Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Batman AntiReview

Αυτό που λέει ο τίτλος. Σπόιλερ αλερτ και τετχια για οποιον νοιάζεται.



ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
by Gogoth


Ας αρχίσουμε από τα βασικά, οκ; Ας πιάσουμε τη ρίζα του προβλήματος.

Μερικά χρόνια τώρα, ο κινηματογράφος περνάει μια κρίση. Και όχι, η κρίση αυτή δεν έχει να κάνει με τη ραγδαία ανάπτυξη του ιντερνετς που έχει μπει σε κάθε σπίτι με αποτέλεσμα κάθε μαϊμου να μπορεί να κατεβάσει ταινίες στο πισί της και να τσιγκουνεύεται να πάει στους σινεμάδες. Αυτό είναι συνεπακόλουθο του προβλήματος. Το πραγματικό πρόβλημα είναι, οτι το κοινό έχει μεγαλώσει. Το κοινό έχει ξετσουτσουνίσει, έχει ξεπαρθενιαστεί, έχει ταϊστεί επι σωρία ετών με εφέ, εντυπωσιασμούς, ανατρεπτικά στοριλαινς, μαγικά κόλπα, μαϊμούδες, κασκαντέρς, εκρήξεις, οου μαη γκαντ ο Μπρους Γουίλις ήταν νεκρος ολ αλονγκ!, και παντώς είδους κινηματογραφικές παπάτζες, και ωραία όλα αυτά και τ'απήλαυσα και γω να πούμε, αλλά να, το θέμα είναι ένα κύριοι σκηνοθετάδες και σοουμπιζ εκζεκιουτιβς: Το κοινό δεν εντυπωσιάζεται πια με τίποτα. 

Πάνε οι καιροί που ταινίες όπως το Back to the future και το Karate Kid, με τις απλοποιημένες ολ αμέρικαν νοοτροπίες και τα στρεητ φαν στοριλαϊνς μας συνέπερναν και μας έκαναν να νιώθουμε παιδιά. Παιδιά; Τι να κλάσει το Ροκι 1 ή η αρχική τριλογία του Πολέμου των Άστρων σ'ένα παιδί σήμερα, σ'ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με το χειριστήριο του πλεηστέισιον στο χέρι κι είδε το Άβαταρ σε 3D πριν μπει στο δημοτικό; Το κοινό έχει κορεστεί. Το κοινό έχει ενηλικιωθεί. Το κοινό είναι πλέον στην ηλικία εκείνη, που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Γιατί να μην το κάνει άλλωστε, έχει τόσες επιλογές, άπειρες επιλογές, κι άπειρη πρόσβαση σ'αυτές. Ένα κλικ του ποντικιου αγουέη.

Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Αλλά μη φοβού, οι κύριοι σκηνοθετάδες και σοουμπιζ εκζεκιουτιβς είναι πάντα εδώ για να μας δώσουν μια λύση. 

Το νέο τρεντ στον κινηματογράφο, και ειδικά στο φάντασι ζάνρα (με προφορά), είναι ένα: Ας απενοχοποιήσουμε το φάντασι! Όσοι διαβάζανε κόμικς 20 χρόνια πριν, όσοι γούσταραν τον Μπάτμαν όταν ήταν παιδιά, έχουν μεγαλώσει πλέον, έχουνε γίνει κοτζάμ μαντράχαλοι, θέλουνε να πηδήσουνε κάποια στιγμή πρώτα ο Θεός, και τι να πεις κύριος στη γκόμενα που θες να σου κάτσει, όταν σε ρωτάει ποιο ιστορικό πρόσωπο θαυμάζεις; Έναν καραγκιοζέο που βγαίνει τις νύχτες και πολεμάει το έγκλημα με κολάν και στολή νυχτερίδας; Θες να γαμήσεις. Εμείς οι κύριοι σκηνοθετάδες και σοουμπιζ εκζεκιουτιβς το καταλαβαίνουμε πλήρως αυτό. Για σένα δουλεύουμε. Γι'αυτό θα κάνουμε το Μπάτμαν σοβαρή ταινία. Γι'αυτό, και γιατί δεν έχουμε ίχνος δημιουργικότητας και έμπνευσης και αρμέγουμε τόσα χρόνια τώρα την ίδια γριά γελάδα. Και δεν είσαι εσύ αυτή η γελάδα φίλος, μην απατάσαι. Εσύ είσαι απλά το βυζί.

Όλα αυτά ήταν η εισαγωγή μου. Το κυρίως κείμενο θα είναι πολύ απλό, και θα αναλύει μία και μόνο σκοπιά του θέματος.

Το νέο Μπάτμαν είναι τραγικό και γαμιέται η μανούλα του Νόλαν.


Και το πιο τραγικό της υπόθεσης, είναι οτι το ταινιάκι, το τρώει το ίδιο του το τρικ, το ίδιο του το κόνσεπτ. Ο ρεαλισμός.

Δηλαδή, όχι, σκεφτείτε το λίγο. Είναι όλοι οι συντελεστές και σόουμπιζ εκζέκιουτιβς μαζεμένοι σ'ένα λοφτ ενός ουρανοξύστη του 

ΕλΈη, και συσκέφτονται σοβαροί πίνοντας ντάκιουρι. Το Μπατμαν, σοβαρή ταινία.... σκέφτονται. Πως θα το κάνουμε αυτό;...

"Ξέρω ξέρω!" φωνάζει ένας και λύνει παθιασμένα τη γραβάτα του. "Θα κάνουμε το Μπατμομπιλ, να μοιάζει με τανκ!"

"ΓΟΥΑΟΥ φανταστική ιδέα ραμπλ ραμπλ ραμπλ" ακούγονται να μουρμουρίζουν όλοι στο λοφτ κι αφήνουν κάτω τα ντάκιουρις ξαναμμένοι.

"Και η στολή!" συνεχίζει ο τύπος, και μ'ένα σάλτο ανεβαίνει στο μαοένιο τραπεζάκι του σαλονιού του λοφτ, "η στολή, θα'ναι φτιαγμένη απο καουτσουκ εντ σιτ! Και ο Μπάτμαν θα έχει εκπαιδευτεί απο πολεμοχαρείς καλόγερους στο Θιβέτ και θα μιλάει πολύ μπάσα και τρομαχτικά!"

"Καταπληκτικο πρωτοποριακο ραμπλ ραμπλ ραμπλ" ψιθυρίζουν όλοι εκστασιασμένοι.


Καναδυό χρόνια μετά, βγαίνει στις αίθουσες το Batman Begins. Παραδόξως και προς μεγάλης εκπλήξεως των κυρίων σκηνοθετάδων και σοουμπιζ εκζεκιουτιβς όμως, δεν γίνεται και μεγάλος χαμός με την πάρτη του. Στην δεύτερη ταινία της τριλογίας, ευτυχώς, εντόπισαν το λάθος και το διόρθωσαν. Η δεύτερη ταινία λέγεται The Dark Night. Το πρόβλημα ήταν στο όνομα. Το Μπατμαν παραπέμπει σ'εκείνα τα κολάν που λέγαμε. Το όνομα Σκοτεινός Ιππότης, ε όσο να'ναι είναι πιο μούρη ρε παιδί μου, πουλάει πιο πολλά εισητήρια. Αυτό και ο τυχαίος θάνατος ενός από τους πρωταγωνιστές που τυλίχτηκε με την αίγλη του ρόλου και ξεπουλήθηκε για γερά φραγκάκια απο οποιονδήποτε εμπλεκόταν στην παραγωγή της εν λόγω ταινίας.

Όσο για το τρίτο ταινιάκι της τριλογίας, που μου πουλήθηκε ως η πιο σοβαρή και βαθιά ταινία κόμικ που έχει γυριστεί ποτέ, 

ήταν απλά τραγικό. Μόνο η Μέριλ Στριπ του έλειπε, και κάνας κορεάτης διευθυντής φωτογραφίας, και θα πήγαινε για χρυσό φοίνικα.

Τι κι αν ο ρεαλισμός περιοριζόταν μόνο στα αυτάκια της Κατγούμαν και στο καουτσουκ της στολής του Μπατμαν ΣΥΓΝΩΜΗDARKNIGHTΣΥΓΝΩΜΗ, και ξεχνιόταν παντελώς όταν επρόκειτο για λεπτομέριες όπως π.χ. το πως δουλεύει και αντιδρά μια ατομική βόμβα. Τι κι αν έννοιες όπως το καλό και το κακό, το έγκλημα και η δικαιοσύνη, το λάθος και το σωστό, μας δίνονται μασημένες σαν φρουτόκρεμα και είναι πιο απλοποιημένες κι απο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Τι κι αν μέητζορ στοριλαην πλοτς γίνονται ριζόλβντ μέσα σε όνειρα (για το θεό ρε Νόλαν, σηριουσλι μαν;) Τι κι αν πρέπει να απαγορευτεί δια νόμου η εργασία στο Χόλιγουντ, σ'αυτόν τον καραγκιόζη που έκανε το σαουντ ντηζάιν της ταινίας. Το Μπατμαν είναι σοβαρή ταινία. 8.8 στο imdb φίλος. Το κοινό ξέρει.

Το κοινό πρέπει ν'αρχίσει να την παλεύει κάποια στιγμή και να σταματήσει να είναι fanboy, λέω εγώ. Μερικά πράγματα είναι τόσο αγαπημένα, ακριβώς επειδή είναι τόσο απλά. Ο Μπάτμαν είναι απλά ένας ήρωας με κολάν που πολεμάει το κακό. Ο Χουλκ είναι ένας επιστήμονας που μεταμορφώνεται σε γιγάντιο πράσινο μπουνταλά. Ο Σούπερμαν είναι ένας εξωγήινος με βίτσια. Κι ο Άιρονμαν είναι απλα γουέη κουλ. Είναι υπέροχοι χαρακτήρες, είναι υπέροχα παραμύθια, και ως τέτοια πρέπει να λέγονται. Σταματήστε να προσπαθείτε να τους φορτώσετε ψυχολογικά υπόβαθρα, κόμπλεξ και ψυχοσωματικά. Τους αγαπάμε όπως είναι.

Γι'αυτό τα Μπάτμαν του Τιμ Μπάρτον γαμούνε ΝΑΙ ΓΑΜΟΥΝΕ ΣΟΥΣ ΜΗ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, κι ας είναι παιδικά και καρικατουρίστικα. Δεν παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά. Είναι παραμυθια.

Κι ο Νόλαν είναι καραγκιοζέος απ'τους λίγους, κι αν τον είχα μπροστά μου, θα του την έλεγα χρησιμοποιώντας μία ατάκα απ'το ταινιάκι του:

"Τα τρικς και οι καπνοι είναι για τους μη μυημένους, Κριστοφερ λαβ".


Κι ύστερα θα τυλιγόμουν στην κάπα μου και θα εξαφανιζόμουν στο σκοτάδι.



ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
by Pilgrim


Γκγχμ. Χωρίς ιδιαίτερη σειρά, πάμε:

*Μπέην

Ο Μπέην είναι μία καρικατούρα και μισή, τρελλό κατόρθωμα αν ρίξεις ένα βλέφαρο στον αντίστοιχο κομιξοχαρακτήρα. Στα κόμιξ ο τύπος είναι μία μάζα από μύες που τροφοδοτείται συεχώς από ένα ναρκωτικό-παύλα-δηλητήριο που τον κάνει δυνατό και έξαλλο (αλλά ιδιαίτερα φιλοσοφημένο, παραδόξως). Στην ταινία ο τύπος είναι ένας μπούλης και μισός, σε φάση Michael Chiklis αλλά για κάποιον πανάγνωστο λόγο ασκεί το φόβητρο το ίδιο, σε βαθμό όλοι του οι υποτακτικοί να είναι τρελλά φανατισμένοι και αυτοκτονικοί τύποι (όπως φροντίζει να μας δείξει η ταινία χωρίς αλλο ιδιαίτερο λόγο στη σκηνή που απαγάγουν τον επιστήμονα (ναι, αυτόν που είναι μοναδικός στο είδος του) από το αερόπλανο).

Τα πράγματα που κάνει ο Μπέην στην ταινία είναι τρία: Ρητορεύει μέσα από την πανηλίθια (και χωρίς ιδιαίτερο σκοπό - more on that later) μάσκα του με φωνή και προφορά φλούφλικου Σων Κόννερυ (75% της ταινίας) γεμίζοντας πολύτιμο κινηματογραφικό χρόνο με γενικότητες, αοριστίες και γενικά εντελώς αβάσιμες αναρχοαριστερονιχιλοπουθενάδικες ατάκες περί ελέγχου, καταπίεσης, απελευθέρωσης και λοιπές πίπες και σπάει λαιμούς άτυχων κομπάρσων (10% της ταινίας).

Το πρώτο το κάνει τελείως άψυχα και μη πείθωντας διόλου. Αν αυτός είναι ο σκοπός του χαρακτήρα σαν υποχείριο της Τάλιας (άλλη κάργια από κει) τότε απλά κρίμα: ο χαρακτήρας στο κόμικ είναι ένας παράδοξα φιλοσοφημένος κακός με πλήρη πίστη στο νόμο του ισχυρού ο οποίος ακολουθεί το νόμο της ζούγκλας με αφοσίωση και υπευθυνότητα, τρώγωντας στη μάπα κάθε συνέπεια. Αν όμως σεναριακά υποτίθεται ότι πιστεύει αυτά που λέει, ο διάλογος της ταινίας κάνει φοβερή ζημιά στο χαρακτήρα.

Τώρα, όσον αφορά το σπάσιμο των λαιμών (και δεν υπερβάλω, η αναλογία γροθιές/σπάσιμο σβέρκων είναι κάτι του στυλ 1/20)...δεν ξέρω τι να πω. Έχω δει ξύλο και ξύλο σε ταινίες αλλά τόσο αργό ξύλο δεν έχω δει ούτε σε replay. Πάει να πιάσει τον άτυχο αστυνομικό ενώ πίνεις κοκα κόλα. Όταν τον έχει πιάσει κεφαλοκλείδωμα, τρως λίγο ποπ κορν. Μέχρι να ακουστεί το υγρό κρακ που περιμένεις τόση ώρα, έχεις στείλει και μήνυμα τη γκόμενα. Η δε πρώτη μάχη με τον Μπάτμαν είναι εύκολα η πιο αδέξια και πάναργη μάχη που έχω δει, αμφότεροι κινούνται σα μεθυσμένες μπαλαρίνες. Τι, λογάριαζε να τον σκοτώσει με μυκητίαση ή βαρεμάρα;

Και η μάσκα! Η ΜΑΣΚΑ! Τι μαλακία Θε μω! Η μάσκα που στο κόμικ τροφοδοτεί το ναρκωτικό απευθείας στον εγκέφαλό του και τον κάνει έξτρα φονικό (ξέρεις, σε περίπτωση που ένα βουνό μούσκουλα δε μπορούσαν ήδη να σε θάψουν ζωντανό) εδώ εξυπηρετεί...μηδέν σκοπούς; Η ταινία αναφέρει ότι η μάσκα...”απαλύνει τον πόνο” που αισθάνεται συνεχώς από τότε που ξέσπασε επιδημία... πανούκλας (ποιός ήρθε;) στη φυλακή που μεγάλωσε με αναλγητικές μεθόδους άγνωστες στη δυτική ιατρική. Και τον κάνει να μιλάει α) ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ (γαμώ το sound engineering της ταινίας γαμώ) και β) σαν τον Σων Κόννερυ αλλά πολύ πιο faggoty. Ρε αλήθεια, όταν βγει σε Μπλου Ρέυ ξαναδείτε το και πείτε μου ότι έχω άδικο.

*Μπάτμαν

Ο Μπάτμαν είναι απών για άλλη μία φορά. Σε μία απόπειρα για Ρεκόρ Γκίνες (η μόνη ρεαλιστική προσέγγιση) έχουμε την ταινία με τη λιγότερη παρουσία Μπάτμαν έβερ. Αν αντιμετωπίσουμε το χαρακτήρα Μπάτμαν κβαντομηχανικά και πούμε ότι κάθε ταινια έχει ένα ποσοστό Μπάτμαν μέσα, ασχέτως πόσο χαμηλό, αυτή παίζει να είναι η ταινία με τη μικρότερη περιεκτικότητα Μπάτμαν στην ιστορία του κινηματογράφου. Έχει τόσο λίγο Μπάτμαν μέσα που κάθε φορά που έβγαινε στην οθόνη αισθανόμουνα σα να βλέπω ένα θείο που λείπει συνέχεια σε ταξίδι ξερω γω. Και όταν έβγαινε...

Και δώωωωσε death metal ρε παιδί μου! Γρύλισε κιάλλο αγορίνα μου, δεν είναι ανάγκη να σε καταλάβει κανείς, δώσε αντρίλα λέμε! ΓΡΥΛΙΣΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΛΕΜΕ, ΜΑΣΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ! Έτσι μπράβο, είσαι μπουλντόζα! Κλάψε κιόλας λίγο τώρα για τις αδικοχαμένες αγάπες, για την ορφανιά, δείξε λίγη ευαισθησία, γουστάρουν οι γκόμενες σου λέω! Να, πάρε αυτή την κιθάρα και παίξε λίγο, “Ανόητές αγάαααπέΕΕΕεεες, ανόητά φιλιάαααα...Λόγια, λόγια, λόγιαααα”...

Τι, εγώ υπερβάλω; Ρε είστε σοβαροί; Στην δεύτερη σκηνή που βλέπεις τον Μπέηλ, δέκα λεπτά μέσα στη γαμωταινία, έχεις τον νέο επίτημο Ρόμπιν (more on that later, μαλάκα δε γίνεται να συνεχίσουμε έτσι, οι λακούβες της ταινίας συνδέονται μεταξύ τους και κάνυον μία meta-ιστορία σκατού) να αποκαλύπτει πως τον πήρε μυρωδιά (ότι είναι ο Μπάτμαν, ντε) από “την μάσκα που φορούσε για να κρύβει το μίσος, αυτή που είχε εξασκηθεί και ο ίδιος να φοράει”...

Γουάτ.

Και πάλι,. τρία πράγματα: Αν όλα στο Γκόθαμ είναι τόσο σκατά, γιατί είσαι ο μόνος τόσο πικραμένος ώστε να καταλάβεις τον έταιρο πικραμένο (τι σκατά γράφω ρε πούστη) και γιατί ταπεινά πράγματα όσο η παρατηρητικότητα είναι τόσο αφημένα στο μπαγκράου αλλά η δύναμη της πίκρας είναι αρκετά καλή για να την έχουμε για plot device; Ηθικό δίδαγμα: Μην είστε παρατηρητικοί και έξυπνοι, να είστε μονομανείς και να τρέφετε το μίσος μέσα σας. Γουάτ;

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Όταν βάζεις τέτοιο μονόλογο (ναι, μονόλογος ήταν) στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, μιζεριάζεις ανεπανόρθωτα το κοινό σου, ανεβάζεις τις προσδοκίες στο θεό (και μετά τις γειώνεις) και εξεφτελίζεις ανεπανόρθωτα έννοιες όπως το δράμα και την εσωτερική δράση. Η μόνη εσωτερική δράση που έχει πιάσει ο Νόλαν είναι αυτή που σε πιάνει με τα όσπρια ή το φραππέ με τσιγάρο το πρωί.

Τρίτον το ξέχασα, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να ήταν καλό οπότε άστο να πάει στο διάολο.

Εν πάσει περιπτώσει, η παρουσία του Μπάτμαν σε αυτή την ταινία εδραιώνει την υπόσταση της ταινίας σαν κοινωνικοπολιτκό δράμα χαρακτήρων. Μόνο που δεν έχει χαρακτήρες. Μάλλον το σενάριο το έγραψε ο Ντέιβιντ Μπλέην γιατί τέτοια μαγικά εγώ δεν τα έχωξαναδεί.

Θα παρατηρήσατε φυσικά ότι έχω εδώ και ώρα προσπεράσει αυτά που ίσως ενόχλησαν άλλους πεζούς οπαδούς του ρεαλισμού, όπως η θεραπεία της σπονδυλικής στήλης του εν λόγω κυρίου, η οποία έγινε σχεδόν ΑΚΑΡΙΑΙΑ για ιατρικά δεδομένα. Ρωτήστε όποιο γιατρό θέλετε (και μην αναφέρετε καν ότι το εργαλείο της θεραπείας ήταν μία θηλιά που κρεμμόταν από το ταβάνι (Σοβαρά τώρα; “Μείνε έτσι μέχρι να μπορείς να σταθείς”; Δηλαδή πότε, όταν πεθάνεις και σε πιάσει νεκρική ακαμψία;)). Και φυσικά ας μην ξεχνάμε τη φρικτή συνειδητοποίηση της και-καλά συγγένιας του Μπέην με τον Ραζ-αλ-Γκουλ στο όνειρο, η οποία παρουσιάστηκε με κλασσικό Χολυγουντιανό τρόπο “ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ” προκαλώντας ένα ωστικό κύμμα facepalm που ξάπλωσε όλο το σινεμά αλλά μετά γειώθηκε δεόντως από την εμφάνιση/αποκάλυψη της Τάλια-Αλ-Γκουλ στις δυόμιση ώρες ταινίας (δηλαδή εκεί που άλλες ταινίες δείχνουν το “No animals were harmed during the filming of this picture” αρκετή ώρα μετά το τέλος των credits).

*Κατγούμαν. Πουτάνα Κατγούμαν.

Ομολογουμένως ο ρόλος αυτός δεν θα ανακάμψει ποτέ, μετά τη Φάιφερ ο χάος ο ίδιος. Δεν ξέρω τι έπινε και τι σκεφτόταν η Χάθαγουέη όταν της πρότειναν το ρόλο, αλλά δύο είναι τα τινά:

“Dude, I can, like, totally do this!”
ή
“Να πως θα καταφέρω να βγω από τη βιομηχανία του κινηματογράφου!”

Το να ξεπεράσεις τη Χάλι Μπέρρυ δεν είναι κανα τρελό κατόρθωμα, ΕΓΩ μπορώ να παίξω καλύτερα άμα με ντύσεις με κολλητά πέτσινα, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο, έτσι; Μη λέμε μαλακίες, η Χάθαγουέη έκανε ότι μπορούσε με το ρόλο που της δώσανε αλλά κάτι ο πέτσινος διάλογος που παραπέμπει συνέχεια σε χάρτινο στερεότυπο και κάτι η δική της βεβιασμένη bad girl συμπεριφορά, δεν βγάινει ρε παιδί μου! Τράβα να διαφημίσεις κανα γάλα καρδιά μου, δεν είσαι για βρώμικα, gritty πράγματα εσύ! Δε φεύγει η ρετσινιά λέμε!

Το μόνο έταιρο κακό που έχω να προσάψω στην Κατγούμαν είναι τα αυτάκια. Όταν λέμε να γυρίσουμε κάτι ρεαλιστικό (ο θεός να το κάνει) αλλά να έχει και αναφορές στο χαρακτήρα (επειδή το κοινό είναι μαλάκες και δεν θα το πιάσουν) δεν εννοούμε να της φορέσεις ειδικά γυαλιά νυκτός που όταν διπλώνουν κάνουν αυτάκια πάνω από το κεφάλι της. Σε κάποια φάση στο σινεμά οραματίστηκα διάλογο με το Νόλαν: “Καλά ρε φίλε το πιάσαμε, είναι η Κατγούμαν, ξεκόλλα με τις αναφορές, το κουράζεις”. “Ααα, δεν ξέρω τι λες, μπορεί και να μην είναι, που το λέει ότι είναι η Κατγούμαν”; (Πιάνω τα γυαλιά με το σχήμα ματιού γάτας και του τα ταίζω “ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ”;!

Και τα λοιπά και τα λοιπά.

*Τάλια-Αλ-Γκουλ

Είναι ένα easter egg για τους φαν του κόμικ και deus ex machina του Νόλαν για να γλυτώσει από το σεναριακό του αδιέξοδο που εμφανίζεται παιρίπου τριάντα δευτερόλεπτα πριν το τέλος της ταινίας (δεν υπερβάλω, τριάντα δευτερόλεπτα αφού είδα αυτή την πίπα η ταινία τελείωσε για μένα). Είμαι σίγουρος ότι ο Νόλαν απλά το πέταξε μέσα στην ταινία σίγουρος ότι το fanbase της ταινίας θα κατέληγε μόνο του στο συμπέρασμα ότι ήταν part of the plan all along. Δούλεψε άψογα. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο πέραν της πανηλίθιας λογικής της (Μισώ τον πατέρα μου αλλά πεθαινω για να συνεχίσω το όνειρό του because fuck you that’s why).

*Ρόμπιν

Μη λέμε μαλακίες τώρα, ξέρουμε γιατί πράγμα μιλάμε. Μιλάμε για το μπατσάκο που φέρεται σαν Ρόμπιν 0% λιπαρά σε όλη την ταινία για να μάθεις στο τέλος της ταινίας ότι τον έχουν βαφτίσει έτσι (κάνωντας το monster combo της ταινίας “Είναι-τόσο-Ρόμπιν-που-τον-βάφτησαν-έτσι-όταν-γεννήθηκε-αλλά-δε-σας-το-λέω-οπότε-δεν-το-ξέρετε-και-όταν-το-μάθετε-το-backlash-της-ειρωνίας-σας-παίρνει-το-μυαλό-ώ-Θεέ-μου-γυρίζω-το-Inception-2”) ο οποίος κάνει τα εξής καταπληκτικά: Μαντεύει την ταυτότητα του Μπάτμαν (με τη δύναμη της πίκρας, τα είπαμε ήδη αυτά), προσπερνάει τις τυπικές διαδικασίες για να γίνει ντεντέκτιβ (περαιτέρω τρέφοντας την άποψη ότι οι εξετάσεις και οι διαδικασίες είναι για τις αδερφές), σκοτώνει δύο κακούς κομπάρσους με σφαίρα που κάνει γκελ (τον δεύτερο σίγουρα, τον πρώτο δε θυμάμαι και γάμησέ με τώρα) και βρίσκει τη μπατ σπηλιά στο τέλος γεννώντας εφιάλτες περί συνέχειας/νέου franchise. Αυτά. Παραδόξως, παίζει και να έκανε περισσότερα από όλους τους Ρόμπιν μαζί έβερ.

*Τα Gadgets.

Ναι, παίρνουν τόσο χρόνο στην ταινία που άνετα τα αντιμετωπίζεις σα χαρακτήρες, ενδεχομένως και με περισσότερη προσωπικότητα από άλλους και άλλους!

Θα ξεχάσω εγώ την τσαχπινιά με την οποία παίρνει στροφές το Μπάτκυκλο με τις ρόδες που στρίβουν με τη φορά του δρόμου όταν μπαίνεις με τις μπάντες;

Την αξιοπιστία του...Δε Μπατ (σοβαρά, έτσι το βάφτισαν) που αργάαααα και νωχελικάαααα (όπως η υπόλοιπη ταινία) ανεβαίνει στους αιθέρες δίνοντας στο Μπάτμαν την ικανότητα να κινείται λίγο-πολύ όπως κινιόταν και στα κόμιξ, στις πρώτες ταινίες και στη σειρά κινουμένων σχεδίων όπου είχε γάντζο αλλά για κάποιο λόγο εδώ το χόβερκραφτ/ελικόπτερο είναι πιό ρεαλιστικό από το γάντζο και άρα θεάρεστο;

Θα ξεχάσω εγώ το σθένος με το οποίο η βόμβα αντέχει τα χτυπήματα στο πεζοδρόμιο όταν το Δε Μπατ προσπαθεί να πάρει ύψος για να ξεφύγει προς τον ωκεανό; Μπορεί θεωρητικά να ανήκει στους κακούς, αλλά διάολε τι ερμηνεία!

*Άλφρεντ Πέννυγουορθ ο Τρίτος

Απλά ο πιο γαμάτος χαρακτήρας της ταινίας. Τον παίρνουν λίγο τα ζουμιά στην αρχή, αλλά κάνει ότι ακριβώς παρακάλαγα να κάνω και εγώ σε όλη την ταινία, αλλά αυτός είχε τα αρχίδια να το κάνει: ΕΦΥΓΕ. Ναι κύριος! Είπες ότι δε θα ανεχτείς άλλο τα καραγκιοζιλίκια αυτής της ταινίας και το έκανες, από μένα ρησπέκτ! Και στο τέλος, όταν έπινες το ότι νά’ναι σου και πήρες γραμμή τις και καλά ελπιδοφόρες φτήνιες ότι τελικά έζησε ο άλλος και όλα καλά, έκανες ακριβώς ότι είχες πει και ότι θα έκανα και εγώ: ΔΕΝ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΕΣ ΚΑΝ!

Και μετά ΜΠΑΜ! Τίτλοι τέλους.