μου πεις τι να βλεπω και τι οχι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. "απ'το να περιμενεις το καλυτερο και να καταληξεις απογοητευμενος, καλυτερα να μην περιμενεις τιποτα."
    αυτο ακριβως!
    δεν γινοταν να ειπωθει καλυτερα.
    δεν ειναι απαισιοδοξια, απαισιοδοξια ειναι να περιμενεις το χειροτερο.
    απλα δεν περιμενεις τιποτα, οποτε οτι και αν συμβει εσυ παραμενεις ψυχραιμος και με ενα ελαφρυ ειρωνικο μειδιαμα.
    δεν ξερω αν ειναι ζεν, μαλλον ναι, αλλα σιγουρα βολευει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. ζεν ή οχι, εχει κι αυτο το αντιτιμο του μωρε... αλλα τι το λεω σε σενα, ειμαι σιγουρη οτι το ξερεις.

    δεν τους κατακρινω τους ανθρωπους που το εχουν αναγκη, νταξει, δεν ειναι ευκολο να συνηθισεις να μην περιμενεις τιποτα. μας εχουνε μαθει αλλιως, εμενα μου βγηκε η πιστη (κυριολεκτικα) για να μαθω να το αποδεχομαι, κι ακομα που και που μου ξεφευγει.

    εξαρταται κι απ'το ποσο εχεις δουλεψει την τεχνη του αυτοπαραμυθιασματος. εγω τον κοσμο που αυτοπαραμυθιαζεται τον ζηλευω λιγο. το'λεγα πριν στο φλονσι στο τηλεφωνο. παντοδυναμια ειναι να πειθεις τον εαυτο σου οτι εισαι παντοδυναμος ;)

    παυλε μη μου βγαζεις εμενα γλωσσα μικρε τσαπερδονε γιατι αμα ξαναρθεις στο μαγαζι θα σου βαλω ταμπασκο στο σφηνακι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. μετά που κλείσαμε το τηλέφωνο είπα: οκ, καταλαβαίνω τον κόσμο που αυτοπαραμυθιάζεται. ρε πούστη μου όμως εγώ όχι μόνο δεν μπορώ να το κάνω αυτό, αλλά πάντα πιστεύω τα χειρότερα για την πάρτη μου. αυτοπαραμυθιάζομαι αντίστροφα, πως το λένε.

    γράψε βιβλία τζοάκι! άνοιξε μας τα μάτια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. ρε λες να γραψω κανα μοτιβεησιοναλ αυτοβοηθημα μπας και βγαλω και λεφτα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. "πρωκτοαγάμητη πατόζα" έπεσα κάτω κ κυλιόμουνα για ώρα, θα έλεγα κάτι σαχλό σαν μια πρόταση γάμου, αλλά δεν πιστεύω σε τέτοιες χαριτωμενιές, απλά προσκυνώ.
    Θα μου πεις "Ρε άνθρωπα, απ'όλο το σεντόνι αυτό σου'μεινε?" μ'ένα απογοητευμένο, ελαφρά ενοχλημένο υφάκι. Όχι, απλά σε αυτό έπεσα κάτω κ κτλ...
    Πολύ γλυκό ποστ, αν επιτρέπεις την έκφραση, συναρπαστικό το σύνολο των τυχαιοτήτων που κατέληξαν στο booth της Τρύπας. Αν κ νομίζω πως ήξερα από πριν το μέρος, απο τα προηγούμενα στοιχεία, όχι παίζουμε.
    Τώρα για να πω το κατιτίς μου στην κουβέντα, για μένα είναι μονόδρομος το να ακολουθείς τα γούστα σου. Ό,τι κ αν κάνουμε έχει κόστος, οτιδήποτε, το μόνο που αλλάζει είναι η υφή του κόστους κ σε τι μέρη της ζωής μας απευθύνεται, οπότε γιατί να μην βγάλουμε γούστα? Αν κ πάντα υπάρχουν κακεντρεχείς που θα στηνε πούνε πως έκανες της κεφαλής σου το χαβά γι αυτό κολυμπάς μες τα σκατά, κ να μην έκανες αυτό ακριβώς, απλά τα σκατά θα είχαν άλλο χρώμα. Ορμάτε ρε, ορμάτε ο καθένας μόνος του φτιάχνει το ριζικό κ το ριζότο του, οι συνθήκες κ οι περιστάσεις είναι εκεί απλά ως δικαιολογίες.
    Έσκισε το ποστ λέμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. εγω ξερω να φτιαχνω ριζικιο αλλα το ριζοτο δεν το πετυχαινω!

    οχι χαιρομαι πολυ που κολλησατε στην πρωκτοαγαμητη πατοζα γιατι ξερετε αγαπητε τι κοπο κανω εγω για να στολισω τα κειμενα μου μ'αυτα τα μικρα χαριτωμενα ευφυολογηματα; ευτυχως που υπαρχουν καποιοι που τα παρατηρουν!

    ρουμπινενια διαμαντια και διαμαντενια ρουμπινια που λεει κι ενας φιλος μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  44. Φιλος Του Παυλου1 Νοεμβρίου 2010 - 3:23 μ.μ.

    Υποψιαζομαι μια μεγαλη συνομωσια, μεσα στην οποια ο Παυλος εχει ερθει στην Τρυπα, ΔΕΝ μου εχει πει να ερθω, και το επομενο που εχω στο μυαλο μου ειναι μια εικονα με εσενα, τον Παυλο και τους υπολοιπους νοματαιους του μαγαζιου, με σφηνακια και με εκεινη την αφισα του Jack Daniel's στη γωνια που μ αρεσει πολυ.... You should be ashamed of yourselves....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  45. Αυτα τα ταξιδια στο memory lane ρε μπουγατσα μου... τι να πω... παλι θα τραγουδησω παραφωνα:
    Memory all alone in the moonlight..... ντα πα ντου πα ντα..... με Βαλκανικη προφαρα παρακαλω πολυ ... αααααχ ρε κιμαδοπιτακι με σκασες παλι συναισθηματικος ...χαλαλι ομως
    "γράψε βιβλία τζοάκι! άνοιξε μας τα μάτια!"
    θα συμφωνησω με την συντροφησα Φλονς
    γραψε βιβλια, τραγουδια κανε ταινιες ... απαλλοτριωσε μας all the way....!!!!
    luv ya my sticky & sweet lollipop
    Μοναχικο Κυκλαμινο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. ναι λέω! οι άλλοι πάντως δεν τα λένε ΣΙΓΟΥΡΑ καλύτερα από σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. φιλε του παυλου ρε σα γκομενα γκρινιαζεις ρε! ο παυλος εχει να'ρθει στο μαγαζι απο περσι τα χριστουγεννα πουλι μου. παρτονε κι ελατε λοιπον. επισης δεν εχω ιδεα ποια αφισα λες. ειμαι ο λιγοτερο παρατηρητικος ανθρωπος του κοσμου.

    μια φορα πριν 3 χρονια παω να μπω στο μαγαζι και βλεπω μια ταμπελα απο νεον που ελεγε rock club πανω απ'την πορτα. κοντοστεκομαι και λεω του πορτιερη "ποτε το βαλαμε αυτο καλε;"
    "πριν 10 χρονια.." μου απανταει. θελει να γινει και σκηνοθετης σου λεει μετα...

    τζουτζουκα γιατι να σας απαλλοτριωσω καλε; εγω ειμαι απλα το σκουπιδιαρικο στους δρομους σας που κυκλοφοραει μελαγχολικο τις μικρες ωρες... "the one with the premium dick" που λεει κι ο αγαπημενος σου με βαλκανικη προφορα παρακαλω :)

    φλονσι ξερεις οταν προκειται για τα προβληματα των αλλων ειμαι εκπληκτικη στο να βρισκω λυσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  48. Wasted84 εχω σπασει το κεφαλι μου να δω που σκατα δουλευεις..Σαν μεταλλο που ειμαι ΝΟΜΙΖΩ οτι εχω παει σε ολα.Αν δεν ειναι το alligator-outlaw-legacy-excaliber-wizard..που αλλου εκτος εξαρχειων;Αν δουλευει ακομα δεν ειναι ουτε ο σεισμος-αγκαθι-ανασα..Πραγματικα εχω καει απιστευτα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  49. τα'χεις σκεφτει ολα. εκτος απο ενα!

    :)

    ρε σορρυ αλλα ελπιζω να κατανοειτε γιατι δεν ειναι πολυ συνετο να το πω δημοσιως φατσα φορα. οπως εχω ξαναπει παντως, ναι ειναι εκτος εξαρχειων και ειναι αρκετα παλιο μαγαζι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή