Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

The live archives, part 2

ή αλλιως, ΤΙ ΣΚΑΤΑ;;;





Αποφασισα να φτιαξω δευτερο μερος των επεισοδιακων συναυλιων τις οποιες εχω απολαυσει στη συντομη πολυταραχη ζωη μου, γιατι οπως σας ειχα πει και στο παλαιοτερο ποστ, εχω πολλα ευτραπελα να σας διηγηθω ακομα. Γιατι ειμαι ολοκληρη ενα ευτραπελο, γι’αυτο.

Θα ξεκινησω με ενα απ’τα πιο αξιομνημονευτα λαιβ της ζωης μου, κι οταν λεω αξιομνημονευτο εννοω ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΒΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ.

Συναυλια Sisters of Mercy, στο κλειστο μπασκετ στον Αγιο Ελευθεριο, καπου τρια τεσσερα χρονια πριν. Αυτη η ιστορια ειναι λιγοτερο αστεια απο αυτες που θ’ακολουθησουν, μα αν μη τι αλλο πολυ επεισοδιακη.

Εχουμε παρει εισητηρια, εγω, η αδερφη μου και μια φιλη, κι εχουμε κατουρηθει απ’τη χαρα μας, διοτι Sisters of Mercy γιουπι γιουπι αγαπαμε και ακουμε απο παιδια, περιμενουμε πως και πως, θα τα σπασουμε, Vision Thing και This Corrosion και δε συμμαζευεται, βαζουμε τα ριμελ μας και τα μαυρα μας και ξεκιναμε. Φτανουμε αρκετα νωριτερα απ’την καθορισμενη ωρα, απ’εξω εχει τεραστια ουρα αλλα οκ, ειμαστε pumped up και τρισχαρουμενες, αραζουμε και περιμενουμε.

Γυρω στη μια ωρα μετα, αρχιζουμε να χαμπαριαζουμε οτι η ουρα δεν κουνιεται καθολου προς καμια κατευθυνση και οτι το λαιβ θα’πρεπε να εχει ηδη ξεκινησει. Ξαφνικα ακουμε μεσα απο το συναυλιακο χωρο μουσικη. Θα κανουνε soundcheck, σκεφτομαστε. Υστερα απο κανα εικοσαλεπτο αρχιζουμε ν’αναρωτιομαστε τι σκατα γιατι αυτο δεν  ακουγεται σαν soundcheck αλλα σαν κανονικη συναυλια κι η ουρα συνεχιζει να μην κινειται.

Αρχιζει ενας αλλαλαγμος και μια αναταραχη απο τον κοσμο που περιμενει στην ουρα. Ρωτανε τους σεκιουριταδες τι γινεται, εχει αρχισει το λαιβ, γιατι δεν μπαινουμε; Οι σεκιουριταδες αρχιζουν ν’απαντανε αοριστα και ακαταλαβιστικα πραγματα. Το πιανουμε το νοημα. Οι μαγκες οι διοργανωτες εχουνε πουλησει παραπανω εισητηρια απ’οτι χωραει αυτο το τρισαθλιο μπουντρουμι που περνιεται για σταδιο, το οποιο εχει ηδη γεμισει εδω και ωρες, κι εμεις εχουμε μεινει καμια διακοσαρια ατομα απ’εξω με τα εισητηρια και τα πουλια στα χερια. Αρχιζει να γινεται πανικος. Κοσμος βριζει, σπρωχνει, μαλωνουνε με τους σεκιουριταδες, σε μια φαση πεφτει και ξυλο, ολοι ειναι εξοργισμενοι και ουρλιαζουν, εμας με τις αλλες δυο μας βαρανε και μας σπρωχνουνε απο παντου, ρε πουστη λεω, ξινο θα μας βγει. Υστερα απο κανα τεταρτο η ουρα προχωραει λιγο, βαζουνε καμποσους μεσα, υστερα σταματαει παλι. Βρισκομαστε σχεδον μπροστα, βριζουν ολοι, βριζουμε και μεις, απο μεσα ακουγεται το Temple of Love, τα νευρα μου εχουνε γινει haribo ζελεδακια, μεσα παιζουνε οι Sisters, εχω πληρωσει να τους δω και δεν τους βλεπω! Υστερα απο λιγο βλεπω κοσμο να βγαινει απο το σταδιο, κοσμο, που λεει ο λογος, βλεπω να βγαινουν ταλαιπωροι ιδρωμενοι ανθρωποι με σκισμενα ρουχα και αιματα. Τι σκατα;; Η ουρα προχωραει παλι λιγο, η φαση παει ως εξης, για καθε πεντε που βγαινουνε ποδοπατημενοι κακην κακως, οι σεκιουριταδες βαζουνε αλλους πεντε μεσα. Φτανει η σειρα μας. Τι κανουμε τωρα; Μπαινουμε; Εδω οι αλλοι βγαινουνε, και δεν βγαινουνε και πολυ σωοι... Τελοσπαντων, να πα να γαμηθει, εχουμε πληρωσει ρε πουστη, θα μπουμε.

Μπαινουμε... Αντικρυζουμε εναν αποπνικτικο ασφυκτικα γεματο χωρο, με μια ετσι φινετσατη μυρωδια ιδρωτιλας στον αερα κι ενα συννεφο καπνου να αιωρειται ρομαντικα πανω απ’τα κεφαλια μας. Κοσμος παντου, κοσμος κρεμεται απ’τις σκαλες, κοσμος σφηνωμενος στις γωνιες, κοσμος κολλημενος χαλκομανια στους τοιχους. Ενας πανικος. Απο τη σκηνη δεν φαινεται τιποτα, εχει τοσο κοσμο που το μονο που βλεπεις ειναι κεφαλια. Αποφασιζουμε να παμε προς τον εξωστη μπας και...

Μιση ωρα μετα, αφου εχουμε ποδοπατηθει, χουφτωθει και κατραπακιαστει απο το μισο σταδιο, καταφερνουμε ν’ανεβουμε. Και ω, επιτελους, βλεπουμε τη σκηνη. Και αυτο ειναι ολο. Βλεπουμε τη σκηνη. Πανω στη σκηνη, το μονο που υπαρχει ειναι καπνος, καπνος, καπνος, και μεσα απ’τον καπνο διακρινονται που και που δυο τρεις σιλουετες που υποθετικα ειναι το συγκροτημα, αλλα πιστεψτε με, ακομα κι αν αντι για τους Sisters βρισκονταν εκει πανω ο Τερζης, η Αση Μπιλιου και ο Τζαστιν Μπιβερ, κανεις δεν θα ειχε καταλαβει τη διαφορα γιατι δεν φαινοταν τιποτα! Και το χειροτερο ολων, η μουσικη που ακουγοταν...

Δε ξερω ρε παιδια, δεν εχω καμια αποδειξη γι’αυτο που θα πω, αλλα να ξερετε οτι ειπωθηκε κι απο αλλο κοσμο... Η μουσικη ακουγοταν τρομακτικα πολυ σαν να ηταν πλεημπακ. Ηταν σαν να ακουγα το σιντι τους,  με πολυ χειροτερη ακουστικη απ’οτι στο στερεοφωνικο μου και ντουετο με τη φωνη ενος μεθυσμενου που ουρλιαζε διπλα μου.

Καθησαμε μιση ωρα, κι αυτο με το ζορι. Βγηκαμε κακην κακως βριζοντας, και οταν αφοτου βγηκαμε οι σεκιουριταδες εβαλαν αλλους τρεις στη θεση μας... δεν ηξερα τι επρεπε να κανω. Να τους προειδοποιησω; Να τους ευχηθω καλη τυχη; Να γελασω μαζι τους γιατι αφου το τραβηξα εγω να το τραβηξουνε κι αυτοι; Τιποτα δεν εκανα. Φυγαμε οσο πιο γρηγορα γινοταν και πηγαμε σπιτια μας και ηπιαμε μεγαλες ποσοτητες αλκοολ.

Παντως μετα εμαθα πως αρκετος κοσμος που δεν ειχε ποτε την ατυχια να μπει τελικα μεσα, πηρε τα λεφτα του πισω απο τους διοργανωτες.


Μετα απ’αυτη την ομορφη εμπειρια, ας συνεχισουμε με την αξιομνημονευτη λεμε τωρα συναυλια που ειχαν δωσει τα Διαφανα Κρινα, δυο χρονια πριν, στο Ιδρυμα Μειζωνος Ελληνισμου. Τι και που σκατα ειναι αυτο το Ιδρυμα Μειζωνος Ελληνισμου, θ’αναρωτιουνται τωρα πολλοι απο σας. Αμ ελα μου ντε. Απο κει ξεκιναει και η ιστορια μας.

Δεν θυμαμαι ακριβως γιατι ειχα αποφασισει να παω σ’αυτη τη συναυλια. Δεν τρελαινομαι για τα Διαφανα Κρινα, δηλαδη νταξει, που και που εχω μιζεριασει με κανα τραγουδι τους, αλλα οποτε συνεβη αυτο μεσα στη φαση εμπλεκοταν πολυ αλκοολ και ασχημες παρεες. Τελοσπαντων, νομιζω μια ασχημη παρεα ηταν που με ειχε τραβολογησει να παμε, δεν ειχα και τιποτα καλυτερο να κανω... Ξεκιναω λοιπον εκεινο το Παρασκεβιατικο βροχερο απογευμα να παω στη συναυλια μονη μου, με σκοπο καποιους να συναντησω εκει αλλα ουτε που καλοθυμαμαι. Αυτο το Ιδρυμα λεει ειχα διαβασει στο γκουγκλε οτι ητανε καπου στην Πειραιως. Παιρνω ενα ταξι και λεω στον οδηγο τη διευθυνση. Εξω βρεχει καταρρακτωδως, λες κι ειχε συνεννοηθει ο πουστης ο Ανεστοπουλος με την ΕΜΥ να φτιαξουνε ατμοσφαιρα. Φτανουμε στο νουμερο διακοσια κατι στην Πειραιως, εδω ειμαστε μου λεει ο ταριφας. Τι εδω ειμαστε; Εδω δεν υπηρχε τιποτα. Ενα μεγαλο κτιριο σαν εγκαταλελλειμενο εργοστασιο και γυρω γυρω ερημια. Πληρωνω, κατεβαινω, κοιταζω περα δωθε, τιποτα, ουτε κοσμος, ουτε συναυλιακος χωρος, τιποτα, ναδα, γιοκ. Δεν μπορω να παρω και κανεναν απ’τους γνωστους τηλεφωνο γιατι εχω κανει τη συνηθισμενη μου μαλακια κι εχω φτασει πολυ πολυ νωριτερα απο την ωρα του λαιβ. Αυτη η καταρα να φτανω παντα νωριτερα παντου θα με κατατρεχει για παντα γαμω τη συνεπεια μου γαμω. Τελοσπαντων, σε μια φαση βλεπω ενανε με μια στολη, σαν σεκιουριτας μου φανηκε, τον πλησιαζω, τον ρωταω μηπως ξερει αν γινεται καμια συναυλια εδω γυρω, μου λεει «Ναι κοπελια, το βλεπεις αυτο το στενο; Ολο ευθεια θα το παρεις, εχει καμποσο περπατημα, στο τελος θα δεις εναν περιφραγμενο χωρο με σεκιουριταδες και κοσμο, εκει εισαι». Οκ, βαζω την κουκουλα μου και ξεκιναω.

Αυτο το στενο που λετε, ητανε ενας χωματοδρομος του κερατα, ισα που χωραγε να περασει αμαξι. Βροχη λασπουρια χαμος κι εγω περπαταω. Κι υστερα περπαταω κι αλλο, και μετα απ’αυτο περπαταω καμποσο. Περπαταω περπαταω, εχω γινει μουνι απ’τη βροχη, το στενο στενευει και συναυλια πουθενα. Σας μιλαω τωρα για ενα κωλοστενο στη μεση του πουθενα, γυρω γυρω αδεια μισογκρεμισμενα κτιρια και κατι κιτρινιασμενες λαμπες της ΔΕΗ σαν αυτες που εχουν στα χωρια, κι αυτες σιγα σιγα να λιγοστευουν, εχω φτασει να βλεπω στυλο ανα πενταλεπτο. Το πραμα εχει αρχισει και γινεται ζορικο. Ο δρομος καπου σταματαει και στριβει προς τα δεξια και μετα προς τ’αριστερα, εχω αρχισει και χανω τον ελαχιστο προσανατολισμο που εχω, και σε μια φαση κοιταω μπροστα μου και τι να δω; Το νερο εχει σχηματισει μια τεραστια λιμνη απο λασπες και σκατα. Τι κανω τωρα; Σκεφτομαι να γυρισω πισω, αλλα τι πισω, που ειναι το πισω; Δε ξερω που στον πεο ειμαι. Του πουστη λεω, εφτασα μεχρι εδω, θα συνεχισω. Τσαλαβουταω στη λιμνη, τα σκατα κι οι λασπες μου’χουνε φτασει ως το γονατο, βγαινω απ’τη λιμνη, συνεχιζω, το φως ελαχιστοτερο, η βροχη δυνατοτερη, συναυλια πουθενα.

Σ’αυτο το σημειο να σας διευκρινισω, εγω γενικα, δεν ειμαι απ’τις γκομενες που φοβουνται ευκολα. Και δεν το λεω για μαγκια τωρα αυτο, για κακο το λεω. Απο πιτσιρικι κυκλοφοραω στους δρομους μονη μου μες στ’αγρια μεσανυχτα και δεν εχω καμια αισθηση του φοβου οτι θα μου συμβει κατι. Δεν ξερω γιατι, ισως φταιει που μεγαλωσα στην κωλοπολη, ή που δουλευω νυχτα, δεν ξερω, παντως μαλακια μου γιατι δεν προσεχω καθολου. Τι να κανω ομως, ετσι ειμαι, δε μου σκαει το κακο στο κεφαλι οταν θελω να βολταρω. Εχω διασχισει τα γκετο διπλα στη λαχαναγορα μονη μου κι ουτε που εχω ιδρωσει. Εχω αραξει σε καθε λογης αλσακι μονη μου κι ουτε που εχω τσιτωσει. Εχω ταξιδεψει μονη μου με αεροπλανα και βαπορια κι ουτε που εχω αγχωθει. Αλλα εκεινη τη μερα, σ’εκεινο το κωλοστενο, μου συνεβη το ασυλληπτο: αρχισα να φοβαμαι. Ημουνα στη μεση του πουθενα και δεν ηξερα που παω. Και πανω που τα πραγματα δεν μπορουσαν να γινουν χειροτερα... ακουω πισω μου βηματα. Ενα ζευγαρι ποδια πλατς πλατς μες στις λασπες.

Γυριζω αργα και δηθεν αδιαφορα το κεφαλι μου, ευχομενη να δω κανενα κοριτσακι χαμενο και βρεγμενο σαν κι εμενα και να το αρπαξω απ’το χερι να περιπλανηθουμε μαζι. Και διακρινω στα σκοταδια εναν μαντραχαλο μ’ενα δερματινο. Οοοοοκει.... το πραμα αρχιζει να γινεται πολυ πολυ δυσοιωνο.... Συνεχιζω να περπαταω σαν να μη συμβαινει τιποτα, επιταχυνοντας το βημα μου σιγα σιγα για να μη δειξω οτι εχω κανει τσισακια μες στο παντελονακι μου απ’τον τρομο. Τα βηματα πισω μου, επιταχυνουν κι αυτα σταθερα. Ω σκατα, ω σκατα, θα με βιασουνε, θα με γδαρουνε, θα παρουνε τα νυχια μου για ενθυμιο και το χειροτερο ειναι οτι θα περασουν βδομαδες μεχρι ν’ανακαλυψει καποιος το διαμελισμενο κουφαρι μου εδω στις παρυφες της κολασεως που βρισκομαι. Επιταχυνω κι αλλο, ξαφνικα στο βαθος βλεπω φωτα, αη Γιωργη μου σ’ευχαριστω, θ’αρχισω να πιστευω στα θεια, ενας περιφραγμενος χωρος και κοσμος γυρω στα πεντακοσια μετρα και βαλε πιο κατω, επιταχυνω, επιταχυνω... και τοτε ακουω τη φωνη του μαντραχαλου πισω μου. «Ψιτ, κοπελια...».

Σκατα σκατα σκατα!!! Σε ποσα λεπτα θα φτασω, προλαβαινω; Δεν προλαβαινω, αν μ’αρπαξει τωρα δεν προλαβαινω, ουτε που θ’ακουστω αν ουρλιαξω. Σκατα σκατα, ο τυπος ξαναφωναζει, «ψιτ κοπελια», τι κανουμε τωρα Γωγοθι;;;

Λοιπον παιδια μου παντα ελεγα οτι σε καταστασεις υστατου τρομου, οι ανθρωποι χωριζονται σε δυο κατηγοριες. Αυτοι που θα τρεξουν ουρλιαζοντας, και αυτοι που θα μεινουν εντελως ακινητοι και παγωμενοι. Εγω ειμαι απ’τους δευτερους γιατι δεν ειμαι και καλη στο τρεξιμο. Ηρθε η στιγμη της αληθειας, σκεφτομαι, τουλαχιστον αν  ειναι να πεθανω, θα πεθανω περηφανη κι οχι σκουντουφλωντας και σερνοντας τα μουτρα μου στις λασπες. Σταματαω, κανω μεταβολη, και στεκομαι ακινητη κοιτωντας τον τυπο σοβαρη και μ’ενα δηθεν-δεν-τρεχει-τιποτα υφος. «Πες μου» του λεω επιτακτικα απ’εξω μου, ενω απο μεσα μου λεω ο,τι προλαβαινω να θυμηθω απο το πατερ ημων.

Ο τυπος κοντοστεκεται και με ρωταει, «Εχεις εισητηριο;»

Τι; Τι σκατ...

«Εεε... οχι...» απανταω, ακομα δηθεν κουλ και συγκροτημενη, χωρις να εχω ιδεα τι σκατα.

«Εχω ενα που μου περισσευει, το θες;» συνεχιζει αυτος.

Τωρα, το’θελα δεν το’θελα, ο,τι και να μου λεγε εγω ναι θα του απαντουσα ετσι χεσμενη που ημουνα.

«Εεε... ξερω γω... οκ»

Βγαζει απ’την τσεπη του ενα εισητηριο και μου το δινει. Ηρεμω καπως, ολα καλα σκεφτομαι, κανας μαυραγοριτης ειναι που θελει να σπρωξει εισητηρια, δεν πα να’ναι και πλαστο, θα το παρω και θα την κανω τρεχοντας.

«Ποσο το δινεις;» τον ρωταω.

«Τιποτα ρε συ κοπελια» μου απανταει.

Τιποτα; Ξαναματασκατα, whats the catch here; Τι θελει τωρα γι’ανταλλαγμα; Ειναι κανας λιγουρης και θελει να μου τη μπεσει; Ειναι κανας καημενος και θελει παρεα για τη συναυλια; Ειναι κανας μπατιρης και θελει τρακα τσιγαρα και ποτα;

«Τι τιποτα;;» τον ρωταω.

«Τιποτα» μου απανταει και ξαφνικα μου σκαει ενα απ’τα πιο καλοσυνατα χαμογελα που εχω δει στη ζωη μου. «Καλα να περασεις!» μου φωναζει καθως με προσπερναει κι απομακρυνεται γρηγορα.

..... τι  εγινε τωρα ρε παιδια;....


Δεν τον ξαναειδα καθολου για το υπολοιπο της βραδιας. Πηγα στη συναυλια, το εισητηριο ητανε αληθινο, μπηκα κανονικα, ηπια τις μπυρες μου, βρηκα την παρεα μου, περασα γαμω...

Φιλαρακι αν τυχον διαβασεις ποτε αυτο το μπλογκ, τι να σου πω. Να’σαι καλα, εισαι μεγαλη μορφη και να ξερεις οτι επινα στην υγεια σου εκεινο το βραδυ! Υπαρχουν και καλοι ανθρωποι σ’αυτον τον κωλοκοσμο τομαριαααααα!


Και για το τελος, να σας πω την ιστορια για το λαιβ των Εν Πλω, καπου στην Κηφισια, καναδυο χρονια πριν. Χα, το λαιβ των Εν Πλω. Γελαω ηδη αλλα μου’ρχονται και λιγα κλαμματα. Θα καταλαβετε.

Για οσους δεν ξερετε, οι Εν Πλω ειναι ενα οχι πολυ γνωστο αλλα αξιολογο, με μεγαλη προσφορα πανκοροκονιουγεηβοκατι συγκροτημα των εητις. Αν παρακολουθειτε τον φιλτατο Αγγελακα, τους διασκευαζει συχνα.

Οι Εν Πλω κανουν λαιβ παρα πολυ σπανια, κι ετσι οταν ο φιλος μου ο Χαλιας μ’ενημερωσε οτι το Σαββατο παιζουν καπου ενας θεος ξερει που, χαρηκα φοβερα, και καθοτι ο Χαλιας ειναι ο μονος απ’τους φιλους μου που τους γνωριζει και τους αγαπα οπως εγω, αποφασισαμε να παμε μαζι.

Αυτο το ανοιχτο σταδιο καπου στην Κηφισια ορ σαμθινγκ δεν ειχαμε ιδεα που και τι ειναι, αλλα ο Χαλιας προνοησε να δανειστει το gps ενος φιλου του. Αλοιμονο κι αν ηξερε βεβαια κανεις απ’τους δυο μας πως σκατα λειτουργει ενα gps... αλλα τι χαναμε να δοκιμασουμε. Μπαινουμε στο αμαξι λοιπον, παλευουμε να ρυθμισουμε αυτη τη μαλακια, καποια στιγμη βγαζουμε ακρη, πληκτρολογουμε τη διεθυνση, κι ευθυς αμεσως αρχιζει να μας καθοδηγει μια φωνη που ακουγεται σαν τον μπασταρδο απογονο του r2d2 και μιας παρουσιαστριας ειδησεων. Για χαρη αυτου του ποστ, ας ονομασουμε τη φωνη αυτη...  ξερω γω, Ευγενια Μανωλιδου, αυτο μου ερχεται στο μυαλο οταν σκεφτομαι κατι μεταξυ εξωγηινου ρομποτ και γυναικας.

Αρχιζει λοιπον η Ευγενια με την αποκοσμη φωνη της, «στα-διακοσια μετρα-στριψτε-αριστερα», και τα λοιπα και τα λοιπα. Περναμε τα Πατησια, τον Περισσο, το Ηρακλειο, το Μαρουσι... σε μια φαση υποθετουμε οτι ειμαστε καπου στην Κηφισια, σε κατι απομερους δρομους, ακολουθαμε ντουγρου την Μανωλιδου... και βρισκομαστε ξαφνικα μπροστα σε κατι σαν αλσακι. Η Μανωλιδου αναφωνει «συνεχιστε-ευθεια». Που ευθεια καλε; Ευθεια εχει ενα δασος! «Δεν θα εχει κανει update στο gps ο φιλος μου» υποθετει ο Χαλιας, «αλλα βλεπω δρομο να περναει μεσα απο τα δεντρα». Ε, σαμπως ξερουμε κι αλλο δρομο, παμε κι ο,τι γινει. Αρχιζουμε να διασχιζουμε το αλσος, το αμαξι μουγκριζει αγριεμενο, ανεβοκατεβαινουμε λοφακια, η Ευγενια ακαθεκτη, «συνεχιστε-ευθεια», σε μια φαση οι ροδες κολλανε στο χωμα κι ο Χαλιας τρομαζει να μας ξεκουνησει, σκεφτομαστε να παμε πισω αλλα δεν παιζει να χωραμε να κανουμε αναστροφη, ο Χαλιας τα’χει παρει κι αρχιζει να συνομιλει με την Ευγενια, αυτη το χαβα της, «στα-εικοσι-μετρα-στριψτε δεξια», ΠΟΙΑ ΕΙΚΟΣΙ ΜΕΤΡΑ ΜΩΡΗ ΣΑΚΑΦΙΟΡΑ ουρλιαζει ο Χαλιας, ΕΧΕΙ ΠΕΥΚΟ ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΜΕΤΡΑ ΔΕΞΙΑ ΜΩΡΗ!!!! Καποια στιγμη με καποιο τροπο κανουμε μια αναστροφη και βγαινουμε απ’το δασος, σταματαμε και ξαναρυθμιζουμε το gps για εναλλακτικη διαδρομη, ρωταμε και κατι περαστικους, με χιλια ζορια τα καταφερνουμε! Το βρισκουμε. Ενας ανοιχτος μικρος συναυλιακος χωρος, ζητω χιπ χιπ χουρεη αληλουγια ωσαννα!

Μπαινουμε μεσα γρηγορα γρηγορα φουριοζοι, καθομαστε σε μια κερκιδα, αναβουμε δυο τσιγαρα... κι αρχιζουμε να κοιταμε το χωρο γυρω μας. Και παρατηρουμε κατι πολυ περιεργο.

Εχει ηδη μαζεψει αρκετο κοσμο, μονο που... να... ο κοσμος που μπαινει και καθεται γυρω μας... δεν ειναι ο συνηθισμενος κοσμος που βλεπεις σε μια συναυλια. Δεν εχουμε καταλαβει ακριβως τι συμβαινει, αλλα βλεπουμε κυριες με εμπριμε... παππουδες γιαγιαδες χερι χερι... κατι γκομενες με τσαντακια χρυσαφι... και ενιοτε κατι παιδακια...

Παιδακια;;; Δηλαδη πες, νταξει, οι Εν Πλω ειναι παλιοι, μπορει να τους ακουνε και μεγαλυτεροι. Και οι γκομενες παει στο διαλο, εχει ξανατυχει να δω κυριλατες σε ροκ συναυλια. Αλλα παιδακια;;; Τι σκατα συμβαινει εδω; Πανω απ’τη σκηνη ενα πανο λεει με μεγαλα γραμματα «ΕΝ ΠΛΩ», δεν μπορει να εχουμε ερθει σε λαθος μερος. Ασε που εχουν αρχισει οι γυρω να μας κοιταζουν περιεργα, γιατι εγω φοραω αρβυλες και μαυρα κι ο Χαλιας εχει την κλασσικη εμφανιση του ρεμαλοροκα. «Χαλια...» του ψιθυριζω φοβισμενη, «κατι δεν παει καλα...». Μου νευει καταφατικα καπως ανησυχος και ανασηκωνει τους ωμους του. Ξαφνου σβηνουν τα φωτα και ξεκιναει η συναυλια. Μπαινω σ’ενα περιεργο τριπ κι ετοιμαζομαι ψυχολογικα να δω γριες να κανουν headbanging και μωρα παιδια να σηκωνουν μοϊκανες. Ακουγονται οι πρωτες νοτες...

Λοιπον φιλοι μου, σε περιπτωση που δεν το γνωριζατε, εγω κι ο Χαλιας σιγουρα δεν το γνωριζαμε, υπαρχουν δυο ελληνικα συγκροτηματα που ονομαζονται Εν Πλω. Οι πρωτοι ειναι οι δικοι μας. Οι δευτεροι ειναι μια μπαντα που παιζει ελαφρολαϊκα και νησιωτικα. Μαντεψτε σε ποια συναυλια ημασταν εμεις. Ναι σωστα μαντεψατε.

Φυγαμε που λετε με το Χαλια. Πηγαμε στο Ρημπαουντ και ηπιαμε βενζινες. Ωραια περασαμε, δε λεω...


Θα μπορουσα να σας διηγηθω κι αλλες τετοιες χαριτωμενιες αλλα αρκετο σεντονι υφαναμε και σημερα. Καποτε μπορει να κανω και τριτο ποστ. Το ηθικο διδαγμα της ημερας παντως ειναι, οτι οποιος νυχτα περπατει λασπες και σκατα πατει που λεει κι ο λαος και πιθανον οι Εν Πλω νουμερο δυο σε καποιο χιτακι τους.

39 σχόλια:

  1. Γέλασα, σε συμπόνεσα, θυμήθηκα τα δικά μου, και προπαντων το διάβασα όλο το σεντόνι. Δεν το περίμενα αυτό από μένα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρε συ Γωγω, γιατι εχω την αισθηση οτι οι εν πλω εχουνε διαλυθει πολλη καιρο πριν?

    ...ακομα τους εχω σε κασεττα, αγορασμενη απο τους πλανοδιους! ιστορια

    ο Ασχετος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλο παιδι, την εχω αυτη την επιδραση στον κοσμο. αν αρχισεις να διαβαζεις δεν σταματας. ιτς κολντ ταλεντ!
    πςςςςς
    αλλα ποια δικα σας θυμηθηκατε, πειτε μας. τι μονο εγω θα λεω;

    κυριε ασχετε, οι εν πλω δεν εχουν διαλυθει. οι εν πλω απλα δεν βγαζουνε δισκους πια και κανουν λαιβ σπανια. τελευταιο λαιβ που ειχαν κανει ηταν πριν περιπου εξι χρονια στο λυκαβηττο μαζι με τα διαφανα κρινα συμπτωματικα. εξι χρονια περιπου, δηλαδη κανα τριχρονο πριν το σκηνικο που περιεγραψα. επισης, ο σαδικης (ο τραγουδιστης) που και που κανει κι αυτος κανα λαιβ ή καμια συνεργασια. τελοσπαντων δεν ειναι πλεον παραγωγικοι αλλα αραια και που ειναι ενεργοι, αρα δεν ηταν και τοσο παραλογο να πιστεψουμε οτι ηταν αληθεια.

    οτι ημασταν ανοητοι να μη το ψαξουμε παρα πανω, ημασταν, αλλα ασχετοι δεν ημασταν κυριε ασχετε μου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στη συναυλία Sisters εγώ δεν είχα καν καταφέρει να μπω μέσα κι απο αυτά που άκουσα μετά μπορώ να πω πως καλύτερα που δε μπήκα. Άκουγα τη μουσική καθήμενος απέξω και σκεπτόμενος τι ήταν καλυτερο να κάνω. Είναι μερικές φορές που κάτι τέτοια συμβάντα μπορεί να σου αλλάξουν και ριζικά τις απόψεις για το πως θες τις συναυλίες:

    Είχα πάει να δω τους In Gowan Ring στο μικρό μουσικό θέατρο (έτριβα τα μάτια μου όταν είδα ότι ασχολήθηκε κάποιος να τους φέρει :S). Όσοι έχετε πάει στο μικρό μουσικό θα έχετε ήδη υπόψη σας το μικρό μέγεθος του χώρου. Έτυχε ο κόσμος να είναι όσος ακριβώς χωρούσε η αίθουσα και η συναυλία να είναι πολύ καλή. Και τότε διαπίστωσα πως μου άρεσε το γεγονός της μικρής απόστασης απο τη μπάντα. Σου δινόταν η εντύπωση ότι συνέβαινε εκεί κάτι κάπως προσωπικό και ιδιαίτερο. Το αποτέλεσμα μετά ήταν να μη μπορώ να ευχαριστηθώ και πολύ τις συναυλίες με πολύ κόσμο, εκτός πια αν ήταν κάτι που ήθελα οπωσδήποτε να δω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. θα σου πω, εχω παει και στο μικρο μουσικο και σε αλλους μικρους χωρους και δεν διαφωνω καθολου μαζι σου. αυτοι οι χωροι ειναι ιδανικοι, αλλα νομιζω για οχι πολυ μεγαλες μπαντες. ειχα δει ας πουμε das ich στο παλιο club 22 και ημουν τοσο κοντα στη σκηνη που ενιωθα λες και μ'εχει καλεσει ο διαολεας στο μπατσελορ παρτυ του. επισης ειχα δει cocorosie στο αλσος χαλανδριου που ειναι ενας μικρος καταπληκτικος χωρος, αν και καπως απροσιτος.

    αλλα αν ας πουμε θελω να δω prodigy ή pixies ή faith no more ξερω γω, ε, προτιμω να ειναι σ'ενα μεγαλο σταδιο. ειναι αλλη φαση, το βαιμπ, ο χαμος. αν και, οπως εσεις εχω σταματησει να πηγαινω σε μεγαλες διοργανωσεις για τους ιδιους λογους. και γιατι οι περισσοτερες γινονται στο terra vibe που ειναι ο πιο για τον πεοτα χωρος που υπαρχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. α, deacon, απο περιεργεια, τα λεφτα σου τα πηρες πισω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλά περί Prodigy έχετε δίκαιο, θα ήτο τουλάχιστον κακόγουστο αστείο να παίζουν σε χώρο 50 ατόμων και όπως και νάχει το να είναι κανείς χαλκομανία δεν είναι κι ότι καλύτερο. Επίσης τώρα που είπατε άλσος, θυμάστε μήπως μία συναυλία που έπαιζε η Anne Clark, ο Sieben και καποιος άλλος και γινόταν σε ένα δημοτικό άλσος κάπου; Και η Anne Clark είπε μόνο τρία κομμάτια γιατί άρχισε να βρέχει; Κάπου είχα ακούσει ότι θα ξαναέφερναν την Anne Clark και θα πηγαίναμε με το ίδιο εισητήριο (εννοείται πως ακόμα περιμένω). Ευτυχώς που είχε έρθει αρκετές φορές και παλιότερα και ο Sieben ξανακόπιασε πριν απο κανα χρόνο :]

    Όσο για το τέρας βάιμπ τι να πρωτοπώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Επειδή κρατάω συνήθως τα εισητήρια για να τα δείχνω μια μέρα στα εγγόνια μου και να με ζηλεύουν και το συγκεκριμένο δε το βρίσκω, πάει να πει ότι μάλλον τα πήρα πίσω κανονικά (πάλι καλά). Παρ'όλ'αυτά, το περίεργο είναι ότι δεν έχω καμία ανάμνηση στην οποία πηγαίνω και μετατρέπω εισητήριο σε λεφτά, μόνο το ανάποδο θυμάμαι να κάνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Επίσης τώρα που το θυμήθηκα: εαν πιστέψομε τον Κον Mikhail Bulgakov στα πάρτη του δγιαολέα δεν περνάνε κι άσχημα. Διαβάστε το the Master and Margarita και πείτε μου κι εσείς τη γνώμη σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. δεν ειχα παει σ'αυτη τη συγκεκριμενη, ειχα παει anne clark πριν πολλα χρονια, στο ροδον, λιγο πριν κλεισει. σκεφτομουν να γραψω και για κεινο το λαιβ, αλλα δεν ειχε πολυ ευτραπελο εκτος απο το γεγονος οτι επαιξε το our darkness... γυρω στις 4 φορες. δηλαδη 4 προλαβα εγω. στην τεταρτη εφυγα.

    νταξει ειπαμε, εχεις χιτακι και μας αρεσει, αλλα 4 φορες;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. να το διαβασω... αλλα να ξερετε θα μπει στην ουρα κι η λιστα αναμονης αυτων που εχω να διαβασω ειναι πολυ μεγαλη.

    εχω μονο μια ζωη και χιλιαδες τοσα βιβλια, δεν προλαβαινω!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλά, μωρέ, εσύ πας να δεις ένα συκρότημα που σε ελεύθερη μετάφραση λέγεται Αδερφές του Ελέους και θες να παίξουν και λάιβ; Εδώ στους δίσκους τους παίζει ντραμ μασίν και δεν έχει γράψει καν ένας ντράμερ, να φαίνεται αληθινό, στο λάιβ θα κωλώνανε; Πολύμπριζο, κονσόλα και πάμε για το μεροκάμα. Επίσης, θέλω να σου πω ότι για μένα οι Αδερφές είναι ένα από τα πιο μισητά συγκροτήματα έβερ, τους βάζω στη σειρά, έναν έναν, και τους χέζω στα δόντια άνετα λέμε. Σε σιχαμερότητα τους βάζω δίπλα στον Μπράντον από τα Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, τόσο πολύ λέμε.

    Εν Πλω!!! Πού τους θυμήθηκες, ρε θηρίο; Είχα ένα δισκάκι τους όταν πήγαινα λύκειο και πρέπει να σου πω ότι είμαι από τα άτομα που όταν ήταν μικρά σηκώνονταν από τον καναπέ για να αλλάξουν κανάλι. ΕΝ ΠΛΩ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΕΝ-ΦΑΚΙΝ-ΠΛΩ!

    Οταν διάβασα ότι υπάρχει και λαϊκεντέλικ γκρουπ που λέγεται Εν Πλω έκλασα πάνω μου και ιδιαίτερα με το σκηνικό που έγραψες.

    Για μια φορά ακόμα ωραίο... ή μάλλον... γκούχου γκούχου... γαμάτο ποστ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ναι ρε νταξει, δε σου λεω οτι εχω και καμια ψυχωση, απλα κοιτα, οι σιστερς ειναι για τους γκοθαδες, οτι ειναι ξερω γω... ο ντιο για τους μεταλλαδες. ειναι η αρχη, καταλαβες; πως τρεχανε ολοι να δουνε τον ντιο, παρολο που δεν ακουγανε πια, μονο και μονο γιατι ειναι κλασσικ, ετσι κι εμεις τρεξαμε να δουμε τους σιστερς. και δεν σου λεω οτι ειναι και καμια μπανταρα που παιζει παπαδες, αλλα εχουνε αφησει μεγαλο στιγμα, και κατα τη γνωμη μου, ειναι απο τις λιγες μπαντες που θα τους γουσταρει και ο μεταλλας, και ο γκοθας, και ο αλτερνατιβας το ιδιο. ειναι γεφυρα, καταλαβες;

    αυτη ειναι η γνωμη μου καθαρα ως ντιτζεη βεβαια, οι σιστερς ηταν παντα τοσο βολικοι στο παιξιμο, πανε με πολλα. αλλα καταλαβαινω και την αποψη σου ως ντραμερ. ισχυει.

    και επι τη ευκαιρια, λεω να σηκωθω επι τελους απ'το πισι να παω να παιξω μουσικη για τον κοσμακη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κι αυτοί ντι τζέι ήτανε, ρε! Αφού δίσκο βάζανε να παίξει!

    Σοβαρά τώρα, καταλαβαίνω απόλυτα τι μου λες. Απλώς το «πρόβλημά» μου εμένανε είναι ότι διαχωρίζω τη μουσική σε δύο είδη: την καλοπαιγμένη και την κακοπαιγμένη. Αν είναι καλοπαιγμένη, μπορώ να ακούσω και πειραματικό σχήμα μοναχών του Θιβέτ που πιάνουν νότες πέμπτης οκτάβας με τις βαλάνους των ψωλών τους.

    Αν είναι κακοπαιγμένη, όπως και να ονομάζεται να πάει να γαμηθεί. Εκτός αν είναι νέα παιδιά που κάνουν τα πρώτα τους βήματα και όλοι περάσαμε από εκεί... μπλα μπλα μπλα.

    Ας μπει και η Φλονς να σχολιάσει για το θέμα. Και αν δεν μπορεί, ΑΣ ΠΕΙ ΠΟΣΟ ΜΟΥΝΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ!

    :) :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. χαχαχαχαχαχα, γέλασα τόσο πολύ!!! κυρίως με τη μεσαία ιστορία, εκεί που χέστηκες πάνω σου, γιατί δεν μπορώ να σε φανταστώ να φοβάσαι- αλήθεια παιδιά, φαίνεται ατρόμητη- αλλά και γιατί είχε φάση η όλη ιστορία. εγώ εμπειρίες από συναυλίες δεν έχω, γιατί γενικά δεν πηγαίνω. με ξες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. κι εγω σε καταλαβαινω διπροσωπε μου, πασχεις απο αυτο που λεω εγω την αρρωστια του οργανοπαιχτη. ειναι ο λογος που ποτε δεν θελησα να μαθω κανενα μουσικο οργανο. φοβηθηκα οτι θα απομυθοποιησω τη μουσικη και θα την ακουω τεχνικα, ενω εγω θελω πεισματικα να την ακουω ρομαντικα. δε στο λεω για κακο αυτο βεβαια, εγω εσας τους μουσικους σας σεβομαι αφανταστα. απλα εγω για μενα προτιμω την αγνοια μου.

    τωρα βεβαια θα μου πεις, τοση αγνοια ρε κοπελια που δεν καταλαβαινεις οτι στους σιστερς παιζει drum machine;; ε ενταξει ο,τι και να λεμε τωρα, αυτο το ειχα καταλαβει και δεν εχω κι επιχειρημα να σου αντιταξω.... αλλα ακομα κι ετσι μ'αυτους ξεκινησα τη γκοθια, τους ειχα στην καρδια μου.
    μεχρι εκεινο το καταραμενο λαιβ...

    γιατι λες ψεμματα φλονσι; δεν πηγες σ'εκεινη την υπεροχη κοπελιτσα με τη γλυκυτατη φωνουλα τη ναλισα; που παρεπιπτοντως την ανακαλυψα απο σενα και απ'οτι εχω ψαξει ειναι το next big thing. εχω μια υποψια οτι δεν εισαι τοσο ασχετη απο τη μουσικη οσο θες να λες μικρη ελβιελα.... προκειται για καποιο σατανικο σχεδιο!
    ΠΕΣΤΑΟΛΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Εγώ ένα πράγμα έχω να quotαρω και παρ´το σαν μάλωμα και σαν χαμόγελο μαζί:
    "Τίποτα. Καλά να περάσεις!"

    Συννενοηθήκαμε, methinks.
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. γιατι μαλωμα και χαμογελο μαζι;

    δεν καταλαβαινω τιποτα. αφου το ξερεις οτι μεσα μου κρυβω μια χαζη αλλα την κρυβω καλα.

    επισης.... ααααααντε γαμησου!

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Η χαζή είναι από μέσα, αλλά δεν είναι τέρμα μέσα, έχει κι άλλους φλοιούς το κρεμμύδι, κατάλαβες; Κατάλαβες, μην το αρνείσαι! :P
    Επίσης: γρουμφγδμτσπλκτ. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. γρουμφγδμτσπλκτ;

    αυτο ακουγεται σαν καποιος ηχος που θα εβγαζε ενα στρουμφακι κατα τη διαρκεια του σεξ. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Τα μπερδεψες, αυτό είναι το ΣΤΡΟΥΜΦ!γδμτσπλκτ...σπλκτ..πλκτ.. και ακούγεται μόνο κατα την κορύφωση. Και αμέσως μετά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. χμμμ φαινεσαι να ξερεις πολλα για το σεξ με τα στρουμφακια.... αυτο ειναι το λιγοτερο, ανησυχητικο.

    ρε παενε κοιμησου εχεις σκολειο αυριο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Είναι που βλέπω πολλά ντοκυμανταίρ.
    Besides, όπως λέγαν και οι σοφοί γέροντες του χωριού μου, knowledge is just a tool. It's what you do with it that matters.
    Νύχτες! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. it's the force young paris skywalker....

    strong it is within you! use it wisely!

    ναιτι ναιτ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Νομίζω ότι τα μπερδεύεις λίγο όσον αφορά τους μουσικούς. Δεν ακούμε καθαρά τεχνικά τα πράγματα, η ποιότητα δεν κρύβεται μόνο στην τεχνική, γιατί αλλιώς να πάνε να γαμηθούνε οι Σεξ Πίστολς ας 'ούμε, γιατί από πεότητα μεδέν, αλλά γαμούσανε και δέρνανε. Παρ' όλο που δεν ήταν καλοί μουσικοί, αυτό που έπαιζαν ήταν καλοπαιγμένο και πρωτοποριακό. Μη ρωτάς πώς γίνεται, κι εγώ έχω φάει τα λυσσακά μου και δεν μπορώ να το βρω.

    Π.χ. το κομμάτι των static-x που είχες βάλει το γούσταρα πολύ.

    Και κάτι άλλο...

    Δεν μπορείτε να μιλάτε, κυρά μου, για τεχνικές και πεότητες σε έναν ΠΑΛΑΙΟΡΟΚΕΡ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΑ, ο οποίος εκτιμά τη βρομιά και τη σαπίλα του αγνού RAWK παραπάνω από κάθε τεχνική κατάρτιση!

    Χουμφ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Στην πρώτη εντάξει γαμήθηκε η κατάσταση ,έχασες και τα λεφτά σου πάει στο διάολο. Στην δεύτερη τουλάχιστον κονόμησες ένα εισιτήριο αλλά στην τρίτη....
    Στην τρίτη εκτός από τα κορυφαία γέλια θα ήταν και η μεγάλη ευκαιρία να αρχίσετε ένα mosh pit οι δυό σας και να μπείτε στο ρεκόρ γκίνες και για το πιο μικρό mosh pit αλλά και για το πρώτο σε συναυλία με νησιώτικα. Και μην τις βλέπεις έτσι τις γριές όλο και κάποια θα χωνόταν, αν και δεν γίνεται να ήσασταν οι μόνοι που την είχαν πάθει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. διπροσωπε, δεν ειμαι σιγουρη οτι σε πιστευω απολυτα. θα πρεπει να μου το αποδειξεις εν καιρω αυτο που λες, κι αν ισχυει θα εισαι μια λαμπρη εξαιρεση, γιατι ξερεις τι τσακωμους εχω ριξει εγω που με βλεπεις με φιλους μου μουσικους για τους σεξ πιστολς ας πουμε; μ'ενανε κολλητο μια φορα μας διωξανε απο μια καφετερια γι'αυτο το λογο. μαλωναμε και γκαριζαμε κανα διωρο. δηλαδη εγω γκαριζα. ειναι η φωνη μου καπως δυνατη, δε φταιω εγω.

    καθυ τωρα που το λες, αμα κρινω απ'το πως σπρωχνουνε οι γριες στις ουρες σε τιποτα δημοσιες υπηρεσιες ή λεωφορεια...
    πωωωωω τι ευκαιρια εχασα να τις κουτουλησω τις μαλακισμενες και τις εχω και αχτι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. ρε όχι, παρεξήγησις. δηλαδή ναι πήγα στη nalyssa, αλλά παρόλο που μ' άρεσε πολλάν, βρέθηκα τυχαία εκεί. μια πολύ πολύ καλή μου φίλη ήθελε να με δει, θα πήγαινε εκεί και επειδή και εγώ ήθελα να τη δω της λέω οκ "θα έρθω στο six dogs". και πήγα και την είδα και μου άρεσε και έτσι την έμαθα. αλλά όλο ήταν μια ευχάριστη τυχαία συγκυρία, δεν ξέρω από μουσική, αλήθεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. και πως εξηγεις το τραγουδι του antony στο μπλογκ σου;;;
    ΧΑ! YOU'RE BUSTED MISS!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. http://kalopaidialla.blogspot.com/2010/05/blog-post_14.html
    Εδώ λέω μερικά δικά μου περιληπτικά όμως...:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. ααα ητανε πολυ ενδιαφεροντα! επρεπε να τα γραψετε αναλυτικοτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. α, ο αντονυ... λοιπόν είπα ότι δεν ξέρω, δεν είπα ότι δεν έχω μουσικό αυτί. :)

    γι αυτο άλλωστε σου κλέβω και όσα σου κλέβω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. αν και για να είναι ειλικρινής, σ αυτο που σου έκλεψα, αυτο που γαμουσε ήταν το βιδεο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. "η αληθεια βρισκεται στη Gogoth,γκεγκε;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. ε μα ναι, το βιντεο ειν'ολο το θεμα. κατσε να το λινκαρω να το δει και το μπλογκι.
    http://www.youtube.com/watch?v=zPLNK3mn7zE

    katelyn, do as I say, don't do as I do.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. καλά κυρία μου τα περιγράφετε πάρα πολύ παραστατικά!τα διάφανα κρίνα εμένα γενικότερα μου αρέσουν αλλά διαλύθηκαν =/..και εξαιρετικά ευγενικό εκ μέρους του τυπά με τα δερματινα .. φαντάζομαι ανακούφιση που ένιωσες μόλις μπήκες μέσα αφτερ ολ =Ρ
    για αυτό που έγινε με του σιστερ οφ μερσι,φοβερή ατυχία και μεγάλη παρακμή απο μέρους των διοργανωτών...δεν το περίμενα με τίποτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. ααα που να με δειτε να τα περιγραφω κι απο κοντα. αφου φανταστειτε σκεφτομαι ν'αφησω το μπλογκινγκ και ν'αρχισω το βλογκινγκ. θα γινω κατι σαν τον ray william johnson της ελλαδας!

    I'll give you squaids!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. καλά να πάθεις,
    που πας σε συναυλίες Διάφανων Κρίνων.

    Κατά τ'αλλα,
    γράψε και για άλλα λάιβ,
    πάω στοίχημα έχει κι άλλο ψωμί η υπόθεση και γουστάρω να τα διαβάζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. αμα θετε εσεις αγαπημενε elias, ευχαριστως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή